Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
Παρά τα λόγια της Σιουάν σχετικά με την προειδοποίηση των Καθήμενων, η είσοδος της Εγκουέν δεν προκάλεσε μεγάλη αναταραχή. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος που η Μάλιντ κι οι άλλες είχαν συγκαλέσει την Αίθουσα για να ακουστεί η αναφορά της Ακαρίν, δεν θεωρούσαν το θέμα τόσο ευαίσθητο ώστε ν’ απευθύνεται μόνο στ’ αυτιά των Καθήμενων, οπότε μικρές ομάδες από τέσσερις-πέντε Άες Σεντάι στέκονταν πίσω από τους πάγκους των Καθημένων των αντίστοιχων Άτζα κάνοντας υποκλίσεις καθώς η Εγκουέν βάδιζε πάνω στα χαλιά για να πάρει τη θέση της. Οι Καθήμενες απλώς τη παρακολουθούσαν ή έκλιναν γοργά τα κεφάλια τους. Η Λελαίν τής έριχνε ψυχρές ματιές, κοιτώντας κατόπιν ελαφρώς συνοφρυωμένη τη Μόρια, μια γυναίκα μάλλον απλά ντυμένη με απέριττο μπλε μάλλινο. Η αλήθεια ήταν πως έμοιαζε τόσο κοινότοπη, ώστε δεν αντιλαμβανόσουν καν το αγέραστο πρόσωπό της με την πρώτη ματιά. Καθόταν κοιτώντας ευθεία μπροστά, απορροφημένη στις σκέψεις της. Η Ρομάντα ανήκε σε αυτές που είχαν κλίνει ελαφρώς το κεφάλι. Στο εσωτερικό της Αίθουσας, η Έδρα της Άμερλιν εξακολουθούσε να είναι Έδρα της Άμερλιν, αν και κάπως λιγότερο απ’ ό,τι έξω. Στο εσωτερικό της Αίθουσας, οι Καθήμενες είχαν πλήρη συναίσθηση της ισχύος τους. Από μια άποψη, μπορούσε να λεχθεί ότι στο εσωτερικό της Αίθουσας η Άμερλιν ήταν η πρώτη μεταξύ ίσιων. Εντάξει, μπορεί να ήταν κάτι παραπάνω, αλλά όχι πολύ παραπάνω. Η Σιουάν έλεγε πως δεν ήταν λίγες οι Άμερλιν που απέτυχαν, τόσο επειδή θεωρούσαν τις Καθήμενες ισάξιές τους, όσο κι επειδή πίστευαν ότι η ψαλίδα είχε ανοίξει περισσότερο απ’ ό,τι στην πραγματικότητα. Ήταν σαν να τρέχεις κατά μήκος της κορυφής ενός στενού τοίχους έχοντας πλάι σου λυσσασμένα μάστιφ. Περισσότερο πασχίζεις να μη χάσεις την ισορροπία σου και να μην μπλέξεις τα πόδια σου, παρά προσέχεις τα σκυλιά. Ωστόσο, δεν ξεχνάς ούτε στιγμή ότι βρίσκονται διαρκώς πλάι σου.
Ξεκουμπώνοντας τον μανδύα της, καθώς ανέβαινε στο ριγωτό κουτί, η Εγκουέν τον δίπλωσε και τον άπλωσε στον πάγκο πριν καθίσει. Οι πάγκοι ήταν σκληροί και κάποιες Καθήμενες έφερναν μαζί τους μαξιλαράκια όταν υπολόγιζαν πως θα κάθονταν πολλή ώρα. Η Εγκουέν προτιμούσε να μην το κάνει. Η απαγόρευση της ομιλίας σπάνια ήταν αρκετή για να αναγκάσει μια-δυο γυναίκες να μη σχολιάσουν κάτι επί μακρόν κι, αν μη τι άλλο, ένα σκληρό κάθισμα βοηθούσε να μη σε πάρει ο ύπνος. Η Σέριαμ κάθισε στη θέση της Τηρήτριας, αριστερά της Εγκουέν, και το μόνο που είχε να κάνει ήταν να περιμένει. Ίσως, τελικά, έπρεπε να είχε φέρει μαξιλαράκι.