Евангелле ад Мамы
- Автор: Барадулін Рыгор
- Год: 1995
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 985-02-0123-1
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Евангелле ад Мамы». Краткое содержание книги:
Маці. Мова. Малітва.
Пад гэтым трохзор’ем у свет чалавек прыходзіць. Пад гэтым трохзор’ем адыходзіць з прытулку часавога. Святло Вечнай кнігі, Матчына дабравесце, Матчына багаславенне, жыццёвы тлум і сум развітання — у кнізе народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна «Евангелле ад Мамы».
Пад гэтым трохзор’ем у свет чалавек прыходзіць. Пад гэтым трохзор’ем адыходзіць з прытулку часавога. Святло Вечнай кнігі, Матчына дабравесце, Матчына багаславенне, жыццёвы тлум і сум развітання — у кнізе народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна «Евангелле ад Мамы».
Перейти на страницу:
Івянецкі зазімак
Даланя й дзве свячыны
ўніяцкага храма
Бласлаўляюць мястэчка
й вятрыстае ранне.
Ціха стыне
стаўка перашклёная рама,
І надрэчная вулка
хацінамі вяне,
Як галіна лістамі,
што звыклі вініцца.
Сад стаіць галаруч.
І не чыняць турботы
Недасмалак вароны,
імглінка сініцы,
Акалелага яблыка
страх круглароты.
Памяці ліпы Вінцука Дуніна-Марцінкевіча
Тут са стагоддзямі вялі вайну,
Не толькі палявалі на дзічыну.
Адстрэльвалі святую даўніну.
Тут выбівалі думку пра Айчыну.
І жах, і кроў
Перапаўнялі роў,
Што рылі чужакі,
Забыўшы стому.
Прах ваяроў,
Сядзібы песняроў
Кідалі ў пашчу полымю сляпому.
Гукні ў абсяг у голай цішыні
І хворае пачуеш адгалоссе,
Ад пушчы пні,
Ад гмахаў камяні —
Адно, што для нашчадкаў
Засталося.
Якая ж гэта д’ябальская сіла
Скасіла нас
І веру пагасіла?
Параненае рэха
Стогн захлынаўся, рэха шугала,
І захапілі вятры для разгулу
Памяці даўняй глухія прагалы,
Поўныя перастаялага гулу.
Абараняючыся, абаранялі
Лёс,
Што цяпер жа на іх наракае,
Людзе з падсечанымі каранямі,
Дрэвы з адсечанымі рукамі.
* * * Як гэта ты, маладзіца-зіма…
Як гэта ты, маладзіца-зіма,
Выплыла неяк ціха?
Енчыць завея —
Ратунку няма —
Белая спарадзіха.
Дзень нараджаецца белы, як свет,
Хмарамі не спавіты.
Белы на чорнай бяскрайніцы след —
Восень здала іспыты.
Грэйся, зіма, з маразамі ў шатры,
Не ўспамінай аб марцы.
З лёгкімі торбамі
Прыйдуць вятры —
Змерзлыя старцы.
Усё роўна
Каб нават зрабіўся анёлам,
Дык, твой пралятаючы дом,
Зваліўся б,
Бо я зачапіўся б крылом
Ці дужа рагатым нечым,
Па-грэшнаму чалавечым…
Сагнуліся
Сагнуліся
Прыдарожных бярозаў цвікі,
Золь
Забівае іх ціха ў сутонне.
Храпуць
Гарабатыя грузавікі,
Як нейкія
Марсіянскія коні.
А недзе
Вячэра расселася ля катла,
Стамілася
Супраціўляцца пакора.
У заўтра
Дарога спяшаецца да святла,
Каб
З цёмным
Вярнуцца паспець ва ўчора.
* * * І хочацца дабрадзею…
І хочацца дабрадзею
У гэтым зябкім жыцці,
Назваўшы жонкай надзею,
Да скрухі пайсці ў зяці.
Са скрухай думаць аб страце,
З надзеяй зіму перажыць.
Ліпець у прымацкай хаце
І вока не запарушыць.
Кастрыцай благога настрою,
Як клопат сатрэ свой лён.
З усмешкай —
З вясёлай сястрою
Сустрэць невясёлы скон.
* * * Аглухне…
Аглухне
І адчырванее медзь
Ад сораму перад самой сабою.
Не ўсё ж грымець.
Час цьмець
І зелнець
Ад зайздрасці.
Яна ж была трубою…
* * * А з дна калодзежа святлей…
А з дна калодзежа святлей
Свет бачыца над галавою.
Ад холаду аслеплы глей
Хацеў бы
Зелянець травою.
Але траве не ў галаве,
Што не адна яна жывая.
Цячэ вада,
І глей плыве,
І дно паволі заплывае.
А свет
Святлее ўсё адно
Рамонкам
У сусветнай багне.
Пакуль ёсць дно,
Датуль яно
Забраць таго, хто ўверсе,
Прагне.
* * * Зноў ісціна з прадоння цемры выплыве…
Зноў ісціна з прадоння цемры выплыве
І цьмяна блісне, як нарог ратая:
Тваё жыццё —
Апошні сказ у бібліі,
А першы сказ наступнік разгадае.
Перейти на страницу: