Taniec ze smokami

– I muły, które będą je niosły.

– Muły są zbyt powolne. Mamy juczne konie. Przeniesiemy wszystko na nie. Kaczka, zajmij się tym.

– Dlaczego to zawsze Kaczka musi się wszystkim zajmować? – Wysoki mężczyzna schował miecz. – Czym ty się zajmujesz, Haldonie? Kto tu jest rycerzem, ty czy ja?

Mimo tych słów skierował się ku jucznym mułom.

– Jak się ma nasz chłopak? – zapytał Illyrio, gdy przenoszono skrzynki. Tyrion naliczył ich sześć. Wszystkie były z dębiny, zamknięte na żelazne antaby. Kaczka bez większego trudu przenosił skrzynie, zarzucając je sobie na ramię.

– Dorównuje już wzrostem Gryfowi. Przed trzema dniami powalił Kaczkę, wrzucając go do koryta dla koni.

– Wcale mnie nie powalił. Specjalnie się przewróciłem, żeby go rozśmieszyć.

– Twój plan zakończył się sukcesem – odparł Haldon. – Sam się śmiałem.

– W jednej z tych skrzyń jest prezent dla niego. Imbir w cukrze. Zawsze go lubił. – W głosie Illyria zabrzmiał dziwny smutek. – Myślałem, że będę mógł pojechać z wami do Ghoyan Drohe. Urządzilibyśmy ucztę pożegnalną, nim popłyniecie w dół rzeki...

– Nie mamy czasu na uczty, panie – sprzeciwił się Haldon.

– Gryf chce odpłynąć, gdy tylko wrócimy. W górę rzeki docierają wieści, a żadne z nich nie są dobre. Na północ od Jeziora Sztyletów widziano Dothraków, zwiadowców z khalasaru starego Motha. Khal Zekko podąża tuż za nim, przez Puszczę Qohoricką.

Grubas skwitował to nieuprzejmym odgłosem.

– Zekko odwiedza Qohor co trzy albo cztery lata. Qohoricy dają mu worek złota i wraca na wschód. Jeśli zaś chodzi o Motha, jego ludzie są prawie tak samo starzy jak on i z roku na rok jest ich coraz mniej. Groźny jest tylko...

– Khal Pono – dokończył za niego Haldon. – Motho i Zekko uciekają przed nim, jeśli wierzyć opowieściom. Zgodnie z ostatnimi meldunkami Pona widziano w pobliżu górnego biegu Selhoru. Prowadzi khalasar złożony z trzydziestu tysięcy ludzi. Gryf nie chce dać się złapać na rzece, jeśli Pono zaryzykuje przeprawę przez Rhoyne. – Haldon zerknął na Tyriona. – Czy twój karzeł jeździ równie dobrze jak szcza?

– Jeździ – odezwał się Tyrion, nim serowy lord zdążył odpowiedzieć za niego – chociaż najlepiej sobie radzi ze specjalnym siodłem i koniem, którego dobrze zna. I mówi też.

– Rzeczywiście. Jestem Haldon, uzdrowiciel naszej małej grupy braci. Niektórzy zwą mnie Półmaesterem. Mój towarzysz to ser Kaczka.

– Ser Rolly – poprawił go rosły mężczyzna. – Rolly Duckfield. Każdy rycerz może pasować kogoś na rycerza, a Gryf pasował mnie. A ty, karle?

– Nazywa się Yollo – odezwał się pośpiesznie Illyrio.

Yollo? Tak można by nazwać małpę. Co gorsza, to było pentoshijskie imię, a każdy głupi zauważyłby, że Tyrion nie jest Pentoshijczykiem.

– W Pentos jestem znany jako Yollo – wtrącił natychmiast, starając się naprawić sytuację – ale matka nazwała mnie Hugorem Hillem.

– Jesteś małym królem czy małym bękartem? – zapytał Haldon.

Tyrion uświadomił sobie, że w rozmowie z Haldonem Półmaesterem lepiej zachować ostrożność.

– Każdy karzeł jest bękartem w oczach ojca.

– Z pewnością. Hugorze Hill, odpowiedz mi na jedno pytanie. Jak Serwyn od Zwierciadlanej Tarczy zdołał zabić smoka Urraxa?

– Podszedł do niego ukryty za tarczą. Urrax widział tylko własne odbicie, aż do chwili, gdy Serwyn wbił mu włócznię w oko.

To nie zaimponowało Haldonowi.

– Nawet Kaczka zna tę historię. A czy potrafisz mi opowiedzieć o rycerzu, który spróbował tej samej sztuczki z Vhagar podczas Tańca Smoków?

Tyrion uśmiechnął się szeroko.

– Ser Byron Swann. Smoczyca upiekła go w nagrodę za jego trudy... ale to była Syrax, nie Vhagar.

– Obawiam się, że się mylisz. W swej księdze Taniec Smoków, prawdziwa historia maester Munkun pisze...

– ...że to była Vhagar. Wielki maester Munkun się myli. Giermek ser Byrona widział śmierć swego pana i opisał ją własnej córce. Zgodnie z jego relacją to była Syrax, smoczyca Rhaenyry. To ma więcej sensu niż wersja Munkuna. Swann był synem lorda z Pogranicza, a Koniec Burzy opowiedział się za Aegonem. Vhagar dosiadał książę Aemond, brat Aegona. Dlaczego Swann miałby próbować ją zabić?

Haldon wydął wargi.

– Postaraj się nie spaść z konia. Gdyby to ci się przydarzyło, wróć na piechotę do Pentos. Nasza nieśmiała panna nie będzie czekała na nikogo, czy to wysokiego, czy karła.

– Najbardziej lubię nieśmiałe. Pomijając rozwiązłe. Powiedz mi, dokąd odsyła się kurwy?

– Czy wyglądam na człowieka, który je odwiedza?

Kaczka parsknął wzgardliwym śmiechem.

– Nie odważy się. Lemore kazałaby mu się modlić o przebaczenie, chłopak chciałby pójść z nim, a Gryf mógłby mu uciąć kutasa i wepchnąć do gardła.