De Cock en de treurende kater
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #7
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0121-X
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de treurende kater». Краткое содержание книги:
Vledder kneep zijn lippen op elkaar.
‘Dat jij mij moest vertellen dat de bandensporen naar Van der Bent leiden… zie je, dat zit me niet lekker. Ik had er verdomme zelf op moeten komen.’ Hij keek argwanend opzij naar zijn oude leermeester. ‘Hoe… hoe kwam jij zo op die Bentley? Voor zover ik weet, interesseer jij je helemaal niet voor auto’s.’ ‘Het was niet zo moeilijk,’ bekende De Cock. ‘Het kwam eigenlijk door een opmerking van opperwachtmeester Windt. Hij zei dat hij nog nooit door middel van voet- en bandensporen een zaak had opgelost. Dat zette mij aan het denken. Ik vroeg mij af welke kansen wij hadden. De kring van onze verdachten was niet zo groot. Voor zover mij bekend was er maar één met een auto.’ ‘Van der Bent met zijn Bentley.’
De Cock knikte.
‘En toen ik wat technische gegevens over die wagen opzocht, kwam ik vanzelf op die lange wielbasis.’
Vledder keek De Cock bewonderend aan.
‘Fantastisch.’
De Cock glimlachte.
‘Dank je,’ zei hij. ‘Het was alleen stom van me om niet direct naar het resultaat van je opmetingen te vragen.’
Een tijdlang reden ze zwijgend voort. Het ging niet snel. De meeste verkeerslichten in de binnenstad zaten tegen. Leunend op zijn stuur vloekte Vledder op de chef van de verkeersdienst, die verantwoordelijk was voor de regeling van de lichten op de kruispunten. Het was een onrechtvaardige kritiek. De Cock zat behaaglijk onderuitgezakt. Plotseling ontdekte hij onder het colbertje van de jonge rechercheur een verdikking. Hij strekte zijn hand en voelde een schouderholster met een pistool. ‘Gewapend?’
Vledder kreeg een kleur. Hij voelde zich betrapt. Hij kende de afkeer van De Cock voor wapens.
‘Ik heb het lijk van Van Doornenbosch gezien,’ zei hij verontschuldigend. ‘Ik voel er weinig voor om op dezelfde manier te worden neergeschoten.’
De Cock reageerde niet. Zijn gedachten speelden rond de figuur van Van der Bent. De opmerking dat hij nooit voor de tweede keer had moeten trouwen, had tijdens het onderzoek meer diepte gekregen. De vrouw van de directeur was hem ontrouw. Dat was duidelijk. Ze had relaties onderhouden met de secretaris. Zoals zo vaak in dergelijke gevallen was iedereen daarvan op de hoogte behalve de bedrogen echtgenoot. Lag hier een motief voor moord? Een crime passionnel? Maar in welk verband stond dat alles met de overval?
Vledder onderbrak zijn overpeizingen. ‘Zou Van der Bent thuis zijn?’
De Cock knikte traag.
‘Ik denk van wel,’ zei hij voorzichtig. ‘Hij is de hele dag niet op kantoor verschenen.’
Vledder grinnikte. ‘Hoe weet je dat?’
‘Ik heb het laten controleren. Zie je, Van der Bent was nooit uit mijn gedachten.’
‘Jij hebt alles in je gedachten.’
Het klonk wat schamper.
De Cock trok zijn rechterschouder wat omhoog.
‘Ik doe mijn best,’ zei hij simpel. ‘Het is overigens een kwestie van routine.’ Ze reden onder de Utrechtsebrug door langs de linkeroever van de Amstel. Het was er stil. Het stadsrumoer leek plotseling ver weg. Zachtjes glinsterde de rivier in het bleke licht van de maan. Het had iets spookachtigs. Bij de oude begraafplaats Zorgvlied hees De Cock zich wat omhoog. ‘Stop hier.’
Vledder keek hem verwonderd aan. ‘We zijn er nog niet.’ De Cock knikte.
‘We gaan verder lopen.’
Ze parkeerden de wagen aan de kant van de weg en stapten uit. Onder weg spra ken ze geen woord. Vla k voor de villa va n Va n der Bent bleef De Cock staan en haalde een plastic zakje te voorschijn. ‘Steek dit bij je.’
‘Wat moet ik ermee?’
‘Je kunt modder toch niet in je handen houden.’
‘Modder?’
De Cock zuchtte omstandig.
‘Weet je nog,’ vroeg hij geduldig, ‘hoe wij tijdens ons vorige bezoek aan de villa via de garage binnenkwamen?’ ‘Ja.’
‘Mooi, diezelfde weg nemen we nu weer. Alleen kondigen we ons bezoek niet aan. Als Van der Bent zoals ik verwacht, thuis is, dan staat de Bentley in de garage. Je schraapt wat modder van de zijkanten en uit de profielgroeven van de banden en doet dat in het plastic zakje. Ik licht je wel bij. Misschien hebben we geluk. Het heeft sinds gisternacht niet geregend en de directeur heeft intussen zijn wagen niet openlijk grondig laten schoonspuiten.’ ‘En daarna?’
De Cock glimlachte.
‘Daarna gaan we beiden naar de officiële voordeur en melden ons als eerbare dienaren van de wet.’
Over het gezicht van Vledder gleed een brede grijns. ‘En dat zijn we.’
19
‘Neemt u plaats.’
Van der Bent, op blote voeten, slechts gekleed in een kameelharen kamerjas met koorden, gebaarde breed naar de fauteuils in zijn studeervertrek.
‘Een laat en… bepaald onverwacht bezoek.’
Rechercheur De Cock keek de directeur geamuseerd aan. Rond zijn volle lippen gleed een glimlach.
‘Onverwacht?’ In zijn stem trilde ongeloof. ‘Mijn oude moeder — God hebbe haar ziel — zei altijd: als je de duivel oproept, breekt de hel los.’
Van der Bent keek hem secondenlang aan. ‘Uw moeder was een wijze vrouw.’
De Cock krabde verlegen achter in zijn nek.
‘Dat was ze,’ zei hij dromerig. ‘Ze bezat de merkwaardige eigenschap haar medemensen met een enkele blik te doorgronden.’ Hij pauzeerde even, gevangen in zijn gedachten. ‘Ik vraag mij af wat zij van u zou hebben gezegd.’
‘Van mij?’
De Cock knikte.
‘Ik denk,’ zei hij weifelend, ‘dat ze gezegd zou hebben: hij had nooit voor de tweede keer moeten trouwen.’
Deze zet was raak. Van der Bent verstijfde. Op zijn wangen verschenen rode blosjes.
‘Mijn vrouw heeft hier niets mee te maken,’ riep hij fel en opgewonden uit.
De Cock grijnsde. ‘Waarmee?’
De directeur slikte.
‘Met… eh, die overval. Daar komt u toch voor?’
De Cock antwoordde niet direct. Hij keek opzij naar de zwarte kater, die ineengerold behaaglijk lag te spinnen en trachtte zich voor te stellen hoe het de nacht tevoren was geweest. Langzaam gleed zijn scherpe blik door het studeervertrek. Het grote raam, de rijen boeken, het eiken bureau met beeldhouwwerk. Geen detail ontging hem. Alles was net als tijdens hun eerste bezoek. Hij kon geen afwijkingen ontdekken. Zelfs Vledder zat in dezelfde fauteuil.
‘Waar komt u voor?’
In de stem van Van der Bent klonk angst en achterdocht. De Cock trok zijn gezicht in een effen masker.
‘Wij melden u het overlijden van uw vriend en secretaris, de heer Van Doornenbosch.’
‘Hij was mijn vriend niet.’
‘U wist al van zijn dood?’
Van der Bent knikte traag.
‘Vrienden belden mij op. Het was in het nieuws, zeiden ze.’ ‘Was het nodig?’
‘Wat?’
‘Dat uw vrienden u inlichtten.’ De Cock schonk de directeur een vriendelijke glimlach. ‘U was toch al op de hoogte van het overlijden van uw secretaris?’ De ogen van Van der Bent vernauwden zich. Hij keek De Cock doordringend aan. In zijn staalblauwe ogen blonk pure vijandigheid.
‘U bedoelt?’
Vledder kuchte.
‘Wij bedoelen…’ kwam hij tussenbeide, ‘de dood van Van Doornenbosch was voor u geen nieuws meer. U had toch al eerder op een… eh, bepaald ongewone wijze afscheid van hem genomen aan het Gein?’
Van der Bent reageerde fel. Hij kwam geagiteerd uit zijn fauteuil omhoog. Zijn beide neusvleugels trilden.
‘Ik was niet aan het Gein,’ schreeuwde hij luid. ‘Ik was nooit aan het Gein.’ Hij deed een paar driftige stappen naar de deur. ‘En nu wens ik dat u beiden weggaat. U komt hier midden in de nacht mijn huis binnenvallen met een reeks onbehoorlijke insinuaties. Waaraan ontleent u het recht?’
De Cock keek hem aan. Op zijn vriendelijke plooiengezicht lag een verbaasde trek.
‘Wij zijn hier op uw eigen verzoek,’ zei hij haast verontschuldigend.