Obiecaj mi [Promise me-pl]

Zza domu doleciał charakterystyczny odgłos uderzanej piłki tenisowej. Myron skierował swoje kroki tam, skąd dobiegł ten dźwięk. Cztery zgrabne panie grały w tenisa. Wszystkie miały końskie ogony i obcisłe białe tenisowe stroje. Jedna z nich miała właśnie zaserwować, kiedy spostrzegła Myrona. Zauważył, że ma wspaniałe nogi. Sprawdził ponownie. Tak, wspaniałe.

Jeśli będzie podziwiał opalone nogi, pewnie nie znajdzie żadnych nowych dowodów.

Myron pomachał ręką serwującej kobiecie i posłał jej swój najszerszy uśmiech. Odwzajemniła się takim samym i dała pozostałym paniom znak, że przeprasza na moment. Potruchtała do Myrona. Ciemny koński ogon rytmicznie podskakiwał. Zatrzymała się tuż przed Myronem. Oddychała ciężko. Pot sprawił, że biały tenisowy strój oblepiał jej ciało i stał się na pół przezroczysty – co Myron również zauważył jedynie jako skrupulatny obserwator – ale kobiecie najwyraźniej to nie przeszkadzało.

– Czy mogę coś dla pana zrobić? Oparła jedną dłoń na biodrze.

– Cześć, nazywam się Myron Bolitar.

Czwarte przykazanie w Księdze Gładkich Słów Myrona Bolitara: zadziwić damę błyskotliwą konwersacją.

– Pańskie nazwisko – powiedziała – brzmi znajomo. Kiedy mówiła, jej język poruszał się bardzo zmysłowo.

– Pani Wolf?

– Mów mi Lorraine.

Lorraine Wolf mówiła w taki sposób, że każde jej słowo wydawało się mieć podwójne znaczenie.

– Szukam pani syna, Randy’ego.

– Zła odpowiedź – powiedziała.

– Przepraszam.

– Powinien pan powiedzieć, że wyglądam za młodo na matkę Randy’ego.

– Zbyt oczywiste – rzekł Myron. – Taka inteligentna kobieta jak pani przejrzałaby to od razu.

– Ładnie pan wybrnął.

– Dziękuję.

Pozostałe panie zebrały się przy siatce. Miały ręczniki na szyjach i popijały jakiś zielony napój.

– Dlaczego szuka pan Randy’ego?

– Muszę z nim porozmawiać.

– No cóż, domyśliłam się tego. Może jednak mógłby mi pan powiedzieć, o czym?

Drzwi na tyłach domu otworzyły się z głośnym trzaskiem. Wyszedł z nich wielki facet. Myron miał ponad metr dziewięćdziesiąt i sto kilo, lecz ten gość górował nad nim o co najmniej pięć centymetrów i ważył kilka kilo więcej.

Myron wydedukował, że Wielki Jake Wolf jest w domu.

Czarne włosy miał zaczesane do tyłu. Złowrogo mrużył oczy.

– Chwila, czy to nie Steven Segal? – rzucił półgłosem Myron.

Lorraine Wolf zachichotała cicho.

Wielki Jake ruszył w ich kierunku. Mierzył Myrona gniewnym wzrokiem. Myron odczekał kilka sekund, po czym mrugnął i pomachał mu pięcioma palcami, jak Stan Laurel. Wielki Jake nie wyglądał na ucieszonego. Podszedł do Lorraine, objął ją i przyciągnął do siebie.

– Cześć, kochanie – powiedział, nie odrywając oczu od Myrona.

– Hmm, no cóż, cześć! – rzekł Myron.

– Nie mówiłem do pana.

– To czemu patrzył pan na mnie?

Wielki Jake zmarszczył brwi i jeszcze mocniej przytulił żonę. Lorraine lekko się skrzywiła, ale nie protestowała. Myron widywał już takie przypadki. Najwidoczniej brak poczucia bezpieczeństwa. Jake na moment oderwał od niego oczy i pocałował żonę w policzek, po czym znów zacisnął chwyt. Znowu zaczął przeszywać Myrona wzrokiem, mocno przyciskając żonę do swojego boku.

Myron zastanawiał się, czy Wielki Jake zaraz ją obsika, żeby zaznaczyć swój teren.

– Wracaj na boisko, kochanie. Ja się tym zajmę.

– I tak właśnie kończyłyśmy.

– To może wejdziecie do domu i wypijecie drinka, co? Puścił ją. Przyjęła to z widoczną ulgą. Panie przeszły ścieżką.

Myron ponownie obejrzał sobie ich nogi. Na wszelki wypadek. Kobiety uśmiechały się do niego.

– Hej, czego pan tu szuka? – warknął Wielki Jake.

– Ewentualnych poszlak – rzekł Myron.

– Czego?

Myron odwrócił się do niego.

– Nieważne.

– No to czego pan tu chce?

– Nazywam się Myron Bolitar.

– Co z tego?

– Dobra riposta.

– Co?

– Nieważne.

– Jest pan komikiem czy jak?

– Wolę określenie aktor komediowy. Komicy zawsze są ograniczeni przez swoje charakterystyczne role.

– Co to ma…? – Wielki Jake urwał i wziął się w garść. – Zawsze pan to robi?

– Co robię?

– Przychodzi nieproszony?

– Tylko w ten sposób mogę nawiązać kontakt z ludźmi – odparł Myron.

Wielki Jake jeszcze mocniej zmrużył oczy. Nosił obcisłe dżinsy i jedwabną koszulę, rozpiętą o jeden guzik za dużo. Z gąszczu futra na piersi wynurzał się złoty łańcuch. W tle nie było słychać „Staying Alive”, a dźwięki tej piosenki powinny stamtąd dobiegać.

– Będę strzelał – powiedział Myron. – Ta czerwona corvette’a. Należy do pana, prawda?