My, Dzieci Z Dworca Zoo

Już dawno skapowałam, że zanosi się na jakąś drobną orgię. Chcieli, żebyśmy się przyłączyli. Ale mnie się nie chciało. Nie miałam ochoty, żeby ktoś obcy się do mnie dobierał. Nie, żebym się brzydziła tym, co tam się działo. Byłam nawet trochę podniecona patrząc, jak swobodnie się ze sobą zabawiają. Ale właśnie dlatego chciałam być tylko z Detlefem.

Poszliśmy do pokoju obok. Zaczęliśmy się pieścić i rozebraliśmy się. Nagle usiadł koło nas Jürgen i zaczął się przyglądać. Nawet mi to za bardzo nie przeszkadzało, bo przecież w tym domu był taki luz, a poza tym pomyślałam sobie, że mamy dostać od Jürgena forsę. Miałam tylko nadzieję, że nie będzie próbował się do nas dobierać.

Ale on się tylko przyglądał. Kiedy myśmy się kochali, on obciągał sobie małego. Potem, jak już wychodziliśmy, bo musiałam wracać do domu, zupełnie mimochodem wcisnął Detlefowi do ręki stówę.

Jürgen został naszym stałym klientem. Był biseksem. Najczęściej chodziliśmy do niego razem. Wtedy ja obrabiałam go od góry, a Detlef od dołu. Zawsze dostawaliśmy za to stówę. Czasem chodziliśmy do niego osobno. Za sześćdziesiąt marek. Oczywiście Jürgen był klientem i jako klient był prawie tak samo nieprzyjemny, jak inni. Ale był jednocześnie jedynym klientem, z którym łączyło mnie coś jakby przyjaźń. W każdym razie miałam dla niego szacunek. Chętnie z nim rozmawiałam, bo zawsze miał wspaniałe pomysły i pełny dystans. Umiał sobie poradzić z tym społeczeństwem.

Podziwiałam zwłaszcza, jak potrafi obracać pieniędzmi. To mnie w nim interesowało chyba najbardziej. Kiedy opowiadał, w jaki sposób zainwestował gotówkę i jak potem prawie automatycznie robiło się jej więcej. A przy tym miał niesamowity gest. Reszta tych ludzi, co uczestniczyli w orgiach, nie dostawała chyba bezpośrednio forsy. Ale byłam raz przy tym, jak jakiś chłopak zahaczył Jürgena o parę tysięcy na mini-coopera. Bez wielkiego gadania Jürgen wypisał czek i powiedział: – Masz tego swojego mini-coopera.-Jürgen był też jedynym klientem, do którego czasem łaziłam, nawet jak nic od niego nie chciałam ani on ode mnie. Zdarzało się, że oglądałam u niego wieczorami telewizję i wtedy świat wydawał mi się znowu całkiem okay.

Znowu kompletnie wsiąkliśmy z Detlefem w środowisko. Przestały nas interesować te normalne dyskoteki dla szczyli. Jeżeli nie byłam na dworcu Zoo, to pałętałam się po dworcu Kurfürstendamm. Na niewielkim peronie kręciła się nieraz i ze setka narkomanów. Bo tam odchodził handel. Ale przyłazili też klienci, którzy specjalizowali się wyłącznie w narkomanach. Z tym, że na dworzec Kurfürstendamm łaziło się przede wszystkim, żeby się spotkać.

Włóczyłam się od grupki do grupki i gadałam z innymi narkomanami. Jak sobie tak łaziłam między tymi ludźmi, to czasem sama sobie wydawałam się Wspaniała. Na tym peronie pod Kurfürstendamm czułam się jak gwiazda między takimi jak ja gwiazdami. Przyglądałam się babsztylom, które lazły objuczone torbami zakupów od Wertheima czy Bilki i gapiły się na nas z niesmakiem i normalnym przerażeniem, i myślałam sobie: Przecież one nie mają do nas startu. Oczywiście życie narkomana jest twarde i bezwzględne, każdego dnia możemy umrzeć i pewnie niedługo umrzemy. Ale właśnie o to nam chodzi. Mnie tam przynajmniej to odpowiada. Pomyślałam o forsie, jaką zarabiam. Stówę muszę mieć codziennie na sam tylko towar. Razem z kosztami dodatkowymi wpadało mi cztery tysiące marek wydatków miesięcznie, które musiałam skądś wziąć Cztery patyki miesięcznie netto dostaje akurat dyrektor fabryki. A ja zarabiam tyle mając czternaście lat.

Pewnie, że chodzenie na zarobek to syfiasta robota. Ale jak byłam na herze, to mi to całkiem wisiało. No i w gruncie rzeczy tylko obierałam takiego klienta z forsy. W każdym razie to, co robiłam, było nieporównywalne z tym, co oni musieli mi dać. Ciągle jeszcze sama ustalałam warunki. O dymaniu nie było mowy.

Ale były nawet większe aparaty ode mnie. Niektórzy opowiadali, że potrzebują cztery gramy hery na dzień. Wtedy to ich kosztowało dziennie pięćset do ośmiuset marek, i prawie zawsze udawało im się tyle zarobić. Czyli, że mieli więcej forsy od każdego dyrektora koncernu i w dodatku gliniarze nie mogli ich jakoś dupnąć. i do takich właśnie gwiazd mogłam w każdej chwili podejść na dworcu Kurfürstendamm, żeby sobie pogadać.

Tak mniej więcej czułam i myślałam w tym czasie, gdzieś tak luty, marzec 1977, kiedy znowu byłam w ciągu. Nie było ze mną najlepiej, ale nie byłam jeszcze taka kompletnie do kitu. Spokojnie mogłam się jeszcze oszukiwać. Znowu całkiem weszłam w rolę narkomanki. Uważałam, że jestem bombowa. Niczego się nie bałam.

Zanim zaczęłam ćpać, wszystkiego się bałam. Najpierw ojca, potem faceta mamy, szkoły i nauczycieli, dozorców, gliniarzy z drogówki, kanarów w kolejce podziemnej. Teraz czułam się nietykalna. Nie miałam cykora nawet przed tajniakami, którzy czasem węszyli po dworcu. Z każdej obławy umiałam dać dyla i to na kompletnym luzie.