Eksperyment terminalny [The Terminal Experiment - pl]

Sarkar zadzwonił do Petera w niedzielę, wczesnym rankiem, by mu powiedzieć, że przygotowywanie i przycinanie kopii dobiegło końca. Cathy poszła obejrzeć rzeczy oferowane na wyprzedaży — hobby, którego atrakcyjności Peter nie potrafił zrozumieć — zostawił więc dla niej wiadomość w zarządzającym domem komputerze. Następnie wskoczył do mercedesa i pojechał do budynku Mirror Image w Concord.

— Spróbujemy najpierw uaktywnić kopię kontrolną — oznajmił Sarkar, gdy obaj znaleźli się w pracowni komputerowej.

Peter skinął głową. Sarkar nacisnął kilka klawiszy.

— Cześć — powiedział do mikrofonu wznoszącego się z konsoli.

— Cz… cześć? — odezwał się syntetyczny głos z głośnika.

— Cześć — powtórzył Pakistańczyk. — To ja, Sarkar.

— Sarkar! — Głos był pełen ulgi. — Co do licha jest grane? Nic nie widzę.

Peter poczuł, że szczęka mu opadła. Symulacja wydawała się znacznie bardziej realna, niż tego oczekiwał.

— Wszystko w porządku, Peter — rzekł Sarkar do mikrofonu. — Nie przejmuj się.

— Czy… czy miałem wypadek? — zapytał głos.

— Nie. Nie, wszystko z tobą w porządku.

— A więc wyłączyli prąd? Która godzina?

— Około jedenastej czterdzieści.

— Rano czy wieczorem?

— Rano.

— To dlaczego jest tak ciemno? I co się stało z twoim głosem?

Sarkar zwrócił się w stronę Petera.

— Ty mu powiedz.

Peter odchrząknął.

— Cześć.

— Kto mówi? Czy to nadal Sarkar?

— Nie, to ja. Peter Hobson.

— Ja jestem Peter Hobson.

— Nie, to ja nim jestem.

— Co ty do diabła gadasz?

— Jesteś symulacją. Komputerową kopią mojej osoby. Nastała długa cisza.

— Och — rozległo się wreszcie.

— Wierzysz mi? — zapytał Peter.

— Chyba tak — odparł głos. — To znaczy, pamiętam, jak rozmawiałem o tym eksperymencie z Sarkarem. Pamiętam… pamiętam wszystko aż do chwili mapowania mózgu.

— Zapadła cisza. — Cholera, naprawdę to zrobiłeś? — padło po chwili.

— Tak — odparł Sarkar.

— Kto to był? — zapytał głos.

— Sarkar.

— Nie potrafię was rozróżnić — stwierdziła kopia. — Wasze głosy brzmią identycznie.

Sarkar skinął głową.

— To cenna uwaga. Dostosuję oprogramowanie, żeby wychwytywało różnicę między tonem naszych głosów. Przepraszam cię za to.

— Nie ma sprawy — odparła kopia. — Dziękuję ci.

— Chryste, wykonałeś dobrą robotę — dodała po chwili. — Czuję się… czuję się całkiem jak ja. Tylko że… tylko że nie jestem głodny. Ani zmęczony. I nic mnie nie swędzi. — Przerwa krótka jak uderzenie serca. — A którą kopią jestem?

— Kontrolną — odrzekł Sarkar. — Linią odniesienia eksperymentu. Pierwszą, którą uaktywniłem. Uruchomiłem programy naśladujące rozmaite bodźce nerwowe, w tym również głód i uczucie zmęczenia. Obawiam się, że nawet nie pomyślałem o symulacji zwykłego dla ciała swędzenia ani drobnych bólów. Przepraszam za to.

— Nic nie szkodzi — odparła kopia. — Dopiero teraz, gdy to wrażenie całkowicie zniknęło, zdałem sobie sprawę, jak bardzo zawsze mnie swędziało. I… i co będzie teraz?

— Teraz — oznajmił Sarkar — będziesz mógł robić, co zechcesz. Udostępniłem ci wiele programów wejścia. Zarówno tutaj, jak i na zewnątrz, w sieci.

— Dziękuję. Chryste, ale to dziwne.

— Przeniosę cię teraz na dalszy plan, żeby móc porozmawiać z pozostałymi symulacjami — zapowiedział Sarkar.

— Tak, ale, hmm, Peter…

Peter podniósł ze zdziwieniem wzrok.

— Słucham?

— Masz szczęście, sukinsynu. Wiesz o tym? Chętnie bym się z tobą zamienił.

Peter chrząknął.

Sarkar nacisnął parę klawiszy.

— Co będą robić, kiedy je przeniesiesz na dalszy plan? — zapytał Peter.

— Cóż, dałem im ograniczony dostęp do sieci. Mogą oczywiście ściągnąć wszystkie książki albo grupy wiadomości, z jakimi zechcą się zapoznać, ale najważniejsze, że mają możliwość dostępu do istniejących w sieci bibliotek grup tematycznych wirtualnej rzeczywistości. Mogą podłączyć się praktycznie pod symulacje wszystkiego, co można sobie wyobrazić: nurkowania z akwalungiem, wspinaczki wysokogórskiej, tańca.