Электронная книга - «Οι Φλόγες του Ουρανού». Краткое содержание книги:
Ο Τροχός του Χρόνου γυρνά, και οι εποχές έρχονται και φεύγουν, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις που γίνονται θρύλος. Ο θρύλος ξεθωριάζει και γίνεται μύθος· ακόμα και ο μύθος έχει ξεχαστεί από καιρό, όταν ξανάρχεται η Εποχή που τον γέννησε.
Οι Εκλεκτοί είναι ελεύθεροι και ήδη καταστρώνουν σχέδια για τη Μεγάλη Μέρα του Γυρισμού, όταν ο Σκοτεινός θα ξαναπατήσει το πόδι του στη Γη. Τόσο οι σκέψεις όσο και οι μηχανορραφίες τους περιστρέφονται αναπόφευκτα γύρω από τη σύλληψη του Αναγεννημένου Δράκοντα.
Η Ελάιντα, νεοεκλεγείσα Άμερλιν των Άες Σεντάι, επίσης έχει στο μυαλό της μόνο τη σύλληψη του Αναγεννημένου Δράκοντα. Γνωρίζει ότι ο Σκοτεινός θα απελευθερωθεί, ότι η Τελευταία Μάχη έρχεται και ότι ο Αναγεννημένος Δράκοντας πρέπει να είναι εκεί για να τον αντιμετωπίσει, αλλιώς ο κόσμος είναι καταδικασμένος στη φωτιά και στον απόλυτο όλεθρο. Η νέα Άμερλιν πρέπει να εξασφαλίσει ότι ο Άρχοντας Δράκοντας θα βαδίσει προς το θάνατο που του έχει προφητευθεί.
Και ο Ραντ αλ’Θόρ, ο αναγεννημένος Δράκοντας, κρυμμένος στην αρχαία πόλη του Ρουίντιαν, περιμένει τις πολεμικές φατρίες του Άελ να συσπειρωθούν υπό τις διαταγές και το λάβαρό του...
Οι Αελίτες μάζευαν τους πρόσφυγες κατά ορδές ανάμεσα στο Πέρασμα Τζανγκάι κι εδώ, και μάλιστα μερικοί είχαν έρθει με τη δική τους θέληση, δελεασμένοι από τις φήμες ότι αυτοί οι Αελίτες δεν σε σκότωναν μόλις σε έβλεπαν, ή ίσως τόσο αποκαρδιωμένοι, που δεν τους ένοιαζε, αρκεί να έτρωγαν ένα πιάτο φαΐ προτού πεθάνουν. Πάρα πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι πίστευαν πως θα πεθάνουν, είτε στα χέρια των Αελιτών είτε του Αναγεννημένου Δράκοντα ή στην Τελευταία Μάχη, που έλεγαν ότι θα έφτανε από μέρα σε μέρα. Ήταν αρκετά μεγάλος ο συνολικός αριθμός τους, όμως οι περισσότεροι ήταν αγρότες και τεχνίτες και μαγαζάτορες. Μερικοί ήξεραν πώς να χρησιμοποιήσουν τόξο ή σφεντόνα για να σκοτώνουν λαγούς, όμως δεν βρισκόταν στρατιώτης μεταξύ τους, ούτε και υπήρχε χρόνος να μάθουν. Η πόλη της Καιρχίν στεκόταν λίγο περισσότερο από πέντε μίλια προς τα δυτικά και μερικοί από τους μυθικούς «ακέφαλους πύργους της Καιρχίν» φαίνονταν πάνω από το δάσος που παρεμβαλλόταν. Η πόλη απλωνόταν πάνω σε λόφους δίπλα ακριβώς στον ποταμό Αλγκουένυα, περικυκλωμένη από τους Σάιντο του Κουλάντιν και από όσους είχαν πάει με το μέρος του.
Σε μια ομάδα από σκηνές στημένες όπως-όπως, με αναμμένες φωτιές δίπλα τους, στη μακριά, ρηχή κοιλάδα κάτω από τον Ραντ, υπήρχαν περίπου οκτακόσιοι Δακρυνοί πάνοπλοι άνδρες. Σχεδόν οι μισοί ήταν Υπερασπιστές της Πέτρας με στιλβωμένα προστήθια και κράνη με γείσα, και τα φαρδιά μανίκια στα χιτώνιά τους τα στόλιζαν χρυσές και μαύρες ρίγες. Οι υπόλοιποι ήταν επίστρατοι από περίπου είκοσι άρχοντες, των οποίων τα λάβαρα και οι σημαίες σχημάτιζαν κύκλο στο κέντρο της κατασκήνωσης, γύρω από την ασημένια Ημισέληνο-με-Άστρα του Υψηλού Άρχοντα Γουίραμον. Πλήθος σκοποί στέκονταν πλάι στους πασσάλους των αλόγων τους, σαν να περίμεναν ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή κάποιος να έκανε επιδρομή για τα ζώα.
Τριακόσια βήματα παραπέρα, το δεύτερο στρατόπεδο φύλαγε εξίσου προσεκτικά τα δικά του άλογα. Τα ζώα ήταν από ανάμικτες ράτσες, ελάχιστα θύμιζαν τα έξοχα άλογα με τον καμαρωτό λαιμό του Δακρύου, και, αν δεν έκανε λάθος ο Ραντ, στα ίδια σκοινιά ήταν δεμένα και άλογα τα οποία πριν έσερναν άροτρα και κάρα. Οι Καιρχινοί ήταν ίσως καμιά εκατοστή περισσότεροι από τους Δακρυνούς, αλλά οι σκηνές τους ήταν λιγότερες, αρκετές έμοιαζαν μπαλωμένες, ενώ τα λάβαρα και τα κον τους αντιπροσώπευαν περίπου εβδομήντα άρχοντες. Ελάχιστοι Καιρχινοί αριστοκράτες είχαν ακόμα βοηθούς και υπηρέτες, και ο στρατός είχε διαλυθεί από νωρίς στον εμφύλιο πόλεμο.
Το τελευταίο στρατόπεδο ήταν άλλα πεντακόσια βήματα παραπέρα, όλο Καιρχινούς κατά κύριο λόγο, όμως δεν ήταν μόνο η απόσταση που το χώριζε από τα υπόλοιπα. Ήταν μεγαλύτερο από τα άλλα δύο μαζί, ενώ διέθετε ελάχιστες σκηνές και άλογα. Δεν επιδείκνυε λάβαρα, και μόνο οι αξιωματικοί φορούσαν κον, τα μονόχρωμα σημαιάκια στην πλάτη που είχαν σκοπό να διακρίνονται από τους στρατιώτες τους παρά να συμβολίζουν συγκεκριμένο Οίκο. Μπορεί το πεζικό να ήταν απαραίτητο, όμως ελάχιστοι άρχοντες στο Δάκρυ ή στην Καιρχίν θα το παραδέχονταν. Κανείς δεν θα προσφερόταν αυθορμήτως να οδηγήσει άνδρες του πεζικού. Ήταν όμως το πιο τακτικό στρατόπεδο, οι φωτιές βρίσκονταν σε ίσιες σειρές, οι λόγχες βαλμένες όρθιες, για να μπορούν να τις αρπάξουν μέσα σε μια στιγμή, και υπήρχαν ομάδες τοξοτών και βαλιστροφόρων σε τακτά διαστήματα. Σύμφωνα με τον Λαν, αυτό που έσωζε τους ανθρώπους στη μάχη ήταν η πειθαρχία, αλλά το πεζικό το ήξερε και το πίστευε περισσότερο απ’ όσο το ιππικό.
Οι τρεις ομάδες υποτίθεται ότι ήταν μαζί, υπό την ίδια διοίκηση —ο Υψηλός Άρχοντας Γουίραμον τους είχε φέρει από το νότο αργά την προηγούμενη μέρα― όμως τα δύο στρατόπεδα των έφιππων κοίταζαν εξίσου επιφυλακτικά το ένα το άλλο, όσο και τους Αελίτες στους γύρω λόφους, και αντιμετώπιζαν τους Δακρυνούς με αρκετή περιφρόνηση, την οποία οι Καιρχινοί αντέγραφαν για το τρίτο, που με τη σειρά του έβλεπε τους άλλους με βλοσυρότητα. Ήταν οι οπαδοί του Ραντ, οι σύμμαχοί του, και ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν όχι μόνο τους άλλους αλλά και μεταξύ τους.
Κάνοντας ότι εξέταζε ακόμα τα στρατόπεδα, ο Ραντ περιεργάστηκε τον Γουίραμον, που στεκόταν δίπλα του χωρίς κράνος, με το κορμί λαμπάδα. Δύο νεότεροι, κατώτεροι Δακρυνοί άρχοντες, στέκονταν πίσω από τον Υψηλό Άρχοντα, με μελαχρινά γένια περιποιημένα και λαδωμένα σε μια τέλεια απομίμηση του Γουίραμον, μόνο που εκείνου είχαν γκρίζες πινελιές· οι στιλβωμένοι θώρακές τους, φορεμένοι πάνω από λαμπερά ριγωτά σακάκια, έφεραν χρυσοδουλεμένα στολίσματα που υστερούσαν ελάχιστα από τα δικά του. Ήταν απόμακροι, απομονωμένοι απ’ όλους τους άλλους στο λόφο, αλλά κοντά στον Ραντ, κι έμοιαζαν να περιμένουν για κάποια γαμήλια τελετή σε κάποια βασιλική αυλή, αν εξαιρούσες τον ιδρώτα που κυλούσε στο πρόσωπό τους. Το αγνοούσαν όμως κι αυτό.