Budowniczowie Pierścienia [The Ringworld Engineers - pl]

— Czy to rasa Najlepiej Ukrytego spowodowała Upadek Miast? — zapytała Vala.

— Tak.

— Zerwij negocjacje — rozkazała Vala.

— On ma większość naszych urządzeń do zbierania danych. Vala zamyśliła się, a Louis pozostał nieruchomy. Dwie pary oczu rozjarzyły się tuż za nią w ciemności. Mężczyzna był ciekaw, ile wampiry usłyszały tymi swoimi skrzacimi uszami i co z tego zrozumiały.

— Więc skorzystaj z nich. Ale chcę słyszeć, co on mówi — powiedziała Vala. — Nawet nie słyszałam jego głosu. On może być tylko wytworem twojej wyobraźni.

— Najlepiej Ukryty, słyszałeś?

— Tak. — W słuchawkach Louisa rozmowa toczyła się w interworldzie, ale skrzynka na jego szyi przemawiała w języku Valavirgillin. No i dobrze. — Słyszałem, co obiecałeś kobiecie. Jeśli potrafisz znaleźć sposób na uratowanie tej budowli, zrób to.

— Z pewnością twoja rasa potrafiłaby wykorzystać to miejsce.

— Jeśli miałbyś przesunąć Pierścień na właściwe miejsce z po­mocą moich urządzeń, chcę, by to doceniono. Mogę zażądać nagrody.

Valavirgillin warknęła i zdusiła w sobie odpowiedź. Louis powiedział szybko:

— Przypadnie ci zaszczyt, na jaki zasłużysz.

— To mój rząd, pod moim przewodnictwem, próbował przy­nieść Pierścieniowi pomoc tysiąc lat po wyrządzeniu szkody. Potwierdzisz to.

— Dobrze, ale z zastrzeżeniami. — Louis mówił to na użytek Vali. Zwrócił się do niej. — Zgodnie z naszą umową, to, co trzymasz w ręce, jest moją własnością.

Rzuciła mu latarkę. Odłożył ją na bok i poczuł się oklapnięty z powodu ulgi, zmęczenia albo głodu. „Nie ma czasu".

— Najlepiej Ukryty, powiedz nam o dyszach korygujących.

— Silniki strumieniowe Bussarda zamontowane na wspor­nikach na krawędzi, w regularnych odstępach trzech milionów mil. Powinniśmy znaleźć ich dwieście na każdej krawędzi. Każdy zbiera wiatr słoneczny z obszaru o średnicy czterech-pięciu tysięcy mil, spręża go elektromagnetycznie do momentu zapoczątkowania reakcji termojądrowej i wyrzuca z powrotem jak rakieta odrzutowa, hamując Pierścień.

— Widzimy płomienie niektórych z nich. Vala mówi, że działa ich… dwadzieścia jeden? — Kobieta skinęła głową. — To znaczy, że brakuje dziewięćdziesięciu pięciu procent…

— To wydaje się prawdopodobne. Od naszej ostatniej rozmowy zrobiłem hologramy czterdziestu wsporników i wszystkie są puste. Czy mam policzyć siłę ciągu uzyskiwaną ze wszystkich działających silników?

— Dobrze.

— Przypuszczam, że nie ma wystarczającej liczby działających dysz, by uratować Pierścień.

— Tak.

— Czy budowniczowie Pierścienia zainstalowaliby niezależny system stabilizujący?

Pakowie protektorzy nie rozumowali w ten sposób. Mieli zbyt duże zaufanie do swoich zdolności improwizacji.

— Mało prawdopodobne, ale będę szukał. Najlepiej Ukryty, jestem głodny i śpiący.

— Czy jest jeszcze coś, co należałoby powiedzieć?

— Obserwuj dysze korygujące. Zobacz, jak działają, i oblicz siłę ciągu.

— Dobrze.

— Spróbuj skontaktować się z latającym miastem. Powiedz…

— Louis, nie mogę przesłać wiadomości przez krawędź. Oczywiście że nie, to czysty scrith.

— Rusz statek.

— To nie byłoby bezpieczne.

— A co z sondą?

— Sonda orbitująca jest zbyt daleko, żeby przesyłać sygnały na przypadkowych częstotliwościach. — Z ogromną niechęcią dwu­głowy dodał: — Mogę przesłać wiadomość przez drugą sondę. I tak powinienem wysłać ją przez krawędź, żeby uzupełnić paliwo.

— Tak. Najpierw poślij ją na krawędź jako stację przekaź­nikową. Spróbuj złapać latające miasto.

— Louis, miałem kłopoty z namierzeniem twojego komunika­tora. Wyśledziłem lądownik prawie dwadzieścia pięć stopni w kierunku przeciwnym do obrotu od twojej pozycji. Dlaczego?

— Chmee i ja rozdzieliliśmy się. Jadę do latającego miasta. On poleciał w stronę Oceanu Wielkiego. — Tyle mógł bezpiecznie powiedzieć.

— Chmee nie odpowiada na moje wezwania.

— Kzinowie to kiepscy niewolnicy. Najlepiej Ukryty, jestem zmęczony. Zgłoś się za dwanaście godzin.

Podniósł miskę i zaczął jeść. Valavirgillin nie użyła żadnych przypraw. Gotowane mięso i korzonki nie pobudziły jego kubków smakowych, Nie dbał o to. Wylizał miskę do czysta, zachowując tyle rozsądku, by zażyć pigułkę antyalergiczną. Wczołgali się do pojazdu i zasnęli.