Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка]

Автор: Матяш Нина Иосифовна
Год: 1999
Язык: белорусский
Год: Мастацкая літаратура
ISBN: 985-02-0438-9
Жанр: Современная русская и зарубежная проза

Электронная книга - «Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка]». Краткое содержание книги:

Галоўным матывам творчасці лаўрэата Літаратурнай прэміі імя А. Куляшова Н. Мацяш застаецца роздум над гістарычным лёсам і непарыўна звязаным з ім сённяшнім днём Беларусі. Лірычная споведзь паэтэсы спалучас філасофскую разважлівасць і рамантычнае светаўспрыманне, глыбокае веданне сусветнай культуры і нязменную блізкасць да нацыянальнага быцця.

Перейти на страницу:

Калі мы тут багатыя на ўсмешку, На шчырасць, на давер, на песню — мы

Багатыя табой, тваёю сцежкай, Што ты ў вясну тарыла нам з зімы.

Калі на сонцы не шукаем плямаў, Калі і роспач нас не заграбе, Калі й надзеі мы не здрадзім, мама, — Мы гэтым абавязаны табе.

У нашым, часам з прымаразкам, леце Удосталь і маланак, і асця. Хай вам, бацькі, не плачацца па дзецях: Нам сцежкі вашы весці ў глыб жыцця.

І хай кіруе векавая памяць: Дзе толькі сытасць — там душы няма. Не пакідай нас, ма!..

3 А ў палях так жыццядарна жыта Абнімае маладую шыр! Жыта, жыта, вечны скарб, спажытак Чалавечых цела і душы!

Бо ўміраюць з голаду й па людзях...

Покі ж ёсць што сеяць, ёсць што жаць, Як шляхі жыццёвыя ні блудзяць — А да Хлеба існыя ляжаць.

Да таго да Еднаснага Хлеба, Што збірае за адным сталом Тых, у кім гарыць адна патрэба: Наталіцца роднасці святлом.

I, адчуўшы сэнс і веліч долі, Гэты сэнс і веліч перадаць І сваім унукам, каб ніколі Ім не давялося жабраваць.

Каб ва ўпартым поступе да мэты Без галечы, звад і калатнеч Іх, як зерне, маладому свету Не намульваў плечы прагны меч.

Каб нідзе занесены не быў ён, Меч знішчэння, — як цяпер завіс Над саспелай нівай, над рабінай, Што ўжо цяжка хіліць гроны ўніз,

Над буслом, які ўжо вырай чуе І зямлі з паднебнай вышыні Па дажджах, па маразах вяшчуе Новых вёснаў сонечныя дні.

Мой турботны дзень, мая Нядзеля! Лашчыць пальцы шорсткі каласок... Краю родны! Я ўжо неаддзельна Ад цябе, як ад зямлі расток.

Вырві з глебы, што яго сілкуе, — І змарнее, і засохне ён. Я з табою ўсё перавякую, Што нам ні намелюць жорны дзён.

Ці ж любоў альбо натхненне ўкрасці? Ёсць дзівосы свету — абразы, Ды яны ніколечкі не засцяць Мне тваёй някідкае красы.

І дарогу гэту палявую У бялёсай жнівеньскай смузе Мне давеку ўжо любіць — жывую, А не ў той няўтоленай тузе,

Што ў хвалёнай некалі Канадзе І па сёння смокча сваяка, І па сёння неадступна надзіць Несмяротны прывід васілька.

Колькі іх — з гаротнасці, з нястаткаў — Так сябе самохаць адцялі Ад свайго народа і зямлі...

Абміні мяне, такая доля, Бо няма страшнейшага ў жыцці — У чужым, у непрытульным доле Ды прытул апошні свой знайсці!..

І каліна тамка не паплача, І не тая зорка ў галавах... Нават воран там чужы пракрача, Што чужая прарасце трава!..

Смерць — яна не ў кожным разе драма... Родны дол абдымкі расхіне, І ступлю я ў ростул Вечнай Брамы З краскай той, што мама рвала мне, З тою песняй, што яна спявала.

...Толькі б ведаць, толькі ведаць мне б, Што жывы і свет, і жытні хлеб.

VI.1983

Перейти на страницу:

Сюжет

Атмосфера

Главный герой

Общее впечатление

Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)

Не работает?