De Cock en het lijk op retour
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #28
- Год: 1987
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0274-5
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en het lijk op retour». Краткое содержание книги:
‘Vaak?’
‘Vrij regelmatig.’
De Cock leunde op zijn armen voorover.
‘Ik kan mij voorstellen dat u samen, tijdens lange vervelende autoritten, wel eens vertrouwelijke gesprekken voert… gesprekken over zaken die mogelijk enige discretie van u vereisen.’‘Dat gebeurt.’
De oude rechercheur ging onverdroten door.
‘U weet… door uw positie… uiteraard meer van het gedrag van de heer Grubbenvorst… zijn gewoonten, hobby’s, liefhebberijen… dan de doorsnee werknemer van European Technics.’‘Mogelijk.’
De Cock glimlachte.
‘U bent wel zuinig met uw antwoorden.’
Simon Janszen stak zijn kin iets vooruit.
‘Ik zeg verder helemaal niets. En zeker niet iets dat u graag zou willen horen.’ Hij gebaarde naar de vloer. ‘Laat u mij maar insluiten.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘U kunt gaan,’ sprak hij mat. ‘U moet zich wel ter beschikking houden. Die kaartenbak houd ik hier. Als Mister Brisbane… hij is de eigenaar van de flat waar u inbrak, maar dat wist u ongetwijfeld al… morgen officieel aangifte komt doen, dan stuur ik u een ontbieding voor een ander verhoor. Komt Mister Brisbane morgen niet, of weigert aangifte te doen, dan zal ik met mijn commissaris overleggen hoe in deze zaak verder te handelen. Dat vertel ik u dan wel.’ De grijze speurder stond van zijn stoel op. Met lome tred begeleidde hij de pseudo-taxichauffeur de kamer uit, liep met hem de trap af en meldde aan de wachtcommandant formeel, dat hij verder geen prijs meer stelde op de aanwezigheid van de man.
Simon Janszen liep de hal uit. Bij de deur draaide hij zich nog even om. In zijn ogen glansde triomf.
Het nachtelijk Amsterdam bood nog veel verkeer. Vooral in de binnenstad scheen de drukte nooit te luwen. De oude Beurs van Berlage hing dag en nacht in de benzinedampen.
Ze reden met hun oude politiewagen achter het Koninklijk Paleis om naar de Raadhuisstraat. Vledder reageerde bekwaam op een auto, die plotseling met grote snelheid de Westermarkt overstak. De jonge rechercheur vloekte hardgrondig. ‘Bezopen,’ siste hij tussen zijn tanden. ‘We zouden ’s nachts veel meer controles moeten houden.’
De Cock knikte ongeïnteresseerd. Zijn gedachten verwijlden niet bij de perikelen van het verkeer.
‘Josephus Cornelis Losser,’ dacht hij hardop, ‘oud achtenvijftig jaar, leraar Engels, actief sportman, coach en trainer van een dameshockeyploeg.’ Hij grinnikte voor zich uit. ‘Actief sportman… logisch dat ik hem niet kon bijbenen.’
‘Was hij getrouwd?’
De Cock trok zijn schouders op.
‘Dat weet ik niet. Als ik mij goed herinner, droeg hij wel een trouwring. Maar dat zegt natuurlijk niet zo veel. We zullen zijn identiteit… zijn achtergronden morgen nader moeten uitdiepen. De bescheiden die hij bij zich had, heb ik even vluchtig doorgenomen. Daar viel verder niets uit op te maken.’
‘Waar woonde hij?’
‘Aan de overkant van het IJ. Amsterdam-Noord, Meidoornweg.’‘Niet zo riant.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Niet zo riant als de drie andere heren met dezelfde tatoeage.’ Vledder zuchtte diep.
‘Hij moet van dichtbij zijn neergeschoten met een wapen van een zwaar kaliber.’
‘Hoe kom je daarop?’
‘De kogels hebben aan de achterzijde het lichaam weer verlaten.’‘Heb je dat gezien?’
Vledder knikte.
‘Toen de broeders het lijk op de brancard legden, heb ik even op de rug gevoeld of er mogelijk kogels tussen de kleding waren blijven steken.’
‘En?’
‘Er waren geen kogels. Ik had wel direct mijn handen vol bloed.’ De Cock kneep zijn lippen op elkaar. ‘Ik vind het kil. Onmenselijk. De opzet van deze moord heeft wel iets weg van een executie.’
‘Je bedoelt iemand van dichtbij een paar kogels door zijn lijf jagen.’
De Cock knikte.
‘Ik heb wel eens de stille hoop gekoesterd dat Josephus Cornelis Losser… mijn mysterieuze lifter… contact met mij zou opnemen.’ Vledder keek hem verwonderd aan.
‘Hij is toch bij die moord op Mareille van Luxwoude betrokken… dan kan je toch onmogelijk verwachten dat hij zich bij ons meldt.’
De Cock schudde wat wrevelig zijn hoofd.
‘Als hier inderdaad sprake is van een executie, dan moet die Losser toch geweten hebben… of gevoeld dat zijn leven gevaar liep.’‘Volgens jou had hij beter opening van zaken kunnen geven?’ De Cock staarde triest voor zich uit.
‘Ik ben ervan overtuigd dat Losser dan nu nog had geleefd.’ Ze reden een poosje zwijgend voort. Aan het einde van de Rozengracht blikte Vledder opzij.
‘Wie halen we eerst op?’
De Cock zwaaide.
‘Fred Prins en dan Appie Keizer.’
‘Staan ze klaar?’
‘Dat hebben ze mij uitdrukkelijk beloofd. Ze hadden er beiden weinig trek in om uit hun warme bed te komen en ik hoorde de Ierse vrouw van Fred op de achtergrond roepen: That dangerous old man, again?’
Vledder lachte.
‘Ze schijnt je te kennen.’
De Cock maakte een verontschuldigend gebaartje. ‘Ik heb ze uitgelegd dat ik wel een beroep op hen moest doen. Onze gezichten zijn te bekend.’ Hij schoof de mouw van zijn colbert iets terug en keek op zijn horloge. ‘We hebben nog wel even de tijd. Er is nog maar net een halfuur verstreken sinds Simon Janszen ons bureau verliet.’
19
De Cock stapte als laatste uit. Hij klapte het portier achter zich dicht en keek langzaam omhoog. Groot, breed, log, massaal, als een afgrijselijk monster van staal en beton, rees het immense Zuiderkruis Ziekenhuis voor hem op. De aanblik overweldigde hem en een vreemde angst maakte zich van hem meester… angst voor het falen… het mislukken van zijn plan.
Ze wandelden met z’n vieren naar de ingang. Dick Vledder en Fred Prins voorop. De Cock en Appie Keizer volgden op enige meters. Het regende niet meer. Er was wel wat wind en soms blikte de maan even door de wolken. Niemand sprak. Het silhouet van het gebouw, scherp afgetekend tegen een nachtelijke hemel, beklemde.
Na de zoevende glazen toegangssluizen liepen de vier rechercheurs door niemand opgemerkt, naar de lift. Op de zevende etage stapten ze uit en liepen via een dubbele deur, die bij hun naderen automatisch opende, naar een brede gang.
Dick Vledder, Fred Prins en Appie Keizer bleven staan. De Cock ging aan hen voorbij naar een fraaie mahoniehouten deur en hield die uitnodigend voor hen open. Vergezeld van een kleine buiging wuifde hij naar een grijzende heer achter een breed, onder stapels bescheiden bedolven bureau.
‘Ik heb de eer,’ sprak De Cock plechtig, ‘u voor te stellen aan dokter Van Bemmelen, eminent geneesheer-directeur van dit ziekenhuis.’ De heer Van Bemmelen stond vanachter zijn bureau op en produceerde een flauwe glimlach. Hij keek naar de vier mannen voor zich. ‘Een politie-invasie,’ sprak hij mat. ‘Ik moet u eerlijk bekennen dat ik daar niet zo blij mee ben. Maar ik meen, op basis van vroegere ervaringen, dat u wel enig recht hebt op medewerking van mijn kant.’ Hij richtte zich tot De Cock. ‘Al hoop ik dat u dergelijke vreemde experimenten in de toekomst niet zult herhalen.’
De grijze speurder glimlachte. ‘Is op de eerste etage kamer 37 in orde gebracht?’ vroeg hij ontwijkend.
Dokter Van Bemmelen keek hem meesmuilend aan. ‘Ik kan u uiteraard geen echte patiënt leveren, maar zoals wij de zaken hebben gerangschikt, ziet het ernaar uit dat daar inderdaad een man aan een infuus ligt.’
De Cock wees naar Fred Prins en Appie Keizer.
‘En voor deze beide broeders had ik dan nog graag de outfit van een verpleegkundige.’
‘U bedoelt een witte jas?’
De Cock knikte.
‘Het bezorgde, tevens bemoedigende uiterlijk… dat hebben ze al.’ Op het bureau van dokter Van Bemmelen rinkelde de telefoon. De geneesheer-directeur nam de hoorn op en luisterde. Hij wenkte naar De Cock.