Naznaczona

– Do pomyślnego następnego spotkania – powiedziała na koniec. Wszyscy wygłosiliśmy chórem rytualne słowa pożegnania. Zamrugałam, a wtedy wizja Afrodyty jako młodej Neferet zbladła i Znak przestał mnie palić. Nadal jednak czułam na języku smak wypitego wina. Dziwne. Nie lubię przecież alkoholu. Naprawdę, po prostu nie odpowiada mi jego smak. Ale w tym winie było coś innego, coś znacznie lepszego nawet niż smak czekoladowych trufli (wiem, że trudno w to uwierzyć). I nadal nie mogłam sobie przypomnieć, co w nim było znajomego.

Krąg rozsypał się i wszyscy zaczęli się śmiać i mówić jednocześnie. Nad naszymi głowami pozapalały się gazowe lampy, zaczęliśmy mrugać, w pierwszej chwili oślepieni ich blaskiem. Spojrzałam dalej, poza krąg, chcąc sprawdzić, czy czasem Erik mnie nie obserwuje, ale jakieś poruszenie zwróciło moją uwagę. Osobnik wciśnięty w krzesło i pozostający bez ruchu przez całą ceremonię wreszcie zaczął się ruszać. Jakby się szarpnął, z trudem próbując dźwignąć się do pozycji siedzącej. Kaptur ciemnej peleryny zsunął mu się na plecy, ukazując płomienno rudą mierzwę włosów i bledszą niż zazwyczaj pucołowatą i usianą piegami twarz.

To ten nieznośny mały Elliott! Dziwne, że tu trafił. Co Córy i Synowie Ciemności mogli chcieć od niego? Raz jeszcze rozejrzałam się po sali. Tak jak podejrzewałam, wszyscy pozostali byli urodziwi, on jeden był brzydki i nie pasujący do reszty. Nie mógł należeć do tego grona.

Przetarł oczy, zaczął mrugać, ziewać, wyglądało na to, że zanadto nawdychał się kadzideł i trawki. Podniósł rękę, by sięgnąć do nosa (pewnie chciał w nim podłubać) i wtedy zobaczyłam, że ma zabandażowane przeguby. Co do…?

Straszne podejrzenie zjeżyło mi włosy na głowie. Niedaleko mnie stały Enyo i Dejno, rozmawiając z ożywieniem z dziewczyną zwaną Pefredo. Podeszłam do nich i zaczekałam, aż zrobią przerwę w konwersacji. Ukrywając fakt, że żołądek skręca mi ból, uśmiechnęłam się do nich i machnąwszy nonszalancko w stronę Elliotta, zapytałam niedbale:

– Co ten dzieciak tu robi?

Enyo spojrzała we wskazanym kierunku i wzniosła oczy ku górze.

– Ach, on… – powiedziała lekceważąco. – W zasadzie nic. Służył nam dziś za lodówkę.

– Straszny frajer – dodała Dejno z szyderczym uśmiechem.

– Praktycznie to człowiek – dodała z niesmakiem Pefredo. – Nic dziwnego, że nadaje się tylko na bar przekąskowy.

Mój żołądek dał znać, że za chwilę wywróci się całkiem na lewą stronę.

– Czekajcie, bo nie chwytam. Lodówka?… Bar przekąskowy?…

Dejno, czyli Straszna, obrzuciła mnie wyniosłym spojrzeniem swych czekoladowych oczu.

Tak właśnie nazywamy ludzi: lodówka, bar przekąskowy. No wiesz, śniadanie, obiad, kolacja…

– Albo coś jeszcze w przerwach między jednym a drugim posiłkiem – prychnęła Enyo, Wojownicza.

– Nadal nie… – zaczęłam, ale Dejno mi przerwała.

– Och, daj spokój. Nie udawaj, że się nie domyśliłaś, co jest dodane do wina, i że nie uwielbiasz tego smaku.

Tak, nie wypieraj się, Zoey. Przecież widzieliśmy. Byłabyś wszystko wypiła, nawet więcej niż my. Zauważyłam, jak oblizywałaś palce – powiedziała Enyo, przysuwając się do mnie blisko, by pogapić się na mój Znak. – Czułaś się jak ćpunka, no nie? Trochę adeptką a trochę wampir, dwa w jednym. Przyznaj, wypiłabyś więcej krwi tego dzieciaka.

– Krwi?… – - powtórzyłam nieswoim głosem. Słowo „ćpunka" dźwięczało mi w głowie.

Tak, krwi – powtórzyła z naciskiem Straszna. Zrobiło mi się gorąco i zaraz zimno, odwróciłam się od nich, by nie patrzeć na ich domyślne miny, i natychmiast zobaczyłam Afrodytę. Stojąc po drugiej stronie sali, rozmawiała z Erikiem. Nasze spojrzenia się spotkały, a wtedy jej twarz stopniowo rozjaśniał złośliwy uśmiech. Znów trzymała w ręku kielich, uniosła go w górę, jakby chciała mnie pozdrowić w ten sposób, po czym upiła łyk i odwróciła się, wybuchając śmiechem rozbawiona czymś, co powiedział Erik.