Pan Lodowego Ogrodu. Tom 3

Natychmiast zaczęto dąć w długie na kilka kroków wydrążone trąby, grając specjalny sygnał, który oznaczał ucieczkę. Ludzie Smildrun i ona sama nie wyglądali na stropionych, a raczej uradowanych, przekrzykiwali się i gwizdali, dosiadając koni, zabierając łuki i zwinięte w pętle długie rzemienie. Wściekli się, dopiero gdy odkryli, że psy są chore.

Także wieśniacy wyruszyli w góry z własnymi psami, bronią i wielkim hałasem i nikt wówczas nie pracował na polu.

Ci, którzy pozostali w grodzie, by nas pilnować, wyglądali na rozjuszonych i nie szczędzili nam razów. Udułaj, który był kimś w rodzaju starosty dla niewolnych, wydawał się przerażony. Trzęsły mu się ręce, a oczy zwilgotniały i ten widok był dla nas prawdziwą pociechą.

Ścigający wrócili trzeciego dnia około południa, prowadząc uciekinierów na rzemieniach za końmi. Obaj mieli ubrania w strzępach, pętle zaciskały im się na szyjach i musieli cały czas biec, napinając rzemień związanymi dłońmi. Gdyby którykolwiek z nich upadł i zaczął być wleczony, zadusiłby się, ale ludziom Smildrun nie chodziło o to, więc zatrzymywali się i biciem zmuszali ich do powstania na nogi. Obaj byli poobijani i pokrwawieni, a Snakaldiemu wybito oko.

Sprowadzono nas na dziedziniec i kazano patrzeć, jak przywiązują Harulfa do tej samej kratownicy, na której wieszano do oprawiania upolowaną dziczyznę. Potem wystąpiła Smildrun, boso, ze związanymi włosami i ubrana tylko w cienką koszulę. Smoczyca przyniosła sobie pleciony z rzemieni bicz na krótkim trzonku. Kiedy wywinęła nim nad głową, dał się słychać zawodzący odgłos, a potem pejcz z trzaskiem smagnął skórę na plecach młodego Harulfa, od razu przecinając ją i ukazując szkarłatną ranę. Smildrun tańczyła po brukowanym dziedzińcu, wywijając pletnią, ale nie słychać już było świstu rzemienia ani trzasku uderzeń, tylko przeraźliwe wycie dręczonego chłopaka.

Patrzyliśmy na to w milczeniu, dygocąc, jakbyśmy wyszli z lodowatej wody, niewolnik stojący obok mnie trząsł się i płakał bezgłośnie, zaś Benkej patrzył na kaźń przymrużonymi oczami i żuł słomkę, którą przesuwał w ustach z jednej strony na drugą, i widać było, że jest blady z wściekłości.

Lśniąca Rosą lśniła od potu i krwi, wywijając pletnią, koszula przylepiła się do jej zwalistego ciała z podrygującymi wałami tłuszczu, wielkie, baloniaste piersi wezbrały, jakby chciały rozerwać sznurowanie cienkiego płótna, oblizywała wargi, krople posoki obryzgały jej twarz i zrozumiałem, że ją to podnieca, że jest nagrzana jak klacz w rui. Biła tak długo, aż chłopak przestał krzyczeć i zwisł na drewnianej ramie, więc odwiązano go i ciśnięto na podwórze jak łachman, a potem przy. wleczono Snakaldiego. I znów pejcz zawył w powietrzu, i znów bryznęła krew. Trwało to bez końca, a my staliśmy i patrzyliśmy, słuchając krzyku katowanego człowieka, którego nazywano Serdeczna Dłoń, ale i krzyków Smildrun, która przy każdym uderzeniu wydawała z siebie ochrypły jęk.

Wreszcie Snakaldi także zawisł na rzemieniach, a Lśniąca Rosą opadła z sił. Miałem nadzieję, że na tym koniec, lecz najgorsze dopiero miało nadejść.

Najpierw ocucono ich obydwu, jednak Snakaldiego nie odwiązano, ale wtarto mu w rany na plecach garść soli. Nie miał już siły krzyczeć, wił się tylko i wydawał z siebie cichy, przerażający skowyt, jak konający pies. Tego także nie było dość Lśniącej Rosą, więc dwóch ludzi złapało włócznie, których używano do polowania na niedźwiedzie. Włócznie te miały wąskie, liściowate groty, poniżej zaś drzewca okute żelazem na długość łokcia, zaopatrzone w dwa sterczące na boki kolce. Wbijano je niedźwiedziowi w pierś, a kolce miały oprzeć się o jego ciało, by nie nadział się zbyt głęboko i nie zdołał dosięgnąć myśliwego.

Obaj mężczyźni podeszli do nieszczęsnego Snakaldiego z boków i powoli wbili mu rohatyny pod pachy, tak by wyszły karkiem z obu stron głowy. Potem odwiązali go od ramy i zanieśli przed otwartą bramę, trzymając za drzewce. Obwiązali rzemieniem i wciągnęli na podest wieży obserwacyjnej. W końcu drzewce oparto o podest, a na ostrza założono łańcuchy zakończone żelaznymi kółkami, które były umocowane do belki tuz pod dachem wieży. Skrzyżowane włócznie pochyliły siC lekko do przodu i utrzymały nabite, drgające ciało nad bramą, tuż nad czaszką bawołu.

– Chciał umrzeć, patrząc na góry i niebo! – wrzasnęła Smildrun i wydała z siebie upiorny, jazgotliwy śmiech. – Niech więc się tak stanie!

Potem przyszła kolej na młodego włóczęgę, który omal oszalał ze strachu, jego jednak nie przebito rohatynami, a zamiast tego Smildrun obcięła mu wszystkie palce u jednej stopy wielkimi cęgami do wyciągania gwoździ, które rozżarzyła w palenisku. Nie była jednak zadowolona, bo w połowie kaźni chłopak zemdlał i nie dało się go ocucić.