Электронная книга - «Ο Άρχοντας του Χάους». Краткое содержание книги:
Ας ξανακαλπάσει ο Δράκοντας στους ανέμους του χρόνου...
Ο Τροχός γυρνά κι οι άνεμοι του πεπρωμένου σαρώνουν τη γη. Ο Ραντ αλ’Θόρ, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, παλεύει απεγνωσμένα για να ενώσει τα έθνη υπό την αρχηγία του πριν από την Τελευταία Μάχη, ενώ ο Σκοτεινός είναι έτοιμος να δραπετεύσει από την αιώνια φυλακή του κι οι αθάνατοι Αποδιωγμένοι στήνουν δόκανα στην ανυποψίαστη ανθρωπότητα.
Στον Λευκό Πύργο της Ταρ Βάλον, υπό τη δεσποτική Άμερλιν Ελάιντα, αποφασίζουν πως πρέπει να κάνουν τον Ραντ μαριονέτα τους. Στο Σαλιντάρ η Εγκουέν αλ’Βέρ ανακαλύπτει πως κι οι εξόριστες Άες Σεντάι έχουν τα δικά τους σχέδια γι’ αυτόν.
Η αφύσικη ξηρασία και το καλοκαίρι συνεχίζονται ακόμα και τους μήνες του χειμώνα, κι η Νυνάβε αλ’Μεάρα μαζί με την Ηλαίην, την Κόρη-Διάδοχο του Άντορ, αγωνίζονται να βρουν το μυθικό τερ’ανγκριάλ που μπορεί να ελέγξει τον καιρό, ενώ η Βασίλισσα Μοργκέις είναι ουσιαστικά αιχμάλωτη των Τέκνων του Φωτός που απλώνουν την εξουσία και την επιρροή τους.
Κι από την άλλη άκρη του κόσμου, ο Πέριν Αϋμπάρα νιώθει ως τα’βίρεν το κάλεσμα του Ραντ και σπεύδει μαζί με τους τοξότες των Δύο Ποταμών, που εξορμούν σε πόλεμο για πρώτη φορά ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια.
Ο Ματ ξάπλωσε καπνίζοντας την πίπα του ενώ έπεφτε το σκοτάδι, όμως η σκηνή ήταν κοντά κι ο ύπνος δεν έλεγε να έρθει με τόσες αναμνήσεις νεκρών Μαστόρων κι αρχαιότερες αναμνήσεις αρχαίων νεκρών. Πλήθος μάχες, πλήθος νεκροί. Αγγιξε με το δάχτυλο το δόρυ του, ψηλάφισε τα γράμματα της Παλιάς Γλώσσας που κατηφόριζαν το μαύρο κοντάρι.
Έπειτα από ώρα πήρε μια κουβέρτα, και το δόρυ μια στιγμή αργότερα, και βγήκε έξω φορώντας τα ασπρόρουχά του, με την ασημένια αλεπουδοκεφαλή στο γυμνό του στέρνο να καθρεφτίζει το φως του λειψού φεγγαριού. Φυσούσε μια αδύναμη αύρα, μια ισχνή πνοή με ελάχιστη δροσιά, η οποία μόλις και τάραζε το λάβαρο του Κόκκινου Χεριού στον ιστό του που ήταν καρφωμένος στο χώμα μπροστά στη σκηνή του Ματ, αλλά πάντως ήταν καλύτερα εδώ παρά μέσα.
Πέταξε την κουβέρτα του ανάμεσα στα θάμνα και ξάπλωσε ανάσκελα. Όταν ήταν αγοράκι, καμιά φορά για να νυστάξει έλεγε τα ονόματα των αστερισμών. Σ’ αυτόν τον ανέφελο ουρανό, το φεγγάρι, παρ’ όλο που ήταν στη χάση του, έχυνε αρκετό φως για να σβήσει τα περισσότερα άστρα, αλλά άφηνε αρκετά. Υπήρχε η Αχυράμαξα, ψηλά από πάνω του, κι οι Πέντε Αδελφές, κι οι Τρεις Χήνες που έδειχναν τον Βορρά. Ο Τοξότης, ο Οργωτής, ο Σιδεράς, το Φίδι. Αυτόν οι Αελίτες τον ονόμαζαν Δράκοντα. Η Ασπίδα, που μερικοί την έλεγαν Ασπίδα του Γερακόφτερου —αυτή τον έκανε να ανασαλέψει· μερικές φορές στις αναμνήσεις του δεν χώνευε καθόλου τον Άρτουρ Πέντραγκ Τανρήαλ— και το Ελάφι και το Κριάρι. Η Κούπα κι η Ταξιδιώτισσα, με το ραβδί της να ξεχωρίζει.
Το αυτί του κάτι έπιασε, μα δεν ήταν σίγουρος τι. Αν η νύχτα δεν ήταν τόσο γαλήνια, ο αμυδρός ήχος δεν θα φαινόταν σαν κάποιος να ερχόταν ύπουλα, μα ήταν. Ποιος, άραγε, θα ζύγωνε έτσι στα κρυφά; Ανασηκώθηκε με περιέργεια στον αγκώνα του — και πάγωσε.
Σαν σκιές του φεγγαριού, υπήρχαν φιγούρες που κινούνταν έξω από τη σκηνή του. Το φεγγαρόφωτο έπιασε μια κι ότι το πρόσωπό της ήταν πεπλοφορεμένο. Αελίτες; Τι στο Φως; Περικύκλωσαν σιωπηλά τη σκηνή, έσφιξαν τον κλοιό· λαμπερό μέταλλο άστραψε στη νύχτα, ακούστηκε σαν ψίθυρος ο ήχος υφάσματος που σχιζόταν, και χώθηκαν μέσα. Μετά από μια μόνο στιγμή, ξαναβγήκαν. Και κοίταξαν τριγύρω· το λιγοστό φως έφτανε.
Ο Ματ έφερε τα πόδια του κάτω από το κορμί του. Αν έμενε σκυμμένος, ίσως ξεγλιστρούσε χωρίς να τον ακούσουν.
«Ματ;» φώναξε ο Ταλμέηνς από τη λοφοπλαγιά· φαινόταν μεθυσμένος.
Ο Ματ μαρμάρωσε· ίσως ο Ταλμέηνς να έφευγε, αν νόμιζε ότι κοιμόταν. Οι Αελίτες έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί, όμως αυτός ήταν σίγουρος ότι είχαν κρυφτεί εκεί δίπλα.
Οι μπότες του Ταλμέηνς έτριξαν πλησιάζοντας. «Έχω μπράντυ μαζί μου, Ματ. Νομίζω πως πρέπει να πιεις. Είναι καλό για τα όνειρα, Ματ. Εσύ δεν θυμάσαι τα δικά σου».
Ο Ματ αναρωτήθηκε αν οι Αελίτες θα τον άκουγαν με τόσο θόρυβο που έκανε ο Ταλμέηνς. Απείχε δέκα βήματα περίπου ως το σημείο όπου κοιμούνταν οι κοντινότεροι στρατιώτες —το Πρώτο Λάβαρο του Ιππικού, οι Κεραυνοί του Ταλμέηνς, είχαν αυτή την «τιμή» απόψε— και λιγότερα από δέκα ως τη σκηνή του και τους Αελίτες. Ήταν σβέλτοι, αλλά, αν έκανε δυο δρασκελιές, δεν θα τον προλάβαιναν αμέσως κι ύστερα θα βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από πενήντα άνδρες του.
«Ματ; Κάτι μου λέει ότι δεν κοιμάσαι, Ματ. Είδα το πρόσωπό σου. Είναι καλύτερα όταν σκοτώσεις τα όνειρα. Πίστεψέ με, ξέρω».
Ο Ματ ζάρωσε, έσφιξε το δόρυ και πήρε μια βαθιά ανάσα. Δυο δρασκελιές.
«Ματ;» Ο Ταλμέηνς ήταν πιο κοντά. Ο βλάκας μπορούσε ανά πάσα στιγμή να πατήσει κάποιον Αελίτη. Θα του έκοβαν το λαιμό χωρίς τον παραμικρό ήχο.
Που να καείς, σκέφτηκε ο Ματ. Δυο δρασκελιές μου έφταναν. «Βγάλτε τα σπαθιά!» φώναξε, πηδώντας όρθιος. «Αελίτες στο στρατόπεδο!» Κατηφόρισε τρέχοντας την πλαγιά. «Συγκεντρωθείτε στο λάβαρο! Συνκεντρωθείτε στο Κόκκινο Χέρι! Συγκεντρωθείτε, άθλια υποκείμενα!»
Αυτό, φυσικά, τους ξύπνησε όλους, και πώς να μην τους ξυπνήσει, έτσι όπως μούγκριζε, σαν ταύρος που είχε πέσει σε αγκαθωτό θάμνο. Οι φωνές εξαπλώθηκαν προς κάθε κατεύθυνση· τα τύμπανα κάλεσαν σε συγκέντρωση, οι σάλπιγγες σήμαναν συνάθροιση. Οι άνδρες του Πρώτου Ιππικού χίμηξαν από τις κουβέρτες τους κι έτρεξαν στο λάβαρο κραδαίνοντας σπαθιά.