Новая зямля

У хаце стала больш страхліва. З-за вокан ноч глядзіць маўкліва, І гэта ноч як бы жывая, І быццам нешта яна знае, Але аб тым казаць не хоча, Бо на размовы не ахвоча. А на дварэ дзесь каля будкі Чагось брахнуў сабака чуткі, Брахнуў і змоўк, бы страшна стала, І ноч брахаць не пазваляла. Аслаблі ў Яські ўсе тут гайкі. — Э, глупства ўсё, не больш як байкі! Міхась азваўся. — Хто баіцца, Таму ўсё можа налучыцца. Нашто вам лепш? тут жыў Пшавара... Вось раз уночы чуе гукі — Ў акно малоцяць чыесь рукі, Малоцяць так, бы ў час пажару. — Хто там? — Пусці, брат: то я — Сёмка, Ну, брат, і б'юцца ж чэрці ёмка! Не верыў я, дальбог, паверу! На ўласным карку чуў, халеру! На грэблю я, брат, як уз'ехаў, Так і засыпаў мне арэхаў! Я — па кані, ён мне — па карку! Пасек мне спіну праз браварку! І толькі тут, вось, адступіўся, Калі ў дварэ ўжо я спыніўся. Пшавара з хаты выйшаў босы Агледзець Сёмкавы калёсы. І што ж? вось вам і таямніцы: Ялова лапка ўлезла ў спіцы! Яшчэ пра страхі вялі мову, І іх тлумачылі аснову, І іх істоту разбіралі, І трохі з Яські жартавалі. Ўсяго было тут вечарамі, Калі разыдуцца часамі! На ўсё была свая прычына І адпаведная часіна.