Tom O'Bedlam [pl]

1

— Początek, to jest naprawdę ważne, Jaspijn — powiedział Senior Papamacer. — Mówiłem to już tobie? To nic, posłuchaj znowu, to jest najważniejsze. Jak bogowie po raz pierwszy przyszli do mnie. Nowi bogowie.

Jaspin czekał cierpliwie. Tak, Senior opowiadał mu już o tym nie raz i nie dwa razy. Nie było jednak sensu, Jaspin zdawał sobie z tego sprawę, próbować wpływać na kierunek rozmowy. Senior mówił tylko to, co miał ochotę powiedzieć. Taki był jego przywilej; był Seniorem, a Jaspin tylko jego pisarzem.

Poza tym Jaspin zdążył się już przekonać, że jeśli nie reaguje, gdy Senior po raz któryś opowiada znane mu historie, prędzej czy później dowie się też czegoś nowego. Dziś na przykład Jaspin zauważył na podłodze dużą kartonową teczkę. Senior trzymał na niej rozciągnięte palce lewej ręki, co było niezawodnym znakiem, że zawiera coś ważnego. Jaspin chciał dowiedzieć się, co jest w środku, ale pomyślał, że i tak się dowie, jeżeli po prostu będzie siedział i czekał. Usiadł więc i czekał spokojnie.

— Na początku to było we śnie — powiedział Senior Papamacer. — Leżałem po ciemku nocą i wtedy ukazał mi się Maguali-ga, i powiedział: „Ja otwieram wrota, ja przynoszę to, co nadejdzie.” Ja zaraz wiedziałem, że to Bóg mówi do mnie przez ocean gwiazd i że jestem wybranym głosem Boga. Rozumiesz?

Tak, wiem — pomyślał Jaspin. Wiedział też, co będzie dalej. I wstałem w nocy, i podszedłem do okna, a dziewięć gwiazd Maguali-ga świeciło na niebie. Wyciągnąłem więc w górę ramiona i poczułem, jak spływa na mnie wielkie światło siedmiu galaktyk. Znał to już wszystko, słowo po słowie. Senior Papamacer dyktował mu słowa i chciał upewnić się, że są one dokładnie zapisywane. Nie było wątpliwości. W jednej chwili poczułem prawdę.

Przyjrzał się kościstej, rzeźbionej twarzy, lodowatym oczom. Ten człowieczek, który zamierza zmienić świat i pewnie tego dokona, ten prorok, ten święty potwór, kolejny i chyba ostatni z długiej linii proroków. Mojżesz, Jezus, Mahomet, Senior Papamacer. Może ma rację.

— I wstałem w nocy, i podszedłem do okna, a dziewięć gwiazd Maguali-ga świeciło na niebie…

Tak, tak. I wielkie światło siedmiu galaktyk.

— Zrozumiałem natychmiast — kontynuował senior — że to prawdziwi bogowie i że przyjdą oni na Ziemię, by nami rządzić.

To właśnie było interesujące, stwierdzał Jaspin, ten wielki skok w wiarę. Zrozumiał natychmiast. Wiara w prawdziwość tego, na co się czeka, świadectwo rzeczy niewidzialnych. Sześć miesięcy temu Jaspin nie potrafiłby tego pojąć, ale przecież on sam też widział Chungirę-Który-Przyjdzie na wypalonym wzgórzu pod San Diego, a potem wielokrotnie w jego snach pojawiał się Maguali-ga i Rei Ceupassear, Narbail od gromów, O Minotauro. On też widział, on też uwierzył natychmiast. Ku własnemu zdziwieniu.