Οι Φλόγες του Ουρανού

«Απ’ ό,τι φαίνεται, κάτι συμβαίνει στο Σίναρ». Ήταν η Ντανέλ αυτή, μια μικροκαμωμένη που συχνά έμοιαζε χαμένη σε ονειροπόλημα, η μοναδική Καφέ αδελφή που ήταν παρούσα. Το Πράσινο και το Κίτρινο είχαν επίσης μία αδελφή το καθένα εκεί, και κανένα από αυτά τα τρία Άτζα δεν ήταν ευχαριστημένο. Γαλάζιες δεν υπήρχαν καθόλου. Τα μεγάλα γαλανά μάτια της Ντανέλ φανέρωναν συλλογισμένη ενδοσκόπηση· δεν αντιλαμβανόταν τη μουτζούρα από μελάνη που λέρωνε το μάγουλό της, ενώ το γκρίζο μάλλινο φόρεμά της ήταν τσαλακωμένο. «Ακούγονται φήμες για αψιμαχίες. Όχι με Τρόλοκ, ούτε και με Αελίτες, αν και φαίνεται να έχουν αυξηθεί οι επιδρομές από τα Περάσματα του Νίαμ. Κάτι ασυνήθιστο για τις Μεθόριες. Σπανίως πολεμούν μεταξύ τους».

«Αν σκοπεύουν να κάνουν εμφύλιο πόλεμο, διάλεξαν την κατάλληλη στιγμή», είπε ψύχραιμα η Αλβιάριν. Ήταν ψηλή και λιγνή και ντυμένη σε κατάλευκο μετάξι, η μοναδική που δεν φορούσε επώμιο. Το επιτραχήλιο που είχε στην πλάτη ήταν κι αυτό λευκό, για να δείχνει ότι προερχόταν από το Λευκό Άτζα. Δεν ήταν από το Κόκκινο, το προηγούμενο Άτζα της Ελάιντα, όπως όριζε η παράδοση. «Οι Τρόλοκ μοιάζουν να εξαφανίστηκαν. Ολόκληρη η Μάστιγα δείχνει τόσο ήσυχη, που λες ότι αρκούν δυο αγρότες και μια μαθητευόμενη για να τη φυλάνε».

Τα κοκαλιάρικα δάχτυλα της Τέσλυν έψαξαν τα χαρτιά στα γόνατά της, μ’ όλο που δεν τα κοίταζε. Ήταν η μια από τις τέσσερις Κόκκινες αδελφές που παρίσταντο —περισσότερες από κάθε άλλο Άτζα — και συναγωνιζόταν την Ελάιντα σε αυστηρότητα, αν και ποτέ κανένας δεν την είχε θεωρήσει όμορφη. «Προτιμότερο ίσως να μην είχε τόση ησυχία», είπε η Τέσλυν, με βαριά Ιλιανή προφορά. «Έλαβα μήνυμα σήμερα το πρωί πως ο Στρατάρχης της Σαλδαίας έχει στείλει στρατεύματα. Όχι προς τη Μάστιγα, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Νότια και ανατολικά. Δεν θα έκανε κάτι τέτοιο αν η Μάστιγα δεν έμοιαζε να κοιμάται».

«Άρα έχουν αρχίσει να ακούγονται τα νέα για τον Μάζριμ Τάιμ». Η Αλβιάριν είχε τόνο σαν να μιλούσε για τον καιρό ή την τιμή των χαλιών αντί για μια πιθανή καταστροφή. Είχαν μοχθήσει πολύ για να αιχμαλωτίσουν τον Τάιμ, κι άλλο τόσο για να αποκρύψουν τη δραπέτευσή του. Δεν θα ήταν καλό για τον Πύργο, αν ο κόσμος μάθαινε ότι δεν μπορούσαν να φυλάξουν τον ψεύτικο Δράκοντα που είχαν πιάσει. «Κι επίσης φαίνεται ότι η Βασίλισσα Τενόμπια, ή ο Ντάβραμ Μπασίρε, ή και οι δυο τους, νομίζουν ότι δεν μπορούν να μας εμπιστευτούν ξανά για να τον αντιμετωπίσουμε».

Νεκρική σιγή έπεσε όταν αναφέρθηκε ο Τάιμ. Ο άνδρας μπορούσε να διαβιβάσει —τον πήγαιναν στην Ταρ Βάλον για να τον ειρηνέψουν, να τον αποκόψουν οριστικά από τη Μία Δύναμη, όταν το είχε σκάσει― αλλά δεν ήταν αυτό που έδενε τώρα τις γλώσσες τους. Κάποτε η ύπαρξη ανδρών που μπορούσαν να διαβιβάσουν τη Μία Δύναμη ήταν το πιο μεγάλο ανάθεμα· ο κύριος λόγος της ύπαρξης του Κόκκινου ήταν ακριβώς να κυνηγά τέτοιους άνδρες, και όλα τα Άτζα βοηθούσαν όσο μπορούσαν. Τώρα όμως οι περισσότερες γυναίκες πέρα από το τραπέζι ανασάλεψαν στα σκαμνιά τους, μη θέλοντας να κοιταχτούν κατάματα μεταξύ τους, επειδή η αναφορά περί Τάιμ έφερνε κοντά ένα άλλο θέμα, για το οποίο δεν ήθελαν να μιλάνε. Ακόμα και η Ελάιντα ένιωσε χολή να χύνεται στο στομάχι της.