Dziedziczka Morza i Ognia [The Heir to Sea and Fire - pl]

Zatrzymała się na skraju ciemności i przyjrzała mężczyźnie, który siedział przy ognisku ze spuszczoną głową, wsparty plecami o skałę; widziała tylko jego srebrnosiwe włosy. Nie był to z pewnością Morgon. Po chwili mężczyzna uniósł głowę i spojrzał na nią. Poznała go natychmiast: harfista Najwyższego.

— Raederle? — wykrztusił zaskoczony.

Zrobiła gwałtowny krok do tyłu, a on spiął się w sobie, tak jakby chciał zerwać się z miejsca i zatrzymać ją, zanim znowu rozpłynie się w ciemnościach. Opanował się jednak i z ostentacyjną obojętnością oparł z powrotem o głaz. Raederle powstrzymywał przed ucieczką dziwny wyraz jego twarzy. Nigdy jeszcze go takim nie widziała. Zaprosił ją gestem do zajęcia miejsca przy ognisku, nad którym piekł się odarty ze skóry zając.

— Wyglądasz na zmęczoną, spocznij na chwilę. — Obrócił szpikulec rożna i do Raederle doleciał aromat pieczonego mięsa. Mężczyzna miał potargane włosy, twarz wyniszczoną, pomarszczoną, niespotykanie otwartą. Nie zmienił się tylko jego głos; nadal był melodyjny i wyczuwało się w nim nutkę ironii.

— Morgon powiedział — wyszeptała — że… że grałeś na harfie, kiedy on na wpół martwy leżał w niewoli u Ghisteslwchlohma.

Mięśnie twarzy Detha napięły się wyraźnie. Sięgnął po złamaną gałązkę i wrzucił ją w płomienie.

— To prawda. Za to granie czeka mnie nagroda. Ale póki co, posil się może? Ja jestem zgubiony, ty głodna. Jedno niewiele ma z drugim wspólnego, nic więc nie stoi na przeszkodzie, byś zjadła ze mną wieczerzę.

Postąpiła krok w jego stronę. Patrzył na nią z nieprzeniknioną miną. Zrobiła kolejny krok. Wyjął z juków kubek i napełnił go winem z bukłaka. Podeszła jeszcze bliżej i wyciągnęła ręce do płomieni. Sparzyły ją. Spojrzała na swoje dłonie. Były podrapane kolcami, a od pokrzyw usiane białymi pęcherzami. Usłyszała znowu głos Detha.

— Mam wodę…

Głos ścichł. Spojrzała na niego znowu. Nalewał wodę z innego bukłaka; nic już nie mówił. Usiadła w końcu przy ognisku i obmyła dłonie z kurzu i zakrzepłej krwi. Wciąż milcząc, podał jej kubek z winem, chleb i mięso. Sam sączył wino, przyglądając się Raederle, jak je.

Kiedy znowu się odezwał, jego głos rozbrzmiał w ciszy niezwykle łagodnie.

— Prędzej spodziewałem się gościć przy moim wieczornym ognisku Morgona albo któregoś z pięciu czarodziejów niż drugą z najpiękniejszych kobiet Trzech Prowincji An.

Spojrzała po sobie odruchowo.

— Już się za taką nie uważam. — Smutek ścisnął jej krtań, kiedy przełykała; odłożyła pajdę chleba i wyszeptała: — Nawet ja zmieniłam postać. Nawet ty.

— Ja zawsze jestem sobą.

Popatrzyła na jego szlachetną, nieprzeniknioną twarz. Malowała się na niej przekora, której nigdy tam nie widziała.

— A co z Najwyższym, któremu tyle wieków przygrywałeś na harfie? — zapytała obojętnie.

Pochylił się gwałtownie, by podsycić przygasający ogień.

— Znasz odpowiedź. Przeszłość jest przeszłością. Nie ma przede mną przyszłości.

— Dlaczego? — Paliło ją w gardle. — Dlaczego zdradziłeś Naznaczonego Gwiazdkami?

— To gra w zagadki? Jeśli tak, to udzielę odpowiedzi za odpowiedź.

— Nie. To nie jest żadna gra.

Zamilkli znowu. Raederle, sącząc wino, czuła, że odżywa. Ustępowała obolałość nadwyrężonych mięśni, pulsujące pieczenie w zadrapaniach. Opróżniła kubek i dolała sobie wina.

— On zabił już jednego harfistę — powiedział. Czuła się w towarzystwie Detha coraz swobodniej, odnosiła wrażenie, że siedzą w tej samej niszy smutku.

— Słucham?

— Mówię o Morgonie. Zabił ojca Ylona. — Zmieniła pozycję, izolując się od tęsknoty, jaką budziło w niej to imię.

— Ylon — powtórzył Deth bezbarwnym głosem. Uniosła głowę i spojrzała mu w oczy. Roześmiał się i mocniej ścisnął kubek w dłoniach. — A więc dlatego wędrujesz po nocy. I uważasz, że pośród całego tego chaosu ma to jakiekolwiek znaczenie?