Sinjoro Tadeo

Maljunul’ sur soleca korto ĵus promene Kantetis: «Kiam suno leviĝas matene»[33] Kaj estis tre kontenta, ke iĝis serene; Ĉar la densa nebulo alsupre ne iris, Kiel kutime, kiam nuboj sin kuntiris,       ¬570 Sed falis. Al nebulo manojn vent’ etendis, Glatige tuŝis, sterne sur kamparon sendis; Dume suno elsupre brilas milradie, Teksas fonon arĝente, ore, ruĝostrie, Kiel paro da majstroj en Sluck faras zonon[1:36]: Virgino, ĉe teksilo, trasilkigas fonon, Malglatigas: elsupre teksisto, dum tio, Ĵetas al ŝi fadenojn el oro, arĝento, Purpur’, kreante florojn: tiel teron vento Per nebul’ ĉirkaŭŝpinis, teksis sunradio.       ¬580 Mateo finis preĝojn kaj varmiĝis sune; Jam sian mastrumadon li komencas nune, Portis herbon, foliojn, ĉe domo sidiĝis Kaj fajfis: tuj kunikloj svarm’ el ter’ ŝpruciĝis. Kiel narcisoj, super herbon ekflorante, Blankas longaj aŭdiloj; sub ili, brilante, Tralumas okuletoj, kiel sangrubenoj, Broditaj en veluron de herbokusenoj. Kunikloj staras rekte kaj ĉiu atente Rigardas; blanklanuga ar’, fine momente,       ¬590 Brasik’-logite, saltas al aĝulo kure Sur piedojn, genuojn, ŝultrojn; li plezure, Mem blanka laŭ kuniklo, bestetojn arigas Kaj per mano la varman lanugon glatigas; Per dua man’ li ĵetas el ĉapo milion; Paseroj el tegmentoj falas, faras krion.