![Паланэз Агінскага [Лірыка. Паэмы. 1996 – 2002] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/5/2/6/palanez-aginskaga-liryka-paemy-1996-2002-download.jpg)
Паланэз Агінскага [Лірыка. Паэмы. 1996 – 2002]
- Автор: Гилевич Нил Семёнович
- Серия: Бібліятэчка часопіса «Куфэрак Віленшчыны» #6
- Год: 2002
- Язык: белорусский
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Паланэз Агінскага [Лірыка. Паэмы. 1996 – 2002]». Краткое содержание книги:
Усе вершы і паэмы, якія склалі гэты не зусім звычайны зборнік, публікаваліся, адразу ж па напісанні, на старонках беларускіх перыядычных выданняў. Пра што яны? Пра тое, што іх аўтару, народнаму паэту Бсларусі, наймацней балела і баліць, што было і есць адзнакай яго грамадзянекай пазіцыі і асновай яго творчага крэда.
Перейти на страницу:
В о л ь к а
Мірон! Ці ж мы супроць, каб іх прагнаць?
I калі трэба ад мяне падкрэпа -
То табе я гатова памагаць,
Адно не знаю, чым і як канкрэтна.
М і р о н
Не знаеш як? Найлепшая твая
Падкрэпа ў губках... Ой, як памагае!
Абдымае і цалуе Вольку.
В о л ь к а
Не трэба, любы мой. Ты ж бачыш, я –
Уся здранцвелая... Як нежывая.
Мяне й дагэтуль браў за сэрца страх,
Ну а цяпер, пасля Ваньковай грозьбы...
М і р о н
Прасі вярнуцца брата. Як сястра -
Прасі. Тваёй ён не адхіліць просьбы.
В о л ь к а
Які няшчасны ён у нас! Які
Пракляты лёс вядзе яго праз церні!
Больш трох гадоў пачвары-павукі
З яго смакталі кроў неміласэрна.
Ну, а за што? Скажы, за што, Мірон?
За што яму навек жыццё зламалі?
Калі б ты толькі знаў, як любіць ён
Наш родны край! Калі б усе вы зналі!..
М і р о н
Сягоння мала, Волечка, любіць.
Сягоння трэба ратаваць Айчыну.
Браць зброю ў рукі і прышэльцаў біць,
А не шукаць якуюсьці прычыну,
Каб адсядзецца ціхенька ўбаку...
I я, прабач, не разумею ўсё-ткі,
Чаму не можа быць там і Якуб,
Дзе школьныя сябры і аднагодкі?
В о л ь к а
I ты не разумееш... Нават ты.
Ён павукоў баіцца. Лап іх цэпкіх.
Ён павучынай іхняй праваты
Павек не прыме. Хоць шчапай на шчэпкі.
М і р о н
Чым больш ты кажаш і тлумачыш мне,
Тым больш загадак... Нешта з намі стала.
Даруй мне, я - салдат, я - на вайне.
Мне, можа быць, і думаць часу мала,
Пазаўчарашняй ноччу наш атрад
Браць гарнізон хадзіў. I нас спасцігла
Няўдача. Не ўзялі. I ў лес назад
Не ўсе прыйшлі. I злосць яшчэ не сціхла.
Якіх мы слаўных страцілі сяброў!
У ліку іх - і камандзіра роты.
А ты - пра нейкіх страшных павукоў,
Пра нейкіх злыдняў чорт якой пароды...
В о л ь к а
Мірон! Чакай... I ты назад, у лес,
Мог... не прыйсці? I мы б цяпер з табою...
М і р о н
Не, я не мог, не! Покуль ты жывеш -
I я жывым вяртацца буду з бою.
Прабач, пара мне ўжо... Яшчэ ж хачу
Сваім старым пастукаць у аконца...
В о л ь к а
Мірон... Я так цябе не адпушчу...
Ты... пацалуй мяне... I моцна-моцна...
Перейти на страницу: