Населены востраў
- Автор: Стругацкий Аркадий Натанович, Стругацкий Борис Натанович
- Год: 2017
- Язык: белорусский
- Год: mikhed.ru
- Переводчик: Юрый Барысавіч Міхед
- Жанр: Научная фантастика
Электронная книга - «Населены востраў». Краткое содержание книги:
З-за патрабаваньняў савецкай цэнзуры аўтары былі вымушаныя ўнесьці ў тэкст кнігі шмат істотных зьменаў, таму першая публікацыя сур’ёзна адрозьнівалася ад рукапісу. У 1991 годзе пісьменьнікі выдалі аўтарскі, некрануты цэнзурай варыянт, па якім і рабіўся гэты пераклад.
У 2008 годзе выйшла экранізацыя кнігі, пастаўленая расейскім рэжысёрам Фёдарам Бандарчуком.
На поўдзень ад пустыні, на другім канцы адзінага мацерыка плянэты, таксама маглі захавацца нейкія дзяржавы, але яны не давалі пра сябе ведаць. Затое пастаянна і непрыемна давала пра сябе ведаць так званая Астраўная Імпэрыя, якая замацавалася на двух магутных архіпэлягах іншага паўшар’я. Сусьветны Акіян належаў ёй. Радыёактыўныя воды баразьніў велізарны флёт падводных лодак, з выклікам афарбаваных у сьнежна-белы колер, абсталяваных па апошнім слове зьнішчальнай тэхнікі, з бандамі спэцыяльна выдрэсіраваных галаварэзаў на борце. Жудасныя, як здані, белыя субмарыны трымалі пад страшэннай напругай прыбярэжныя раёны, зьдзяйсьняючы несправакаваныя абстрэлы і высаджваючы пірацкія дэсанты. Гэтай белай пагрозе таксама супрацьстаяла Гвардыя.
Карціна сусьветнага хаосу і разбурэньня ўразіла Максіма. Перад ім была плянэта-магільнік, плянэта, на якой ледзь-ледзь цяплілася разумнае жыцьцё, і гэтае жыцьцё гатовае было канчаткова пагасіць сябе ў любы момант.
Максім слухаў Раду, яе спакойныя і страшныя апавяданьні пра тое, як маці атрымала вестку аб гібелі бацькі (бацька, доктар-эпідэміёляг, адмовіўся пакінуць зачумлены раён, а ў дзяржавы ў той час не было ні часу, ні магчымасьцяў змагацца з чумой рэгулярнымі сродкамі, і на раён была проста скінутая бомба); пра тое, як дзесяць гадоў таму да сталіцы падступілі мяцежнікі, пачалася эвакуацыя, у натоўпе, які штурмаваў цягнік, затапталі бабулю, маці бацькі, а празь дзесяць дзён памёр ад дызэнтэрыі малодшы брацік; пра тое, як пасьля сьмерці маці яна, каб пракарміць маленькага Гая і цалкам бездапаможнага дзядзечку Каана, па васемнаццаць гадзін у суткі працавала пасудніцай на перасыльным пункце, потым прыбіральшчыцай у раскошным прытоне для спэкулянтаў, потым выступала ў «жаночых бягах з таталізатарам», потым сядзела ў турме, праўда — нядоўга, але з-за гэтай турмы засталася бяз працы і некалькі месяцаў прасіла міласьціну...
Максім слухаў дзядзьку Каана, калісьці буйнога навукоўца, як у першы жа год вайны скасавалі Акадэмію Навук, склалі Яго Імпэратарскай Вялікасьці Акадэміі батальён; як падчас голаду сышоў з розуму і павесіўся стваральнік эвалюцыйнай тэорыі; як варылі поліўку з клею, саскобленага са шпалер; як галодны натоўп разграміў заалягічны музэй і захапіў у ежу засьпіртаваныя прэпараты...
Максім слухаў Гая, яго няхітрыя апавяданьні пра будаўніцтва вежаў процібалістычнай абароны на паўднёвай мяжы, як па начах людаеды падкрадаюцца да будаўнічых пляцоўвак і выкрадаюць выхаванцаў-працоўных і вартавых гвардзейцаў; як у цемры нячутнымі прывідамі нападаюць бязьлітасныя ваўкалакі, напаўлюдзі, напаўмядзьведзі, напаўсабакі; слухаў яго поўную захапленьня хвалу сыстэме ПБА, якая стваралася цаной неверагодных пазбаўленьняў у апошнія гады вайны, якая па сутнасьці і спыніла ваенныя дзеяньні, абараніўшы краіну з паветра, якая і цяпер зьяўляецца адзінай гарантыяй бясьпекі ад агрэсіі з поўначы... А гэтыя мярзотнікі ладзяць напады на адбівальныя вежы, прадажная сволач, забойцы жанчын і дзяцей, падкупленыя на брудныя грошы Хонці і Пандэі, вырадкі, брыдота, горшая за ўсякага Пацукалова... Нэрвовы твар Гая скажаўся зьнянавісьцю. Тут найгалоўнейшае, казаў ён, пастукваючы кулаком па стале, і таму я пайшоў у Гвардыю, не на завод, ня ў поле, не ў кантору — у Баявую Гвардыю, якая цяпер адказвае за ўсё...
Максім слухаў прагна, як страшную, немагчымую казку, тым больш страшную і немагчымую, што ўсё гэта было насамрэч, што многае і многае з гэтага працягвала быць, а найстрашнейшае і самае немагчымае з гэтага магло паўтарыцца ў любую хвіліну. Сьмешна і сорамна стала яму думаць пра ўласнае бязладзьдзе, цацачнымі зрабіліся ягоныя ўласныя праблемы — нейкі там кантакт, нуль-перадатчык, туга па доме, ламаньне рук...
Грузавік крута павярнуў у нешырокую вуліцу са шматпавярховымі цаглянымі дамамі, і Пандзі сказаў: «Прыехалі». Мінакі на тратуары кінуліся да сьцен, закрываючыся ад сьвятла фараў. Грузавік спыніўся, над кабінай кіроўцы высунулася доўгая тэлескапічная антэна.
— Выходзь! — у адзін голас гаркнулі камандзіры другой і трэцяй сэкцыі, і гвардзейцы пасыпаліся праз барты.
— Першай сэкцыі застацца на месцы! — скамандаваў Гай.
Максім і Пандзі, якія выскачылі былі, зноў селі.
— На тройкі разьбярыся! — крычалі капралы на тратуары. — Другая сэкцыя, наперад! Трэцяя сэкцыя, за мной!
Прагрукаталі падкаваныя боты, захоплена віскнуў жаночы голас, хтосьці зь верхняга паверху пранізьліва залямантаваў:
— Панове! Баявая Гвардыя!...