Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
Ο Πέριν αδυνατούσε να καταπνίξει την ανησυχία του όσο πλησίαζαν. Οι οπλές των αλόγων κροτάλιζαν κούφια πάνω στη νότια γέφυρα, μια κατασκευή που υψωνόταν πάνω από το ορμητικό ποτάμι, αρκετά πλατιά για να περνάει από κάτω μια μαούνα με μεγάλα κουπιά, σαν εκείνες που ήταν δεμένες στην αποβάθρα. Κανένα από τα πλοιάρια με τις φαρδιές πλώρες δεν είχε σχεδιαστεί για να σηκωθεί κατάρτι. Μία από αυτές τις μαούνες είχε βυθιστεί στο νερό, γέρνοντας πάνω στα σφιχτά τεντωμένα σχοινιά του αγκυροβολίου, ενώ η άλλη έμοιαζε μάλλον εγκαταλελειμμένη. Στον αέρα πλανιόταν μια ταγκίλα, μια δυσωδία που τον έκανε να τρίψει τη μύτη του. Κανείς δεν φάνηκε να το προσέχει.
Κοντά στην είσοδο της γέφυρας, ο Γκαλίν σταμάτησε. Οι κλειστές πύλες, καλυμμένες με μαύρους σιδερένιους ιμάντες πλάτους ενός ποδιού, θα τον ανάγκαζαν ούτως ή άλλως να το κάνει. «Έχουμε ακούσει για τα προβλήματα που πλήττουν αυτή την περιοχή», βροντοφώναξε στους άντρες πάνω στα τείχη, προσπαθώντας να ακουστεί όσο το δυνατόν πιο τυπικός, «αλλά εμείς θέλουμε απλώς να περάσουμε μέσα από την πόλη. Έχουμε έρθει για εμπόριο, όχι για φασαρίες. Να αγοράσουμε σιτάρι κι άλλα χρήσιμα πράγματα, όχι να πολεμήσουμε. Έχω την τιμή να σας παρουσιάσω την Μπερελαίν συρ Πέντραγκ Πεηρόν, Πρώτη του Μαγιέν, ελέω Φωτός Προστάτιδα των Κυμάτων και Υψηλή Έδρα του Οίκου Πεηρόν, η οποία ήρθε για συνομιλίες με τον άρχοντα ή την αρχόντισσα της περιοχής, όπως επίσης και τον Πέριν τ’Μπασίρε Αϋμπάρα...» Τον αποκάλεσε Άρχοντα των Δύο Ποταμών και τον ονομάτισε με κάμποσους τίτλους ακόμα, επί των οποίων ο Πέριν δεν είχε κανένα δικαίωμα —ούτε καν τους είχε ξανακούσει— και κατόπιν συνέχισε με τις Άες Σεντάι, παρουσιάζοντας τον πλήρη τιμητικό τίτλο της καθεμίας και προσθέτοντας το Άτζα της. Ήταν μια πολύ εντυπωσιακή αναγγελία. Μόλις ο Γκαλίν σώπασε, επικράτησε... σιωπή.
Στις επάλξεις, πάνω από τα κεφάλια τους, άντρες με βρώμικα πρόσωπα αντάλλαξαν αυστηρές ματιές κι άγριους ψιθύρους κουνώντας νευρικά τις βαλλίστρες τους και τα ρόπαλα. Ελάχιστοι φορούσαν περικεφαλαίες ή κάποιου είδους θώρακα. Οι περισσότεροι ήταν ντυμένοι με τραχιά πανωφόρια, αλλά του Πέριν του φάνηκε ότι είδε κάποιον να φοράει κάτι σαν μετάξι κάτω από ένα στρώμα λίγδας. Με τόσο πολλή σκόνη και βρωμιά συσσωρευμένη επάνω τους ήταν δύσκολο να καταλάβει. Αδυνατούσε ακόμα και ν’ ακούσει τι έλεγαν.
«Και πώς ξέρουμε ότι είστε ζωντανοί;» ακούστηκε τελικά από ψηλά μια βραχνή φωνή.
Η Μπερελαίν βλεφάρισε έκπληκτη, αλλά κανείς δεν γέλασε. Η συζήτηση έτεινε να γίνει ανόητη, αλλά ο Πέριν είχε την εντύπωση πως οι τρίχες του σβέρκου του είχαν σηκωθεί τελικά. Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά εδώ κι οι Άες Σεντάι έμοιαζαν να μην το διαισθάνονται. Από την άλλη, οι Άες Σεντάι μπορούσαν να κρύψουν οτιδήποτε πίσω από αυτή τη γαλήνια μάσκα παγερής ηρεμίας. Οι χάντρες στις λεπτές πλεξούδες της Ανούρα κουδούνισαν ελαφρά καθώς η γυναίκα κούνησε το κεφάλι της. Η Μασούρι έριξε ένα παγερό βλέμμα στους άντρες που ήταν παρατεταγμένοι κατά μήκος των τειχών.
«Αν χρειαστεί ν’ αποδείξω ότι είμαι ζωντανή, θα το μετανιώσετε», ανήγγειλε με πομπώδη φωνή η Σέονιντ, με την κατσαρή Καιρχινή προφορά της και με μεγαλύτερη έξαψη απ’ αυτή που μαρτυρούσε το πρόσωπο της. «Αν συνεχίσετε να με σημαδεύετε μ’ αυτές τις βαλλίστρες, θα το μετανιώσετε ακόμα περισσότερο». Κάμποσοι άντρες έστρεψαν βιαστικά τις βαλλίστρες στον ουρανό. Όχι όλοι, όμως.
Θροίσματα ψιθύρων ακούστηκαν κατά μήκος των τειχών, αλλά κάποιος μάλλον αναγνώρισε ότι επρόκειτο για Άες Σεντάι. Τελικά, οι πύλες άνοιξαν μ’ έναν τσιριχτό ήχο στους ογκώδεις και σκουριασμένους αρμούς τους. Μια ανυπόφορη μπόχα ξεπήδησε από την πόλη, η ίδια δυσωδία που είχε μυρίσει ο Πέριν, μόνο που τώρα ήταν δυνατότερη. Πολυκαιρισμένη βρώμα ανακατεμένη με μπαγιάτικο ιδρώτα, αποσυντεθειμένα σκουπίδια και τσουκάλια κουζινών που δεν τα είχε αδειάσει κανείς. Τα αυτιά του Πέριν πάσχισαν να τεντωθούν προς τα πίσω. Ο Γκαλίν έκανε ν’ ανασηκώσει την κόκκινη περικεφαλαία του σαν να ήθελε να την ξαναφορέσει, πριν παροτρύνει το καφεγκρίζο άλογά του να περάσει τις πύλες. Ο Πέριν σπιρούνισε τον Αναχαιτιστή για να το ακολουθήσει, τοποθετώντας απαλά το τσεκούρι του στον βρόχο του ζωναριού του.