Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
«Μπορεί και να μας χρησιμεύσει». Η Σιουάν σηκώθηκε, διέσχισε τα κιλίμια και πήγε σε ένα μικρό τραπεζάκι, ακουμπισμένο στον υφασμάτινο τοίχο. Πάνω σ’ έναν δίσκο υπήρχαν κάμποσα παράταιρα φλιτζάνια και δύο κανάτες. Η ασημένια κανάτα περιείχε αρωματικό κρασί, ενώ η πήλινη στιλβωμένη γαλάζια τσάι. Κι οι δύο είχαν στηθεί εκεί με το πρώτο φως της αυγής, αναμένοντας την άφιξη της Άμερλιν, αλλά είχαν κρυώσει πλέον. Κανείς δεν περίμενε ότι η Εγκουέν θα πήγαινε με το άλογο στο ποτάμι. «Αρκεί ο Τεντόσιαν κι οι υπόλοιποι να μην καταλάβουν για ποιον δουλεύει η Μεράνα». Το επώμιο της Σιουάν κρεμάστηκε από τον έναν της ώμο, καθώς άγγιξε με τα δάχτυλά της την πλευρά της πήλινης κανάτας, με το φως του σαϊντάρ να την κυκλώνει φευγαλέα, έτσι όπως διαβίβασε Φωτιά για να θερμάνει το περιεχόμενό της. «Δεν πρόκειται να την εμπιστευτούν για διαπραγματεύσεις αν αντιληφθούν ότι είναι πλάσμα του Αναγεννημένου Δράκοντα». Γεμίζοντας με τσάι ένα γυαλιστερό φλιτζάνι από κασσίτερο, πρόσθεσε μια γενναία κουταλιά μέλι από το βάζο, το ανακάτεψε καλά και το πήγε στην Εγκουέν. «Αυτό το μείγμα μπορεί να σου κάνει καλό στον πονοκέφαλο. Είναι ένα είδος παρασκευάσματος από βότανα που ανακάλυψε η Τσέσα, αλλά το μέλι κόβει κάπως τη γεύση».
Η Εγκουέν ρούφηξε μια γουλιά προσεκτικά κι άφησε το φλιτζάνι ριγώντας. Αν η γεύση του ήταν τόσο αψιά με το μέλι, δεν ήθελε καν να φανταστεί πώς θα ήταν χωρίς. Ωστόσο, ίσως καταπράυνε τον πονοκέφαλο. «Πώς μπορείς και παίρνεις τόσο ψύχραιμα τα πράγματα, Σιουάν; Το ότι η Μεράνα βρίσκεται στο Δάκρυ είναι η πρώτη αληθινή απόδειξη που έχουμε. Το θέμα των Καθημένων θα το εκλάβω ως απλή σύμπτωση».
Αρχικά, είχαν ακουστεί κάποιοι ψίθυροι, μόνο από τα Άτζα ή τους κατασκόπους της Σιουάν. Υπήρχαν Άες Σεντάι στην Καιρχίν που φαίνονταν να έχουν πλήρη ελευθερία κινήσεων στο Παλάτι του Ήλιου όσο ήταν παρών ο Αναγεννημένος Δράκοντας. Κατόπιν, οι ψίθυροι άρχισαν να φθίνουν και να γίνονται διστακτικοί. Οι κατάσκοποι στην Καιρχίν ήταν απρόθυμοι να μιλήσουν. Καμία δεν ήθελε να επαναλάβει όσα ανέφεραν οι πράκτορές της. Ναι, υπήρχαν Άες Σεντάι στην Καιρχίν και φαίνεται πως ακολουθούσαν τις διαταγές του Αναγεννημένου Δράκοντα. Το χειρότερο ήταν τα ονόματα που διέρρεαν. Κάποια από αυτά ανήκαν σε γυναίκες που ήταν στο Σαλιντάρ, μεταξύ των πρώτων που είχαν επαναστατήσει εναντίον της Ελάιντα, ενώ άλλες ήταν γυναίκες γνωστές για την αφοσίωσή τους στην Ελάιντα. Απ’ όσο γνώριζε η Εγκουέν, κανείς δεν είχε αναφέρει φωναχτά το ζήτημα του Πειθαναγκασμού, αλλά σίγουρα θα είχε περάσει από το μυαλό τους.
«Δεν έχει νόημα να πηγαίνεις κόντρα στον άνεμο», αποκρίθηκε η Σιουάν, παίρνοντας ξανά το σκαμνί της. Έκανε να σταυρώσει τα πόδια της, αλλά πάτησε ξανά στο χαλί μόλις το σκαμνί άρχισε να γέρνει. Μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια της, τακτοποίησε με μια νευρική κίνηση το επώμιο στους ώμους της και προσπάθησε να ισορροπήσει ξανά από την κλίση που είχε πάρει το κάθισμά της. «Πρέπει να βρεις τρόπο να εκμεταλλευτείς την κατεύθυνση του ανέμου. Σκέψου ψύχραιμα, και θα τα καταφέρεις. Αφέσου στον θυμό και την οργή, και θα σε πάρει και θα σε σηκώσει». Μερικές φορές, η Σιουάν ακουγόταν λες κι οδηγούσε ψαροκάικο. «Θαρρώ πως μια γουλιά ακόμα θα σου κάνει καλό, Μητέρα».
Η Εγκουέν έσπρωξε το φλιτζάνι λίγο πιο πέρα κάνοντας μια γκριμάτσα. Η γεύση που άφησε το περιεχόμενό του στον ουρανίσκο της ήταν, το λιγότερο, εξίσου άσχημη με τον πονοκέφαλο. «Σιουάν, αν έχεις βρει κάποια λύση, καλό θα είναι να μου την αναφέρεις. Ούτε που θέλω να σκέφτομαι πως μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το ότι ίσως ο Ραντ έχει Πειθαναγκάσει αδελφές. Αρνούμαι να διανοηθώ ένα τέτοιο ενδεχόμενο». Αρνιόταν εξίσου να διανοηθεί την πιθανότητα να γνώριζε ο Ραντ μια τόσο αποκρουστική ύφανση και να την είχε εφαρμόσει πάνω σε κάποιον. Την ήξερε κι η ίδια καλά —ακόμα ένα δωράκι της Μογκέντιεν— και πολύ θα ήθελε να την ξεχάσει.
«Σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι τόσο θέμα εκμετάλλευσης, όσο θέμα των πιθανών αποτελεσμάτων της. Θα πρέπει να μάθει να τη χειρίζεται, ίσως μάλιστα πάρει και κάποιο μαθηματάκι, αλλά σίγουρα δεν θα ήθελες να δεις τις αδελφές να τον κυνηγάνε, κι αυτές τις ιστορίες από την Καιρχίν να κινούν την προσοχή των πάντων». Η φωνή της Σιουάν ήταν αρκετά ήρεμη, αλλά οι κινήσεις που έκανε νευρικές, πράγμα που υποδήλωνε ότι είχε αναστατωθεί. Άλλωστε, καμία Άες Σεντάι δεν θα μπορούσε να μιλήσει υπερβολικά ήρεμα για το συγκεκριμένο θέμα. «Ταυτόχρονα, αν το σκεφτεί κανείς ψύχραιμα, θα καταλάβει ότι αυτές οι ιστορίες σχετικά με την υποταγή του στην Ελάιντα είναι ανοησίες. Ίσως η Ελάιντα έστειλε αδελφές να τον παρακολουθούν, αλλά αδελφές που επιθυμούν την εκθρόνιση της Ελάιντα, δύσκολα θα γίνονταν αποδεκτές. Μόλις γίνει αντιληπτό κάτι τέτοιο, θα ενισχυθεί η άποψη κάποιων που λένε ότι η Ελάιντα ίσως τον χειραγωγεί. Ένας λόγος λιγότερος για να παραδοθεί κάποιος σ’ αυτή τη γυναίκα».