Wojna o Księżyc [Moonwar - pl]

Dzień piąty

Było gorąco, nieznośnie gorąco. Georges Faure nie cierpiał ubierać się na czarno, ale z tej okazji nie mógł tego uniknąć. Tłum stojący na placu z cierpliwością stada bydła gotował się w parnym, tropikalnym upale. Faure nie narzekał na skwar; miał na sobie bieliznę astronauty, przetykaną plastikowymi kapilarami, w których krążyła chłodna woda.

Gdy tak siedział na podium, słuchając nic kończących się peanów, jego jedynym zmartwieniem był pot gromadzący się na czole. Rząd Sri Lanki zadbał, by nad VIP-ami rozpiąć markizę z kolorowego jedwabiu, lecz ani ona, ani chłodząca bielizna nie zapobiegała występowaniu potu na głowie.

Faure dyskretnie otarł czoło. Miał nadzieję, że nie będzie wyglądać jak półtora nieszczęścia, gdy wstanie, by zabrać głos.

Jego rysy zastygły w niewzruszoną maskę, choć czuł strumyczki potu spływające po policzkach. Będzie śmiesznie, gdy w trakcie przemówienia pot zacznie kapać mi z nosa, pomyślał. Wyciągnął ogromną chustkę i ponownie przetarł twarz.

Wreszcie usłyszał, jak premier Sri Lanki mówi:

— Proszę państwa, sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, pan Georges Faure.

Idąc do tekowej mównicy — powoli, żeby utykanie było jak najmniej widoczne — Faure zrozumiał, że to buntownicy z Bazy Księżycowej narazili go na niewygody. Gdyby nie oni, siedziałby w klimatyzowanym gabinecie w Nowym Jorku, zamiast uczestniczyć w nabożeństwie żałobnym jakiegoś tam kapitana sił pokojowych, który był taką łajzą, że zabił się własnym granatem.

Rozmyślał o nienawistnych buntownikach, wodząc wzrokiem po morzu ciemnych, poważnych twarzy. Rząd Sri Lanki urządził szopkę medialną z pogrzebu kapitana Munasinghe. Po dziesięcioleciach wojny domowej kraj rozpaczliwie potrzebował bohatera, męczennika, którego mógłby podziwiać każdy obywatel. Jagath Munasinghe, za życia co najwyżej pośledni oficerzyna, po śmierci został wyniesiony do rangi międzynarodowego herosa.

Obserwowały go tysiące oczu. Faure powstrzymał się od uśmiechu na myśl, że skupia uwagę mediów całego świata. Na jego specjalne życzenie relacją z pogrzebu przekazywano również do Bazy Księżycowej.

Wspierając się na tekowej mównicy, zagaił:

— Sprawa pokoju widziała wielu bohaterów, wielu mężczyzn i kobiet, którzy oddali za nią życie. Kapitan Jagath Munasinghe dołączył w znamienite szeregi…

Nie minęło dużo czasu, a nielcdwie warczał:

— I dlaczego tego świetnego oficera spotkała przedwczesna śmierć? Ponieważ garstka zdrajców z Bazy Księżycowej odmawia podporządkowania się prawu międzynarodowemu. Naukowcy i miliarderzy z korporacji chcą żyć ponad prawem w swojej tajnej bazie na Księżycu. Kapitan Munasinghe zginął podczas próby wyegzekwowania prawa, któremu się opierają. To oni go zabili.

Doug oglądał wystąpienie Faure’a z koi w swojej kwaterze. Zegar cyfrowy wskazywał 6:28 rano. W trakcie diatryby wcisnął klawisz przy łóżku i włączył telefon.

Chciał porozmawiać z Jinny Anson, ale zamiast tego powiedział:

— Z Edith Elgin proszę.

Wyciszył Faure’a na inteligentnym ekranie. Rozległ się głos Edith, bez obrazu.

— Edith Elgin, słucham — powiedziała tak wyraźnie, jakby podawała wiadomości w telewizji. Przynajmniej jej nie obudziłem, pomyślał.