Fatalna Miłość

– Odgarnijcie gałęzie – odparłam z trudem, po czym przysiadłam na pniu nieopodal, odwrócona plecami. Nie miałam odwagi dłużej przyglądać się tej scenie. Spodziewałam się okrzyków przerażenia, wiedziałam, że muszą nastąpić.

– Cholera! – rzekł z obrzydzeniem Terje. – Wszystko tu pogniło, nie można się do niczego dotknąć.

– Faktycznie. Czy to możliwe, że przesiadywaliście tu całymi godzinami?

– Wuju, wtedy szałas wyglądał zupełnie inaczej – zaprotestował Terje.

Czekałam przerażona, co odkryją. Ale nic się nie działo. Kiedy wreszcie odwróciłam głowę, na ziemi, przed kupką gałęzi, leżało całe znalezisko: zgniłe koce i kilka pogiętych puszek. Byłam zdumiona, ale jednocześnie kamień spadł mi z serca. Przyjaciele powoli zaczynali powątpiewać, że trafią na kolejny ślad.

Lensmann zabrał głos.

– A co z listą? Czy to nie tu właśnie ją ukryliście?

Terje, nie czekając na wyjaśnienia pozostałych kolegów, zajrzał w jedyny jako tako zachowany kąt i uniósł kamień, pod którym kiedyś ukryliśmy kartkę z makabrycznymi pomysłami.

Jednak nic tam nie znalazł. Ani śladu świeczek, zapałek, notesu.

A jednak Terje wypatrzył malutki skrawek papieru. Wziął go ostrożnie do ręki, rozwinął i wręczył wujowi. Magnussen odczytał na głos:

– Numer siedem: Dać sobie spokój i zapaść się pod ziemię (Grethe).

W tym momencie straciłam przytomność. Potem usłyszałam głos Tora:

– Uspokójcie się. Chyba wraca do siebie.

– Nie budźcie mnie. Miałam nadzieję, że zostawicie mnie w spokoju!

– Sama się obudziłaś – odpowiedział Tor, który przyklęknął obok.

– Jak długo byłam nieprzytomna?

– Nie dłużej niż pół minuty.

– Pewnie robiłam jakieś głupie miny? A zresztą, co mi tam. Posuń się, chcę wstać. Chyba leżę na szyszkach, bo rozbolały mnie plecy.

Podniosłam się i usiadłam obok Tora. Przede mną kucnął lensmann Magnussen i poważnym tonem zapytał:

– Kari, co się stało? Dlaczego zemdlałaś?

Pytanie wydało mi się całkiem nie na miejscu.

– Z powodu treści kartki.

– Czy to takie nadzwyczajne? Przecież Grethe, jakby to powiedzieć, „zapadła się pod ziemię” przed sześcioma laty.

Patrzyłam to na jednego, to na drugiego z najwyższym zdumieniem. Czyżby jeszcze się nie domyślili?

– Czy wtedy też znalazłaś taką karteczkę? To ona cię tak wystraszyła?

– Nie, wcale nie! Czemu niczego nie kojarzycie? Znalazłam się tu, idąc po śladach papierków po toffi. Wypatrzyłam je już przy drogowskazie i aż tu mnie zawiodły.

Tor złapał się za głowę:

– No tak! Przecież w szpitalu coś bredziła na temat toffi!

– No to dobrze, że się wreszcie o tym dowiedzieliśmy – skomentował tę nowinę lensmann. – Lepiej późno niż wcale.

– Toffi? Chyba nie chcesz przez to powiedzieć… – Terje był wyraźnie zaskoczony.

Tym razem jednak uprzedził go Grim.

– Kari, czy tu właśnie spotkałaś Grethe?

– Może Grethe usiłowała cię skrzywdzić? – wtrącił zbity z tropu Magnussen.

Przymknęłam oczy i pokręciłam przecząco głową.

– Nie. Grethe rzeczywiście mnie wystraszyła, ale nie miała takiego zamiaru. – Czułam, że do oczu napływają mi łzy. – Do chatki przywiodły mnie ślady po jej ulubionych cukierkach – powiedziałam ściszonym głosem. – Wszystkie papierki były oblepione przez mrówki. W szałasie natknęłam się na… ciało Grethe, Była przykryta tymi ohydnymi kocami. Ktoś ją zamordował – wykrztusiłam z trudem.

Grim przykucnął obok, a ja podświadomie wtuliłam się w jego ramiona. Był zawsze przy mnie, gdy potrzebowałam go najbardziej. Pachniał świeżo wypraną i wyprasowaną koszulą i tytoniem.

– Co takiego? – zapytała po długiej chwili milczenia Inger.

– Taa…taa…tak – chlipałam. Grim wciąż gładził mnie delikatnie po głowie. Czułam, jak mocno łomocze mu serce.

Magnussen nic nie mówił. Tymczasem znów odezwała się Inger:

– Pytanie, co się z nią stało?

– Skoro Grethe miała zapaść się pod ziemię, to pewnie już została zakopana – zauważył Terje.

Teraz lensmann poderwał się z miejsca i począł szczegółowo badać wnętrze szałasu.

– Podłogi nikt nie rozkopywał od lat, więc tu jej na pewno nie ma – stwierdził stanowczo. – Wcale mi się nie uśmiecha przekopywać mokradeł – westchnął. – Ale chyba nie będę miał innego wyjścia.

– Przecież to wszystko wydarzyło się w kwietniu. Wtedy ziemia była zmrożona, jak więc udałoby się w niej cokolwiek zakopać? – zauważyła rezolutnie Inger.

– Masz rację. To mało prawdopodobne – westchnął lensmann.

Podniosłam wzrok na Grima. Jego twarz z bliska nie prezentowała się zbyt efektownie: miejscami skóra nadal była twarda i nierówna.

– Grim wspominał niedawno, że wiosną kładł dreny na polu, prawda?

Teraz Grim zaglądał mi głęboko w oczy. Nagle oblała mnie fala gorąca. Poczułam rozkoszny dreszcz, który przypominał mi dziewczęce marzenia i fantazje o wielkiej, romantycznej miłości.