Żebracy nie mają wyboru [Beggars and Choosers - pl]

Jeszcze tego samego popołudnia złapałem Jacka Sawickiego i poprosiłem o hasło do komputera. Podał mi je bez zadawania niepotrzebnych pytań. Znamy się nie od dziś, a poza tym on ma teraz pełne ręce roboty. Z Albany faktycznie przyleciała techniczna, żeby naprawić medjednostkę. A w kafeterii tego wieczoru miały być wielkie tańce na całą dzielnicę. Żeby urządzić tę zabawę, połączyły się aż trzy bloki komunalne. Miał być konkurs wolnego tańca, jakieś zakłady i konkurs piękności w stroju topless. Wybierała się tam większość młodzieży z całego miasta, co znaczyło, że trzeba sprawdzić wszystkie roboty porządkowe. Zwłaszcza że grawkolej znów działała i słówko o naszej zabawie mogło dotrzeć do okolicznych miast.

Poszedłem do hotelu. Doktor Turner nie było w pobliżu. Może poszła na kolejny spacer po lesie — szukać Edenu. Ale go nie znajdzie. Sam szukałem i nic nie znalazłem w okolicy, gdzie ścięło z nóg Douga Kane’a przy wściekłym szopie. Nie znalazłem żadnego miejsca, z którego mogłaby wyjść tamta dziewczyna z dużą głową.

— Tryb sieci informacyjnych — powiedziałem do holoterminalu. — Hasło: Thomas Alva Edison.

Jack nie chciał, żeby całe miasto wiedziało, że terminal w hotelu chodzi też w sieci informacyjnej, bo każdy, co nie ma ochoty oglądać tego, co wszyscy, zaraz by tu przyleciał.

— Jest tryb sieci informacyjnych — odpowiedział radośnie holoterminal. Zawsze był taki radosny. — Który kanał włączyć?

— Jakiś wołowski.

— Który kanał włączyć?

Próbowałem różnych numerów, aż znalazłem sieć informacyjną Wołów. Potem siedziałem i patrzyłem, przez bitą godzinę, próbując pamiętać te wszystkie słowa, które wytłumaczyła mi doktor Turner. Wiązania molekularne. Dysymilatory. Stop. Duragem. Tylko że w wiadomościach wcale nie używali tych słów — oprócz jednego: „duragem”. Zamiast nich słyszałem „przypuszczalne epicentrum” i „równanie tempa reprodukowalności” i „równania Stoddarda na krzywą załamań pola”, i „próby przejścia na sterowanie ręczne zawodzą w stopniu wykluczającym incydentalność”. Ale i tak patrzyłem. Po godzinie wstałem i powiedziałem:

— Tryb zwykły, informacyjny.

Poszedłem do domu i wziąłem chipy żywnościowe Annie i Lizzie. Kiedy nikogo nie było przy pasie, nabrałem wszystkiego, co udało mi się dostać na te chipy, włożyłem do czystego wiadra z pokrywą i zaniosłem do domu. Lizzie ciągle jeszcze spała, przytulona do swojej lalki. Poszedłem do składu, który otworzyli właśnie z nową dostawą, i wziąłem jeszcze dwa wiadra, trzy koce i trzy zestawy ciuchów na wszystkie nasze chipy. I jeszcze nowy zamek do drzwi, kilka doniczek i walizkę. Techniczny popatrzył na mnie dziwnie, ale nic nie powiedział. Napełniłem wszystkie wiadra czystą wodą, za każdym razem jedno, i zawlokłem je po schodach do mieszkania Annie. Bolał mnie grzbiet i zdyszałem się — jak to stary dureń.

Ale to jeszcze nie koniec. Odpocząłem z dziesięć minut, a potem pożyczyłem miotłę Annie. Zabrałem ją do hotelu. Ludzie nieśli do kafeterii plastikowe chorągwie, żeby przyozdobić salę na tańce. Śmiali się i żartowali, dziewczęta błyskały nagimi piersiami. Szykują się na dzisiejszy konkurs. Do hotelu wprowadziło się kilku obcych z chipami ze stanu Nowy Jork. Gawędzili o dzisiejszej zabawie. Doktor Turner dalej nie było.

Wziąłem miotłę Annie i wymiotłem zeschłe liście z hotelowego holu, zostawione przez zepsutą robosprzątaczkę, której już nikt nie naprawi, bo psuło się przecież tyle ważniejszych rzeczy — wszystkie liście, które zwiędły w zeszłym roku, zanim zaczęły się te awarie i zanim do East Oleanty trafiły wściekłe szopy.