Прызнанне левага крайняга

Яна ўскідвае бровы:

— У Маскву?! На вуліцы дождж, дый на чым ехаць?

— Я ўсё бяру на сябе. Вы згодны?

Галя паціскае плечукамі.

— Хоць і нечакана, але...

Я разумею, трэба ісці ў атаку.

— Вось і добра,— кажу я.— Паўгадзіны на падрыхтоўку, а я паклапачуся пра машыну.

Яна ўздыхае:

— Ад вас так проста не адчапіцца.

Я бягу да Станіслава Пятровіча. Выгляд у яго нечакана пахмурны.

— Дзе цябе носіць? Я заходзіў некалькі разоў... Ты разумееш, што да матча застаецца зусім нямнога.

Чамусьці я зусім забыў пра яго ўчора. Усё юшка...

Супакойваю яго, кажу, што ўсё выдатна помню (хоць некалькі гадзін думка пра матч ніводнага разу не наведала мяне), пройдзе яшчэ колькі часу, і я вымушаны буду прыняць якое-небудзь рашэнне, так што няхай ён не хвалюецца. Вочы ў Станіслава Пятровіча цяплеюць. Трэба цяпер ставіць перад ім задачу.

— Паслухай, мне тэрмінова, на адзін вечар, трэба паехаць у Маскву, на вуліцы дождж, да электрычкі я не дабяруся... Толькі ў адзін бок, вярнуся адтуль сам гэтым жа вечарам.

— Дзіўна... Твая паездка, спадзяюся, звязана з тваім рашэннем?

— Як табе сказаць?..— Я адчуваю, ён заганяе мяне ў куток.— Можна сказаць, што так... У майго даўняга сябра, ты выдатна ведаеш яго прозвішча — Захар’ін,— дзень нараджэння. Я проста не магу не павіншаваць яго. Там будуць нашы. Мне будзе прыемна сустрэцца з імі.

Ён цяжка ўздымаецца з-за стала.

— Ну што зробіш з табой? Калі думаеш ехаць?

— Праз паўгадзіны.

— Добра, машына будзе каля цэнтральнага ўвахода.

— Дзякуй, Станіслаў Пятровіч!

Я цалую яго ў гарачую, мяккую шчаку, хутка пераапранаюся, стукаюся ў пакой да Галі. Яна адчыняе дзверы:

— Я гатовая.

Коратка выкладваю свой план: чорная «Волга» будзе чакаць яе ля варот дома адпачынку. Я буду ў машыне. Гэта так, на ўсялякі выпадак. Станіслаў Пятровіч павінен бачыць, што я паехаў у Маскву адзін.

— Добра,— адказвае яна.

— Вазьмі парасон.

Машына на месцы.

— Добры дзень,— кажу я шафёру і ўважліва гляджу на яго. Прадасць ён мяне Станіславу Пягровічу ці не?

— Добры дзень,— з усмешкай адказвае шафёр.— Курс на сталіцу?

— Туды, але ёсць адна акалічнасць.

— Якая?

— Ля варот мы пачакаем яшчэ аднаго чалавека. Нядоўга, некалькі мінут. Толькі, разумееш, Станіслаў Пятровіч не павінен ведаць, з кім я паехаў у Маскву.

I тут нечакана для мяне шафёр пачынае рагатаць:

— А ён і так здагадаўся...

— Якім чынам?

— Выклікаў мяне, папрасіў, каб я адвёз аднаго вядомага майстра футбола ў Маскву, а потым задумаўся і дадаў, што, відаць, не толькі яго.

— Адкуль ён мог?!

— Вы блага ведаеце Станіслава Пятровіча... Ён на хвіліну задумаўся, а потым сказаў: «Нешта ён падоўгу праседжвае ў музычнай гасцінай каля адной прыгожай дзяўчыны...»

Тут ужо рассмяяўся я.

— Мне здаецца, Сіменон спісваў свайго Мегрэ з твайго шэфа.

Праз нейкую мінуту Галя абтрэсвае парасон, садзіцца на задняе сядзенне машыны, я — побач. I вось ужо перад намі вячэрняя дажджлівая дарога.