Вячэра манекенаў
- Автор: Баравікова Раіса
- Год: 2002
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 985-02-0575-Х
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вячэра манекенаў». Краткое содержание книги:
— Ма-а, дастань ляльку з паліцы!
— Потым... Ідзі, гуляй...— Вера адштурхнула яе. Ніначка заплакала. I Вера пайшла ў другі пакой, узяўшы Ніначку на рукі. Следам рушыў i Мікола.
— Чуеш, ты ўсё-такі дарэмна наконт міліцыі... Ну, давай не будзем унікаць, адкуль яны!.. Можа, машыну купім, як ты думаеш?! Я магу на Кубу паехаць па пуцёўцы... Га-а? Табе футра якое прыдбаем... За кватэру ўсё выплацім... Навошта хвалявацца, калі можна з толкам.
Вера расклала цацкі перад Ніначкай
— Баўся!.. Трошкі пабаўся, дачушка!
Падышла да Міколы.
— Дык, кажаш, машыну купім!.. На Кубу па пуцёўцы паедзеш! A ў турму ты не хочаш?! На нары! За калючы дрот! A суседзі?! Што скажуць суседзі, у якіх я праз тыдзень па пяцёрцы перахопліваю?!
— Я ж — рацыяналізатар... Мог за якое-небудзь рацыяналізатарства атрымаць.
— Дваццаць тысяч?! За рацыяналізатарства?! Ды хіба ты акадэмік які?
Мікола хацеў ускіпець, але нейкі голас шаптаў i шаптаў у ім: не закіпай, хай яна супакоіцца, галоўнае — пераканай, што грошы не крадзеныя, што тваё сумленне чыстае, што ты невінаваты. I ён сказаў каб неяк адвесці яе ад грошай:
— Дык, можа, я зараз у магазін схаджу? Толькі што купіць? Сёння можна было б i пашыкаваць... Хочаш, торт куплю?
— А-а, пашыкаваць яму захацелася! — Вера сціснула маленькія кулачкі.— Хочаш зрабіць мяне саўдзельніцай? Не атрымаецца!.. Забірай свае грошы i каціся адсюль! Мяне маці яшчэ тады, перад шлюбам, адгаворвала... Басяк нейкі, так i сказала! — i яна выбегла зноў на кухню.
Мікола паглядзеў на Ніначку, пастаяў... Цешча яго недалюблівала, гэта факт, але навошта ж так абражаць! Які ж ён басяк, у яго ёсць свая чалавечая годнасць, ды нешта ў ім гаварыла: цяпер не ўнікай у гэтыя падрабязнасці... Ідзі да Веры... Яна вельмі расхвалявалася, гэта ўсё ад хвалявання... Ты ж таксама растрывожаны, але табе прасцей, ты ўжо прывык да гэтых грошай, дык пагавары з ёй мякка, нарэшце, парайся... З гэтым i пайшоў Мікола на кухню.
Вера стаяла ля акна, на яго крокі азірнулася.
— Забірай свае грошы i ідзі адсюль!
— Вера, ну давай спакойна ўсё абгаворым...— Ён падышоў да яе.— Клянуся, грошы не крадзеныя... Колькі можна табе гаварыць... Чаму ты не хочаш паверыць? У мяне i ў самога мільгала думка пайсці ў міліцыю... А што я там скажу? Знайшоў у кішэні? Ды мяне ж за вар'ята палічаць!
— Змоўкні!.. Вар'ятам хочаш прыкінуцца! O-o, не... Сядзеш як міленькі! — Яна раптам павярнулася да яго.— Коля, прашу цябе, выйдзі з кватэры... Пакінь мяне адну. I грошы вазьмі з сабою! — Потым дадала ціха: — А лепш прызнайся... Я ведаю, ты адзін гэтага не зрабіў, цябе нехта падбіў на такое... Дык здай гэтыя грошы... Сам аб'явіся... Паслухайся... А зараз ідзі... Ідзі! Ідзі!..
Мікола ўзяў пачкі, трошкі памарудзіўшы, расклаў па кішэнях i пайшоў... Нешта абарвалася ў ім... «Яна дапускае, што я магу быць злодзеем, магу зрабіць злачынства, што я здольны на такое!..» Яму стала страшна. Ён раптам вельмі выразна ўявіў усю сітуацыю... «Ды раскажы я любому пра гэтыя грошы, мяне, напэўна, палічылі б за вар'ята! Я ж пра гэта ёй i сказаў, але вар'ятам яна не назвала, яна адразу сказала: «Украў!.. Злодзей!» Крыўда шчымела ў ім, цела абвяла, здавалася, нават ісці цяжка... Таму, як толькі выйшаў з пад'езда, адразу сеў на лавачку... Колькі ён сядзеў нават i не ведае, але ўжо было цёмна. Палез у кішэню па цыгарэты, наткнуўся на пачак... I раптам ускочыў ад такой простай думкі... «Грошы! З-за чаго ўвесь гэты гвалт?! Як жа я раней не дадумаўся?! Недзе тут стаяла сметніца... Ага-а, вось яна... — адшукаў позіркам.— Я — басяк! — сказала цешча!.. Гэта — я?! Я?!» Ён ужо падыходзіў да сметніцы... Дастаў запалкі, потым грошы... Пачкі распакаваў... Браў па некалькі паперын, адразу i падпальваў... Апошнія проста ўкінуў у вясёлы, яркі агонь...
З-за нізенькай агароджы дзіцячага садзіка цягнула язмінам, скошаным маладым сенам, ён пабег на гэты пах... Як некалі, калі яшчэ быў хлапчуком, легка пераскочыў агароджу, упаў на колкую раннюю пакошу... Неба свяцілася дрыготкім зіхатлівым россыпам... «Дурань,— падумаў ён,— навошта пайшоў у вучылішча пасля васьмі, трэба было ісці ў дзевяты клас... А так як абрубак які! Нават астраноміі не вывучаў. Цяпер бы ляжаў i разбіраўся ў сузор'ях, дзе якое... От разумнікі!.. Космас асвойваем, а тэлефона не можам у кожную кватэру правесці!.. Прасцей простага, пазваніў бы Колесеню, i ўсё... A цяпер цягайся!..»
Дарэмна затрымаліся...— Крант нават не павярнуўся да Пронта. Нерухома сядзеў у крэсле i нібыта думаў услых: — Сюды некалі прыляцяць нашы дзеці. Тут яшчэ многа лясоў многа рэчак...
— З Цнунай на сувязь выходзіць не будзеш? — адазваўся Пронт.
— Навошта?! Мы атрымалі загад ад Цэнтра. Вяртацца!