Obiecaj mi [Promise me-pl]

Wielki Jake popatrzył na niego jeszcze groźniej.

– Czego pan chce?

– Chcę porozmawiać z pańskim synem, Randym.

– O czym?

– Reprezentuję rodzinę Bielów.

Tamten zamrugał.

– Co z tego?

– Czy wiadomo panu, że ich córka zaginęła?

– Co z tego?

– Ten tekst „co z tego” nigdy się nie starzeje. Aimee Biel zaginęła, a ja chciałbym zapytać o to pańskiego syna.

– On nie ma z tym nic wspólnego. W sobotę wieczorem był w domu.

– Sam?

– Nie. Byłem z nim.

– A Lorraine? Ona też była? Czy wyszła gdzieś wieczorem? Wielkiemu Jake’owi wyraźnie się nie spodobało, że Myron mówi o jego żonie po imieniu.

– To nie pański interes.

– Może i tak, ale mimo to chciałbym porozmawiać z Randym.

– Nie.

– Dlaczego nie?

– Nie chcę, żeby Randy był w to zamieszany.

– W co?

– Hej! – Wielki Jake wycelował palec w Myrona. – Nie podoba mi się pańskie zachowanie.

– Ach tak? – Myron obdarzył go szerokim uśmiechem gospodarza teleturnieju i czekał. Wielki Jake wyglądał na zagubionego. – Teraz lepiej? Przyjemniej, prawda?

– Wynocha.

– Powiedziałbym „a kto mnie zmusi”, ale to naprawdę byłoby zbyt oczywiste.

Wielki Jake uśmiechnął się i przysunął do Myrona.

– Chcesz wiedzieć, kto cię zmusi?

– Zaraz, chwilkę, niech sprawdzę scenariusz. – Myron udał, że przewraca kartki. – W porządku, tu jest. Ja mówię: „No kto?”, a pan na to „Ja”.

– Widzę, że załapałeś.

– Jake?

– Co?

– Czy któreś z twoich dzieci jest w domu? – zapytał Myron.

– Dlaczego? Co to ma do rzeczy?

– No cóż, Lorraine już wie, że jesteś do niczego – rzekł Myron, nie odsuwając się ani o milimetr – ale nie chciałbym skopać ci tyłka przy twoich dzieciach.

Jake zaczął głośno posapywać. Nie cofnął się, ale wyraźnie miał problemy z utrzymaniem kontaktu wzrokowego.

– Ach, nie jesteś tego wart.

Myron przewrócił oczami, ale powstrzymał się i nie powiedział, że to kolejna typowa odzywka w scenariuszu. Oto co oznacza dojrzałość.

– Ponadto mój syn zerwał z tą zdzirą.

– Przez zdzirę rozumiesz…?

– Aimee. Rzucił ją.

– Kiedy?

– Trzy albo cztery miesiące temu. Skończył z nią.

– W zeszłym tygodniu byli razem na balu absolwentów.

– Tylko na pokaz.

– Na pokaz?

Wzruszył ramionami.

– Wcale mnie nie dziwi, że tak się to skończyło.

– Dlaczego tak uważasz, Jake?

– Ponieważ ta Aimee to nic dobrego. Zwykła zdzira.

Myron czuł, że krew zaczyna szumieć mu w skroniach.

– Dlaczego tak twierdzisz?

– Znam ją, no nie? Znam całą tę rodzinę. Mój syn ma przed sobą wspaniałą przyszłość. Na jesieni idzie do Dartmouth i nie chcę, żeby coś mu w tym przeszkodziło. I posłuchaj pan, panie koszykarz. Taak, wiem, kim jesteś. Myślisz, że jesteś taki ważny? Wielki, twardy zawodnik, który nigdy nie zdołał przejść na zawodowstwo. Wielki gracz, który spieprzył sprawę. Nie poradził sobie, kiedy trzeba było ostro grać.

Wielki Jake wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Czekaj, czy to ta scena, w której mam się załamać i rozpłakać? – zapytał Myron.

Wielki Jake dźgnął go paluchem w pierś.

– Trzymaj się z daleka od mojego syna, rozumiesz? On nie ma nic wspólnego ze zniknięciem tej zdziry.

Ręka Myrona wystrzeliła naprzód. Chwycił Jake’a za jądra i ścisnął. Facet wybałuszył oczy. Myron zasłonił go własnym ciałem, tak żeby nikt nie widział, co się dzieje. Potem nachylił się i szepnął mu do ucha:

– Nie będziemy już tak nazywali Aimee, prawda, Jake? Możesz kiwnąć głową.

Wielki Jake kiwnął głową. Jego twarz przybrała purpurowy kolor. Myron zamknął oczy, przeklinając się w duchu. Puścił. Jake spazmatycznie złapał powietrze, zatoczył się w tył i przyklęknął. Myron czuł się jak ćpun, który stracił panowanie nad sobą.

– Posłuchaj, ja tylko staram się…

– Wynoś się – syknął Jake. – Po prostu… zostaw mnie w spokoju.

I tym razem Myron usłuchał.