Адукацыя
- Автор: Рублевская Людмила И.
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Адукацыя». Краткое содержание книги:
Зборнік вершаў Людмілы Рублеўскай «Адукацыя» - тым, каго агарнула адзінота, тым, хто пачуўся ў жыцці незразуметым, тым, хто шукае свае карані, каму блізка беларускасць ад часоў паганства па сённяшні дзень. Вершы, сабраныя ў томік – на першы погляд, самы розныя, кожны пра сваё, аднак спалучае іх у адно – дабрыня, любоў да радзімы, дапытлівасць і адданасць гісторыі свайго краю. Тытульны верш «Адукацыя» - пра тое, як вучылі беларусаў забыць сваё, адрачыся ад веры продкаў, ад знакамітых постацяў, ад сваёй гісторыі, як убівалі ў галовы чужое бачанне свету, як насаджаюць чужую мову, адкідаючы матчыну ў катэгорыю «горшай». Верш, напісаны ў канцы 80-х мінулага стагоддзя, вельмі актуальны ў сённяшнім дні. І не толькі гэты верш «Адукацыя», а практычна ўсе, якія трапілі пад вокладку дадзенага зборніка.
Перейти на страницу:
Слова Камілы Марцінкевіч
Зямное шчасце— гэта толькі цень,
Калі святло чужое люстра зычыць.
Над Менскам— дзень,
і над Масквою— дзень,
І ў беларусаў— быццам два абліччы.
Браты, браты!
Па веры, па зямлі.
Нашто сабе прыўлашчылі старшынства?
Нашто свой сцяг над намі прыўзнялі?
Паблажлівасць — любоў не будзе чыстай.
Палякаў-продкаў
нам прыстойна мець,
А рускіх —
вельмі выгадна...
Мой божа?
Жанчыне мала трэба —
не старэць,
Кахаць і быць каханай,
род прадоўжыць.
Але такога шчасця
цёплы цень
Па твары
слізгануў —
і знік на сонцы.
У Менску— дзень,
і ў Маоковіі — дзень,
Але між імі —
ноч і ноч
бясконца.
БЕЛАРУСЫ
Мы — няздзейсненых казак
няшчасныя пасербы будзем.
Мы палоннікі часу.
Мы— дзеці паданняў старых,
Беларусы — ці проста цяпер -
жыхары Беларусі.
Мы — глухія каменні
дарог брукаваннх сваіх.
Толькі ветах —
над возерам,
а над душой —
толькі помнік,
Толькі кнігі у кватэры,
для вечнасці —
толькі дзіця.
Мы жывем — і не помнім.
Ні мовы, ні продкаў не помнім.
І дамы эакрываюць
крутымі плячыма прасцяг.
Зноу раса ападзе
на траву, на малыя балконы,
На магілы, на цацкі,
забытыя дзецьмі ў траве.
Мы – галінкі яліны,
якая стаіць над адхонам,
І чарнобыльскі дождж
на ссівелай яе галаве.
ТРЫВОЖНЫ ЧАС
Новыя прозвішчы вуліц.
Тыя ж пляўкі жыхароў.
Так юбілеі святкуюць
Бедных цраданых майстроў.
Так аднаўляюцца святы —
Песні пяюць давідна,
Добра, каб не за зарплату,
Весела, каб без віна.
Цёпла было б — каб не вецер,
Мове бацькоўскай бы жыць,
Каб не ўладарылі ў свеце
Тыя, каму не баліць.
Што не шукаюдь на небе
Тое, што ўзята зямлёй.
Куля запечана у хлебе
Белай Айчыны маей.
БАЛОТНЫ АГЕНЬЧЫК
Трохі душы
пазычыла мне дарога.
Трохі крыві
пазычылі мне суніцы -
Вось я — амаль жывы —
перад панам Богам,
Прывід, агонь і смерць —
для заўзятых біцца.
Прагу чужой крыві
я чытаю ў людзях,
Так, як старыя людзі—
аблокі і зоры.
Звабны агонь дрыгвы—
як дынары ў грудзе,
А пад дрыгвой дрыжыць
смаляное мора.
Хто я? Забыты бог
ці вядзьмак забіты?
Вечна гару
і вечна ў смузе блукаю.
Трохі жыцця
магільныя вашы пліты,
З моху і раскі пліты,
мне пазычаюць.
* * *
Хай на мове чужой
нас чыталі бы болей,
Хай на мове чужой
мы лягчэй бы пісалі,
Толькі Бог цераз нас
недазволіць ніколі
Свой закон запісаць
на чужыя скрыжалі.
Перейти на страницу: