Śmierć I Sąd

– Jesteś pewien?

– Przez sześć lat pracowałem w wydziale narkotyków. Widziałem setki takich jak on.

– Co nowego w Padwie? – spytał Brunetti.

Choć obaj udawali, że nie obchodzą ich inni klienci, cały czas pilnie wszystkich obserwowali, starając się zapamiętać twarze.

Della Corte potrząsnął głową.

– Wysłałem jednego z moich zaufanych ludzi do laboratorium, żeby sprawdził, czy niczego więcej nie brakuje.

– No i?

– Ktokolwiek tam myszkował, dobrze pozacierał ślady. Znikły notatki patologa i próbki tkanek pobrane podczas wszystkich sekcji przeprowadzonych tego dnia.

– A ile ich było?

– Trzy.

– W Padwie? – spytał Brunetti, nie kryjąc zdziwienia.

– Dwie starsze osoby zmarły w szpitalu po zjedzeniu zepsutego mięsa. Salmonella.

Brunetti pokiwał głową.

– Kto mógł to zrobić? – spytał. – Komu mogło na tym zależeć?

– Najbardziej osobie, która podała Faverze roipnal.

Brunetti znów pokiwał głową, po czym widząc, że barman obchodzi stoliki, dał mu znak, żeby przyniósł po następnej kolejce, mimo że stojące przed nim i kapitanem szklanki były właściwie nie tknięte.

– Laboranci tak mało zarabiają, że wiele są gotowi zrobić za dwieście tysięcy lirów – dodał della Corte.

Do baru weszło dwóch mężczyzn; śmiali się i rozmawiali głośno, jak ludzie, którzy chcą, aby obcy zwrócili na nich uwagę.

– Są jakieś postępy w sprawie Trevisana? – spytał kapitan.

Brunetti potrząsnął głową z przesadną powagą, z jaką pijacy traktują najbardziej trywialne kwestie.

– Więc co dalej?

– Chyba jeden z nas powinien skosztować towarku – odparł komisarz, kątem oka patrząc na zbliżającego się barmana. Kiedy ten postawił szklanki na stole, Brunetti uśmiechnął się szeroko. – Drinki dla pań! – polecił, wskazując pijackim gestem dziewczyny przy barze.

Wróciwszy za kontuar, barman nalał dwa kieliszki musującego białego wina – Brunetti domyślił się, że jest to najlichsze prosecco, a nie francuski szampan, za który jednak przyjdzie mu zapłacić – następnie podszedł na koniec lady, gdzie stał chudzielec z dziwkami; coś powiedział do mężczyzny, a przed jego towarzyszkami postawił kieliszki. Chudzielec zerknął na Brunettiego, po czym pochylił się w lewo i szepnął coś do niskiej, śniadej dziewczyny o szerokich ustach i rudawych włosach opadających na ramiona. Popatrzyła na kieliszki, po czym w głąb sali, na Brunettiego. Komisarz uśmiechnął się do niej, dźwignął z krzesła i skłonił niezgrabnie.

– Zwariowałeś? – spytał della Corte, uśmiechając się od ucha do ucha i wyciągając rękę po szklankę.

Zamiast mu odpowiedzieć, Brunetti pomachał do trójki przy barze, po czym odsunął nogą puste krzesło i wskazał dziewczynie miejsce. Wzięła kieliszek i ruszyła w ich stronę. Brunetti, szczerząc do niej w uśmiechu zęby, spytał cicho della Cortego:

– Przyjechałeś samochodem?

Kapitan przytaknął.

– Świetnie. Kiedy podejdzie, zostaw nas, wyjdź i zaczekaj w samochodzie. Potem jedź za nami.

Kiedy dziewczyna podeszła do stolika, della Corte odsunął krzesło i wstał, niemal się z nią zderzając. Wydawał się zaskoczony jej pojawieniem.

– Dobry wieczór, signorina – rzekł w końcu, znów mówiąc z ciężkim regionalnym akcentem. – Proszę usiąść.

Dziewczyna przygładziła spódnicę i usiadła obok Brunettiego. Kiedy się do niego uśmiechnęła, zauważył, że pod grubą warstwą makijażu kryje się zupełnie ładna twarz; ruda miała równe zęby, ciemne oczy i mały, wesoło zadarty nos.

– Buona sera – powiedziała niemal szeptem. – Dziękuję za szampan.

Della Corte pochylił się nad stolikiem i wyciągnął rękę do Brunettiego.

– Muszę już iść, Guido – rzekł. – Zadzwonię do ciebie w tygodniu.

Brunetti zignorował wyciągniętą rękę; cała jego uwaga była skupiona na dziewczynie. Della Corte spojrzał w stronę mężczyzn przy barze, uśmiechnął się, wzruszył ramionami i wyszedł z knajpy, zamykając za sobą drzwi.

– Ti chiami Guido? – spytała dziewczyna, bez ceregieli przechodząc na „ty”, co najlepiej wskazywało na to, jakiego typu znajomość właśnie została zawarta.

– Tak, Guido Bassetti. A tobie jak na imię, słodziutka?

– Mara – oświadczyła i roześmiała się, jakby powiedział coś bardzo zabawnego. – Czym się zajmujesz, Guido? Powiedz, dobry jesteś w tym, co robisz?

Brunettiego uderzyły dwie rzeczy: po pierwsze, że ruda mówi z obcym akcentem – jej rodzimym językiem musiał być jednak język romański, hiszpański albo portugalski – a po drugie, że jej pytanie ma wyraźnie prowokacyjny podtekst.

– Jestem hydraulikiem – oznajmił z dumą, jednocześnie wykonując wulgarny gest, aby pokazać, że zrozumiał aluzję zawartą w pytaniu.

– Och, to niezwykle ciekawe! – zawołała Mara i ponownie się roześmiała, ale już po chwili zabrakło jej pomysłów na podtrzymanie konwersacji.

Brunetti zobaczył, że w drugiej szklance ma jeszcze sporo whisky, a trzecia wciąż stoi przed nim nie tknięta. Pociągnął łyk z drugiej, po czym odsunął ją na bok i podniósł trzecią.