Дэжа вю: перавыбранае

Яна ляжала ў гародзе й бабуля казала: “Наша”, ды ўсе памят алі: драбіну пазычыў нам дзядзя Яша. Прычым не задарма – адносіў яму трохлітровік соку я. Тады ён спытаў мяне: “Гэта драбіна – доўгая ці высокая?” Я сказаў, што высокая. І тады ён паклаў яе на зямлю. У гэты момант я ведаў, за што яго не люблю. Драбіна была жалезная. Дзядзя Яша сам яе зварваў. Бацька круціў каля скроні пальцам, кажучы: “Варвар!” А потым – іронія лёсу – мы самі яе папрасілі. Яша цешыўся болей, чым соку, таму, што прагрэс яшчэ ў сіле. Драбіна нам прыдалася. Быў акурат пачатак зьбіраньня вішняў. Ля самага плота ў шэраг стаяў дзясятак красуняў зь цёмна-вішнёвай жывіцаю на камлі, і што магло быць тады смачнейшае на зямлі? Вішні былі старыя. Здаецца, апошні год было столькі ягад. І кожная для нас – забаронены плод. Першымі ўзьлезьлі на дрэва мае стрыечныя сёстры. Момант суперніцтва ў нас заўсёды быў вельмі востры, а тут яшчэ гэтыя вішні. Я лезу, а дзьве сяструхі косткамі зьверху кідаюцца. Я паскараю рухі. Абяцаю, што зараз замучае іх аддача! Я не паводзіўся высакародна, мой шляхетны чытачу! Паўзу на галіну за імі па прынцыпе трэці лішні… Пяці сэкунд не мінула, як сёстры адны засталіся на вішні. Лячу цераз плот на рабіну, а потым, гора-садоўнік, ламаю рабіну і падаю ў найгусьцейшы дзядоўнік. На крыкі і трэск прыбеглі дзед з бабай, бацька і мама, і сёстры спусьціліся зь вішні палюбавацца таксама. Пад плотам ляжала доўгая (так, дзядзя Яша!) драбіна, зь іншага боку – я, са мной у абдымку – рабіна. Продкі схіляюцца нада мной, і пытаюся ў продкаў я: “Слухайце, а рабіна – нізкая ці кароткая?” --- З таго часу ў мяне ёсьць рахункі з гародамі і садамі, драбінамі і рабінамі, вішнямі і дзядамі. Бо для некага дзяды – гэта сьвята ў лістападзе, а для іншага дзяды – вэтэраны на парадзе, для мяне ж – абрад атрасаньня калючак і мой удзел у абрадзе!