Прызнанне левага крайняга
- Автор: Катюшенко Михаил Петровича
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Прызнанне левага крайняга». Краткое содержание книги:
— Васільеў будзе вымушаны яшчэ адну выдаць...
— Прашу цябе, не нагадвай пры мне гэтае імя,— сказаў Чэрчанка.— Замест таго каб пайсці да міністра выбіваць грошы, ён з нас душу выбівае. Ён, бачыце, не можа прасіць, яму няёмка... А што мне з ягонай сціпласці?!
— Дык мы ж і так нямала атрымліваем,— сказаў я.
Юрка рассмяяўся.
— Паглядзіце на наіўнага чалавека... Ды гэта ж слёзы! Ведаеш, колькі ў нармальных камандах атрымліваюць? Па пяць-шэсць соцень за выйгрыш. Сезон — і вось гэткая штуковіна стаіць пад тваімі вокнамі.
— Пабачыў я шмат розных настаўнікаў,— сказаў Юрка,— сваіх і залётных... Але ніхто гэтак не лез у душу, у асабістае жыццё, ніхто гэтак не кантраляваў.
Чэрчанка махнуў рукой.
— Чалавек — машына... Хутка сапсуецца!
Мы пад’ехалі да невысокага дома.
— Тут,— сказаў Юрка.
Чэрчанка дастаў з кішэні паперку.
— Так, быццам адрас правільны...
— Дрэнна, што схапілі майго чалавека... Не было ніякіх праблем. Жалезны быў чалавек...
Ён выйшаў з машыны і знік за агароджай.
— Некалькі разоў праводзім аперацыю, а мандраж, павер, не знікае,— сказаў Юрка.— Сам не ведаю чаму. На сённяшні дзень справа звычайная... Аднойчы... Такое пачалося! Я тады тачку здаў. Яшчэ некалькі хлопцаў з каманды. Якраз пасля сезона. Узялі перакупшчыка. Ён маўчаў да апошняга... Але потым пакупнік трапіў за краты. Зусім па іншай справе. Менты яму наабяцалі: «Будзеш казаць праўду, застанешся на волі...» Ён і назваў маё прозвішча... Шмат разоў пераступаў я парог вельмі непрыемных кабінетаў, дзе мяне сустракалі людзі ў пагонах...
Падышоў Чэрчанка.
— Усё па плану... Нас чакаюць ля магазіна. Чалавек сам падышоў. Надзейны. Бываў тут неаднойчы...
Машына памчала па вулачцы.
Цераз некаторы час я стаяў побач з вусатым, цемнаскурым чалавекам. Юрка і Чэрчанка назіралі за намі збоку. Юрка падміргнуў мне: «Поўны парадак!»
Вусаты адчыніў дыпламат.
— Як дамовіліся,— сказаў ён з прыкметным акцэнтам.— Дваццаць зверху.
Пачкі грошай пасыпаліся ў маю спартыўную сумку.
— Шчасліва даехаць,— сказаў я вусатаму.
— Дзякуй,— адказаў той.
Вусаты падышоў да машыны, спакойна сеў за руль. Мая былая «Волга» кранулася з месца.
Праз некалькі мінут мы апынуліся ў таксі. Перада мной стаяла сумка. Ехалі моўчкі. Шафёр увесь час паглядваў на маіх сяброў. Раптам Юрка нахіліўся да мяне.
— Дай сумку! — скамандаваў ён рэзка.
Я працягнуў яму сумку. Юрка схіліўся над ёй. Разарваў адзін пачак грошай, потым другі, трэці. Твар Юркі наліваўся крывёй. 3 сумкі пасыпаліся белыя аркушы паперы. Юрка затрос па плячы шафёра:
— Хлопец, гані да паста ДАІ. Бліжэйшага!
— Не разумею, у чым справа...
— Ты не пытайся. Гані, гані! — амаль заенчыў Юрка.
Мінут праз пяць таксі спынілася ля паста ДАІ. Каля машыны стаяў маладзенькі сяржант. Юрка сунуў шафёру пяцёрку:
— Свабодны...
Ён першы падскочыў да сяржанта:
— Таварыш сяржант... Мы з «Дынама».
Сяржант заўсміхаўся:
— Маглі б не прадстаўляцца.
— Вось якая справа... Трэба тэрмінова дагнаць машыну. Транзітны нумар «20—ОІ МО».
— Што здарылася? — спытаў сяржант.
— IIра гэта потым.
Я разгублена глядзеў на Чэрчанку. Твар Юркі быў спакойны.
Мы ўскочылі ў машыну.
— Кірунак? — спытаў сяржант.
— Ён паехаў направа ад аўтамагазіна,— сказаў Юрка.
Сяржант узяў у рукі мікрафон рацыі:
— Тэрмінова шукаю аўтамабіль «Волга». Нумар «20-01 МО». Пясочнага колеру.
Машына неслася па вуліцах горада. Сяржант уключыў «мігалку», і перад намі разыходзіліся другія машыны, запальвалася зялёнае святло светафора.
Маўчанне. Нарэшце пачулася:
— Пясочная «Волга» «20-01 МО» знаходзіцца ў раёне аўтазавода Ленінскага камсамола. Што рабіць?
— Затрымайце яе. Я зараз буду,— адказаў сяржант.
Ён паглядзеў на Юрку:
— А што здарылася?
Юрка ўздыхнуў:
— Дробязь. Таварыш ад’язджае. Забыў яму перадаць адну рэч, — ён паглядзеў на Чэрчанку. Той усміхнуўся.
— Мы маглі доўга не ўбачыцца.
Машына стаяла ля паста ДАІ. Міліцыянер разглядаў дакументы і нецярпліва паглядаў на дарогу. Жэстыкулюючы рукамі, вусаты нешта растлумачваў яму.
Мы пад’ехалі. Юрка першым падбег да вусатага.
— Вось і добра, што сустрэліся,— сказаў ён.— А то мы вельмі хваляваліся.
Вусаты зрабіў крок назад. Падышлі мы.
— Што здарылася? — спытаў міліцыянер у сяржанта.— Дакументы ў парадку.
— Нічога,— адказаў сяржант.— Чым яшчэ магу вам дапамагчы?
— Усё ў парадку, дзякуй,— сказаў Юрка.
— Вы свабодны,— сказаў другі міліцыянер вусатаму.