Евангелле ад Мамы
- Автор: Барадулін Рыгор
- Год: 1995
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 985-02-0123-1
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Евангелле ад Мамы». Краткое содержание книги:
Маці. Мова. Малітва.
Пад гэтым трохзор’ем у свет чалавек прыходзіць. Пад гэтым трохзор’ем адыходзіць з прытулку часавога. Святло Вечнай кнігі, Матчына дабравесце, Матчына багаславенне, жыццёвы тлум і сум развітання — у кнізе народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна «Евангелле ад Мамы».
Пад гэтым трохзор’ем у свет чалавек прыходзіць. Пад гэтым трохзор’ем адыходзіць з прытулку часавога. Святло Вечнай кнігі, Матчына дабравесце, Матчына багаславенне, жыццёвы тлум і сум развітання — у кнізе народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна «Евангелле ад Мамы».
Перейти на страницу:
Вечаровыя пацеры
Стане Віфлеемам сэрца…
* * * Каля гасподняй Дамавіны…
Каля гасподняй Дамавіны —
Укленчыць
І апасці ніц,
Як ліст,
Што адляцець павінны
Пад блаславенне бліскавіц.
Пліта халодная, як розум,
Паразумеецца з душой.
Спакой
Абдасць такім марозам,
Што ў гэтым свеце
Ўспомніш той.
Чый Бог
Адзін за ўсіх хварэе,
Смяецца з нашых звадаў
Лёс.
Бо ў старасці мы ўсе —
Яўрэі,
Як малады Ісус Хрыстос.
* * * Ён ступаў…
Ён ступаў
Па маладой зямлі,
Выратоўца, босаю нагою.
Дома доўга тлеюць вугалі,
Домам пахне родны дым ізгою.
Ён пакінуў
Босыя сляды
На спякотных камянях і ў чыстых
Душах.
І дагэтуль цень худы
К вечару расце
І пыл не выстыг.
Каб
Людскому не згарэць галлю,
З ласкі Боскай
Мусіць свет да скону
Найсвятую ўсёй зямлі
Зямлю
Уздымаць над прахам,
Як ікону!
Сцяна Плачу
Сцяна не адгароджвае.
Яна
Названа прышласцю
Сцяной Плачу.
Як покуць,
Свету цэламу відна.
Тут кожны думае:
Свой сум растрачу
І зробіцца нявіннаю віна.
А за Сцяною
Ці чуваць Яму
І наш самотны плач,
І наша гора.
Трымаюць сцены хату
І турму.
Адзін Гасподзь —
Надзейная апора
Ўсяму, што Ім задумана,
Ўсяму.
Паразбуралі нашы храмы ўсе.
І, мабыць, гэта перад развітаннем
Слёз ціхіх хмары
Ветрам прынясе,
І мы жывой Сцяною Плачу
Станем,
Каб заступіцца даць ад нас
Касе.
Стах страх.
Маўчыць таемнасць, як сцяна.
У небасхіла
Зацякла спіна…
Над Галілейскім морам
Затрапятаўся, быццам дабравесце,
Над Галілейскім морам галубок.
І ветру зажадалася прывесці
З маруднай рыбай
Сеткі трапяткія.
І ён бруёк блакітны павалок.
І дол сухі
Успомніў дотык кія.
Лянотаю зялёнай пальма млее.
Тут мусіў змаладзіцца свет стары.
І стала хроснай маткай
Галілея.
І Капернаўм чуе крок Хрыстовы.
І не змаўкае Слова на Гары.
Як наша каня,
Просіць піць прастора.
Русалка
Сонца бяссоннае паліць пальма.
Вецер, як заказытаны, шастае.
Ды позіркі ўсіхныя
Халодзіць подыхам
Некранутай красы
Русалка з возера спёкі —
Пальма:
Постаць лускастая,
Зялёныя валасы…
Ерусалім
Міхаілу А. Фарфелю
Млечны Шлях, як радасны кілім,
Любяць развінуць нябёсы поўначы,
Каб душа, йдучы ў Ерусалім,
Не блудзіла ў цемры,
Бога помнячы.
Колеры світання й палыну,
Колеры няспыннасці й нязменнасці
Апранаюць міг у даўніну,
Важаць час
Празрыстымі бязменамі.
Як на мулкіх зорах,
Горад лёг
На пагорках, дзе начуе раніца.
Блізка лог,
Дзе ўсіх збірацьме Бог
Судным днём,
Што ўсім апошнім станецца.
А вядуць не ўсе дарогі ў Рым,
У Ерусалім
Ідуць нястомнікі.
На магільніку, як дым, сівым,
Скалянелі камяні-паломнікі.
Тут да Бога блізка, як нідзе,
Аж чуваць,
Як Немінучасць дыхае.
З Вока яснага сляза ўпадзе —
Стане Віфлеемам сэрца ціхае.
* * * Страх свой не абтрасеш, як прах…
Страх свой не абтрасеш, як прах.
Цяжка смерці зазірнуць у вочы.
На Галгофу далёкі шлях,
Не чаканы,
Як сон сірочы.
Перейти на страницу: