Taniec ze smokami

— Snow? — zapytał Tormund Zabójca Olbrzyma. — Wyglądasz, jakby z tego listu wytoczyła się zakrwawiona głowa twojego ojca.

Jon Snow nie odpowiedział mu natychmiast.

— Mully, pomóż Clydasowi wrócić do komnat. Noc jest ciemna, a ścieżki będą śliskie od śniegu. Atłas, pójdź z nimi.

— Wręczył list Tormundowi Zabójcy Olbrzyma. — Masz, zobacz sam.

Dziki popatrzył z powątpiewaniem na list i zwrócił go Jonowi.

— Wygląda paskudnie... ale Tormund Piorunowa Pięść ma lepsze rzeczy do roboty, niż uczyć się rozumieć mowę papierów. One nigdy nie mają do powiedzenia nic dobrego, prawda?

— Rzadko — przyznał Jon Snow. Czarne skrzydła, czarne słowa. Być może te stare powiedzenia kryły w sobie więcej prawdy, niż mu się zdawało.

— Przysłał go Ramsay Snow. Przeczytam ci, co napisał.

Kiedy skończył, Tormund zagwizdał.

— Ha. Przesrana sprawa, bez dwóch zdań. O co chodzi z tym Mance’em? Ma go w klatce, tak?

Jak to możliwe, kiedy setki ludzi widziały, że wasza czerwona wiedźma go spaliła?

To był Grzechocząca Koszula — omal nie powiedział Jon. To były czary. Zwała to urokiem.

— Melisandre... powiedziała „patrz w niebo”. — Odłożył list. — Kruk podczas śnieżycy. Widziała to. A gdy odpowiedzi nadejdą, wyślij po mnie.

— Wszystko to może być jeden bukłak kłamstw. — Tormund podrapał się po brodzie. -

Gdybym miał dobre gęsie pióro i kałamarz maesterskiego inkaustu, mógłbym napisać, że mój członek jest długi i gruby jak moja ręka, ale to by nie znaczyło, że to prawda.

— Ma Światłonoścę. Mówi o głowach na murach Winterfel . Wie o włóczniczkach. Zna ich liczbę. — Wie o Mansie Rayderze. — Nie. Jest w tym prawda.

— Nie powiem ci, że się mylisz. Co zamierzasz w tej sprawie uczynić, wrono?

Jon zgiął palce prawej dłoni. Nocna Straż nie opowiada się po niczyjej stronie. Zacisnął pięść i znowu ją otworzył. To, co proponujesz, równa się zdradzie. Pomyślał o Robbie, o płatach śniegu topniejących w jego włosach .Zabij chłopca i pozwól się narodzić mężczyźnie. Pomyślał o Branie wspinającym się na wieżę z małpią zręcznością. O zanoszącym się śmiechem Rickonie. O Sansie głaszczącej Damę po futrze i śpiewającej do siebie. Nic nie wiesz, Jonie Snow. Pomyślał o Aryi, o jej włosach splątanych jak ptasie gniazdo. Zrobiłem mu płaszcz ze skór sześciu kurew, które przybyły z nim do Winterfel ... chcę dostać moją żonę... chcą dostać moją żonę...

— Chyba będziemy musieli zmienić plany — stwierdził Jon Snow.

Potem rozmawiali prawie dwie godziny.

Gdy nadeszła pora zmiany warty, Fulka i Mully’ego zastąpili pod drzwiami zbrojowni Koń i Rory.

— Chodźcie ze mną — rozkazał im lord dowódca, gdy nadszedł czas. Duch również chciał z nimi iść, ale Jon złapał go za sierść i wepchnął z powrotem do środka. Wśród tych, którzy zbiorą się w Sali Tarcz, mógł być też Borroq. Ostatnie, czego w tej chwili potrzebował, to atak jego wilka na odyńca należącego do zmiennoskórego.

Sala Tarcz była jedną z najstarszych części Czarnego Zamku. Długa wietrzna komnata jadalna miała mury z ciemnego kamienia, a jej dębowe krokwie z upływem stuleci poczerniały od dymu.

W czasach gdy Nocna Straż była znacznie liczniejsza, na ścianach wisiały tu szeregi barwnych drewnianych tarcz. Wówczas, tak samo jak obecnie, tradycja wymagała, by rycerz przywdziewający czerń wyrzekał się swego herbu, zamieniając go na pozbawioną ozdób czarną tarczę bractwa. Odrzucone z tego powodu tarcze wieszano w sali.