Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

— Bina.

— Coraz lepiej.

— Po dwóch minutach rozmowy ona już wie, gdzie on jest, jak wygląda i jak się wabił jego pies, kiedy gnojek miał jedenaście lat. Po pięciu minutach dwóch mundurowych zgarnia go pod Krestowem. Twój samochód czuje się dobrze. Pieniądze wciąż są w portfelu.

Landsman udaje wielkie zainteresowanie żarem, który zamienia suchy tytoń w popiół.

— A moja broń i odznaka?

— Aa.

— Aa?

— Twoja broń i odznaka znajdują się obecnie pod pieczą twego przełożonego.

— Zamierza je oddać?

Miśko wyciąga rękę i wygładza wgłębienie, jakie tyłek Landsmana zostawił na pościeli.

— Po prostu wypełniałem obowiązki — mówi Landsman głosem, który nawet w jego własnych uszach brzmi płaczliwie. — Dostałem cynk w sprawie Rafiego Zylberblata. — Wzrusza ramionami i maca bandaż z tyłu głowy. — Chciałem tylko pogadać.

— Powinieneś był najpierw do mnie zadzwonić.

— Nie chciałem zawracać ci głowy w sobotę.

To marne wytłumaczenie i wypada nawet żałośniej, niż Landsman zamierzał.

— Nu, niech będzie, idiota ze mnie — przyznaje. — I w dodatku kiepski policjant.

— Zasada numer jeden.

— Wiem. Po prostu podkusiło mnie, żeby szybko coś zrobić. Nie sądziłem, że to się tak potoczy.

— W każdym razie — mówi Miśko — gnojek, ten mały, nazywa się Willy Zylberblat. Przyznał się w imieniu brata. Mówi, że faktycznie Rafi załatwił Wiktora. Połówką nożyczek.

— Coś podobnego.

— Więc jeśli nie wypłynie nic nowego, to mogę powiedzieć, że Bina ma wszelkie powody do zadowolenia. Załatwiłeś sprawę bardzo skutecznie.

— Połówką nożyczek.

— Prawda, jaki zaradny?

— I oszczędny.

— A ta cipcia, którą tak brutalnie potraktowałeś… To również ty, jak rozumiem?

— Ja.

— Dobra robota, Mejer. — Ani ton, ani mina Miśka nie zdradzają cienia sarkazmu. — Załatwiłeś Jachewed Flederman.

— Niemożliwe.

— Miałeś niezły dzień.

— Ta pielęgniarka?

— Nasi koledzy z brygady B są zachwyceni.

— Ta, co zabiła tego dziadka, jak mu tam, Hermana Poznera?

— Jedyna otwarta sprawa, która im została z zeszłego roku. Myśleli, że wyjechała do Meksyku.

— Niech mnie szlag — mówi Landsman po amerykańsku.

— O ile wiem, Tabacznik i Karpas już cię pochwalili przed Biną.

Landsman rozgniata papierosa o zewnętrzną ścianę budynku i pstryka niedopałkiem w deszcz. Tabacznik i Karpas naprawdę dają w dupę Landsmanowi i Szemecowi, szkoda gadać.

— Nawet kiedy mam szczęście — mówi — to mam pecha. — Wzdycha ciężko. — Jakieś wieści z Wierzbowskiej Wyspy?

— Ani mru-mru.

— W gazetach nic nie ma?

— Ani w „Licht”, ani w „Rut”. — To czołowe dzienniki chasydzkie. — Żadnych plotek. Nikt o tym nie mówi. Nic. Totalna cisza.

Landsman wstaje z parapetu i podchodzi do telefonu na nocnym stoliku. Wybiera numer zapamiętany wiele lat temu, zadaje pytanie, otrzymuje odpowiedź i rozłącza się.

— Wierzbowerzy odebrali ciało Mendla Szpilmana wczoraj późnym wieczorem.

Komórka w dłoni Landsmana ożywia się, ćwierkając niczym ptak robot. Landsman podaje ją Miśkowi.

— Na oko nieźle — mówi Miśko w słuchawkę. — Tak, mam wrażenie, że przyda mu się odpoczynek. Dobrze — odrywa słuchawkę od ucha i spogląda na nią, zakrywając kciukiem mikrofon. — Twoja była żona.

— Podobno czujesz się nieźle — mówi Bina, słysząc głos Landsmana.

— Tak powiadają.

— Weź trochę wolnego — proponuje ona. — Zrób sobie urlop.

Jej głos jest tak łagodny i spokojny, że znaczenie tego, co powiedziała, nie od razu doń dociera.

— Nie zrobisz mi tego — jęczy w końcu Landsman. — Bina, proszę, powiedz, że to nieprawda.

— Dwie osoby zabite. Z twojego pistoletu. Jedyny świadek to dzieciak, który nie widział, co się stało. Automatycznie zostajesz zawieszony z pełnym wynagrodzeniem do końca dochodzenia komisji.

— Strzelali do mnie. Miałem wiarygodny cynk, broń schowaną w kaburze, byłem cichy i uprzejmy jak myszka. A oni zaczęli do mnie strzelać.

— I oczywiście będziesz miał szansę opowiedzieć swoją wersję. Tymczasem jednak zabieram twoją odznakę i broń na przechowanie, zapakowane do ślicznej różowej kosmetyczki Hello Kitty, gdzie trzymał je Willy Zylberblat. Dobrze? A ty spróbujesz trochę się podreperować, co ty na to?

— Dochodzenie będzie trwało tygodniami — protestuje Landsman. — Zanim wrócę do służby, Komenda Główna może w ogóle przestać istnieć! Nie ma podstaw, żeby mnie zawiesić, i ty dobrze o tym wiesz. W tych okolicznościach mogłabyś bez trudu przywrócić mnie do czynnej służby. Komisja prowadziłaby swoje dochodzenie i wszystko byłoby zgodnie z regulaminem.

— Są różne regulaminy — mówi Bina.

— Nie bądź taka zagadkowa — sarka Landsman i po amerykańsku pyta: — Co jest, kurwa?