De Cock en het lijk op retour
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #28
- Год: 1987
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0274-5
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en het lijk op retour». Краткое содержание книги:
‘Voor u.’
De grijze speurder nam de hoorn over en legde hem na enkele seconden weer op het toestel terug.
Vledder keek hem vragend aan.
‘De wachtcommandant?’
De Cock knikte.
‘Zo-even heeft iemand naar Joep Losser gevraagd.’
De Cock keek op zijn horloge en betrapte zich erop dat hij dit in de laatste vijf minuten al driemaal had gedaan. Na ruim een uur wachten was het ongeduld in zijn botten geslopen.
Hij liep heen en weer, maar in de beperkte ruimte van het kamertje, dat hij met Vledder deelde, kon hij niet komen tot de cadans van zijn slenterende, bijna waggelende tred, waarin zijn gedachten zich gewoonlijk lieten ordenen.
In zijn denken heerste de chaos. Het voor en tegen van zijn plan, de mogelijkheden van slagen of mislukken, streden met wisselend succes een ongeordende strijd.
Een paar maal had hij de deur van het kamertje geopend en op de gang gegluurd. Slechts één keer had hij een glimp gezien van Fred Prins en Appie Keizer, onwennig paraderend in hun witte jassen. Hij had de beide rechercheurs op het hart gedrukt om vooral voorzichtig te zijn en niet te aarzelen om van hun vuurwapens gebruik te maken, wanneer de ernst van de situatie daartoe aanleiding gaf.
Vledder keek naar hem.
‘Hij had hier al kunnen zijn,’ sprak hij loom.
De Cock streek met de rug van zijn hand langs zijn droge mond. ‘Ja,’ sprak hij beamend, ‘hij had hier al kunnen zijn.’‘Is dit uitlokking?’
De Cock keek hem niet-begrijpend aan.
‘Uitlokking… tot wat?’
‘Moord.’
De grijze speurder grinnikte zonder vreugde.
‘Op een stel kussens en een pruik?’
Vledder wuifde in zijn richting.
‘Voor de moordenaar maakt het geen verschil.’
De Cock knikte traag voor zich uit.
‘Je hebt gelijk, de intentie is dezelfde. Mijn opzet is er alleen op gericht om…’
Er klonk het doffe geluid van een schot, gevolgd door het klappen van een deur.
De Cock stormde het kamertje uit. Vledder volgde en struikelde bijna over hem heen. Voor hen uit dansten Fred Prins en Appie Keizer in hun witte jassen een wilde galop. Soms was even tussen hen in het beeld te zien van een vluchtende gestalte. De afstand werd kleiner. Nog voor een dubbele deur aan het einde van de gang was bereikt, stortte Fred Prins zich als eerste op de vluchtende man, gevolgd door Appie Keizer. In een korte worsteling legden de beide rechercheurs de man met zijn borst op de vloer, trokken zijn armen naar zijn rug en boeiden zijn handen. De Cock draafde naderbij. Hij knielde bij de man neer en boog diens gezicht naar hem toe.
Vledder hijgde in zijn nek.
‘Alex van Waardenburg.’
20
De Cock leunde behaaglijk achterover in zijn leren fauteuil. Hij voelde zich voldaan, ontspannen. Hij keek om zich heen naar Dick Vledder, Fred Prins, Appie Keizer, de jonge diender die de stervende Losser had ontdekt en… Sandra Verloop. De vriendelijke accolades rond zijn mond dartelden vrolijk. Op het uitdrukkelijk verlangen van zijn jonge collega’s had hij hen uitgenodigd voor een soort slotakkoord bij hem thuis. Hij had zich niet lang laten smeken, maar zich bereid verklaard om opening van zaken te geven… een uitleg… een verklaring voor de reeks intrigerende gebeurtenissen rond de dood van een callgirl. De grijze speurder was van mening dat Sandra Verloop daarbij niet mocht ontbreken en had ook haar uitgenodigd. Lachend knikte hij haar toe.
‘Weer helemaal hersteld?’
Sandra Verloop gebaarde wat hulpeloos.
‘Er was helemaal niets met mij aan de hand. Het was gewoon flauwekul om mij zo lang daar in dat ziekenhuis te houden.’ De uitdrukking op haar gezichtje versomberde. ‘Hij… eh, hij is dood, hè… onze lifter.’
De Cock knikte traag voor zich uit.
‘Vermoord.’
Ze schudde haar hoofd.
‘En hij was het niet.’
‘Nee, hij was het niet.’
Sandra Verloop keek van De Cock naar Vledder en terug. ‘Jullie wilden mij niet geloven.’
De grijze speurder lachte, maar reageerde verder niet. Hij voelde weinig voor een oeverloze discussie. Het deed er in een onderzoek nooit zoveel toe wat men als rechercheur geloofde of niet geloofde. Aan het einde telden slechts de feiten. Hij kwam iets voorover, pakte een fles verrukkelijke cognac van een bijzettafeltje en schonk de edele drank in fraaie, diepbolle glazen. Met zichtbare vreugde hief hij zijn glas, omklemde het met de volle hand en liet de nectar zachtjes schommelen. Voor hij een toost kon uitbrengen, legde mevrouw De Cock haar hand op zijn arm en schudde verwijtend haar hoofd.
‘Geen cognac voor Sandra.’
De grijze speurder verontschuldigde zich en vroeg verschrikt wat zijn jonge gaste wilde drinken. Pas toen ook Sandra een drankje had, hief hij het glas. ‘Op de intuïtie… de intuïtie van de vrouw.’ Fred Prins lachte.
‘Speelde de vrouwelijke intuïtie dit keer een rol?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Integendeel, ik ben bang dat juist de intuïtie ontbrak. De vrouwen, die in deze affaire een rol speelden, hebben hun snelle dood niet voorvoeld… het gevaar, waarin zij verkeerden, onderschat.’‘Wat was het gevaar?’
De Cock glimlachte.
‘Laten we beginnen met die avond dat Sandra en ik na ons bezoek aan de AVRO-studio in Hilversum naar huis reden en plotseling een lifter zagen staan met iets verderop een Mercedes, waarin Sandra het lijk van een vrouw ontdekte.
‘Sandra, toen nog bevreesd voor de man, openbaarde haar ontdekking pas nadat onze lifter was uitgestapt. Toen we terugkeerden naar de vluchtstrook, was de wagen met het lijk verdwenen, maar verschenen er wel twee mensen van de rijkspolitie, die naar een wagen met een lijk zochten.
‘Wat mij onmiddellijk bezighield, was de vraag waarom onze mysterieuze lifter dat lijk had achtergelaten in een wagen, waaraan, zo bleek ook later, niets mankeerde? En een tweede vraag, daaraan gekoppeld: Wie waarschuwde anoniem de rijkspolitie, dat op de vluchtstrook een wagen met een lijk stond? Alles overwegend kon ik maar tot één conclusie komen: dezelfde man… onze geheimzinnige lifter… die de wagen met het lijk op de vluchtstrook had achtergelaten, wilde ook dat die wagen met dat lijk door de politie werd gevonden… zonder evenwel zijn eigen identiteit prijs te geven.
Maar de wagen met het lijk was van de vluchtstrook verdwenen. Iemand was het blijkbaar niet met hem eens… en had andere plannen met het lijk.
Deze tegenstrijdigheid… deze onenigheid is de basis geweest van mijn onderzoek. Ik heb gehoopt die onenigheid te kunnen uitbuiten om tot de waarheid te komen. Dat is mij niet gelukt. Nu weten wij dat die onenigheid eindigde met de dood van onze mysterieuze lifter… Joep, of beter Josephus Cornelis Losser.’ Sandra Verloop stak als een schoolmeisje haar vinger op. ‘Ik begrijp er nog steeds niets van.’
De Cock zuchtte diep.
‘Ik heb er ook lang niets van begrepen, maar de bekentenis van Alex van Waardenburg heeft mij veel, zo niet alles, duidelijk gemaakt.’ Hij pauzeerde even en nam een slok van zijn cognac. ‘Om er iets van te begrijpen,’ ging hij verder, ‘moeten we ver in de geschiedenis terug en wel naar 24 september 1946 toen met het troepenschip de Boissevain drieduizend militairen van de zevendecemberdivisie vertrokken naar, wat toen nog ons Nederlandsch-Indië werd genoemd.
Aan boord leerden vier jongemannen elkaar kennen: André Grubbenvorst, Petrus Johannes Terschuur, Alex van Waardenburg en Josephus Cornelis Losser. Gedurende hun gehele diensttijd in Indië bleven die vier bij elkaar. En toen in 1950 in Korea de oorlog uitbrak besloten de vier zich te melden als vrijwilliger bij het leger van de Verenigde Naties.’
De ogen van Vledder lichtten op.
‘Dat is waar… André Grubbenvorst was een oud-Koreastrijder.’ De Cock knikte.