Электронная книга - «Το Μεγάλο Κυνήγι». Краткое содержание книги:
«Να το ηχήσω εγώ». Η φωνή του Τούρακ ήταν ανέκφραστη. «Και να γκρεμίσω το Λευκό Πύργο. Και πάλι, γιατί; Ισχυρίζεσαι ότι υπακούς, περιμένεις και υπηρετείς, αλλά αυτή είναι η χώρα των επίορκων. Γιατί μου δίνεις τη χώρα σου; Έχεις κάποια προσωπική διαφωνία μ’ αυτές τις... γυναίκες;»
Ο Φάιν προσπάθησε να δώσει σιγουριά στη φωνή του. Υπομονή, σαν σκουλήκι που τρώει από μέσα. «Υψηλέ Άρχοντα, η οικογένειά μου έχει μια παράδοση, που περνά από γενιά σε γενιά. Υπηρετούσαμε τον Υψηλό Βασιλιά, τον Άρτουρ Πέντραγκ Τανρήαλ, κι όταν τον σκότωσαν οι μάγισσες της Ταρ Βάλον, δεν εγκαταλείψαμε όσα ορκιστήκαμε. Όταν οι άλλοι πολεμούσαν και διέλυαν αυτά που είχε κατορθώσει ο Άρτουρ ο Γερακόφτερος, εμείς κρατήσαμε τους όρκους μας, και υποφέραμε γι’ αυτό, αλλά όμως τους κρατήσαμε. Αυτή είναι η παράδοση μας, Υψηλέ Άρχοντα, που περνά από πατέρα σε γιο, από μητέρα σε κόρη, όλα τα χρόνια από τότε που σκότωσαν τον Υψηλό Βασιλιά. Να περιμένουμε την επιστροφή των στρατιών που έστειλε ο Άρτουρ ο Γερακόφτερος πέρα από τον Ωκεανό Άρυθ, να περιμένουμε την επιστροφή της γενιάς του Άρτουρ του Γερακόφτερου, για να γκρεμίσει το Λευκό Πύργο και να πάρει πίσω αυτά που ανήκουν στον Υψηλό Βασιλιά. Και όταν επιστρέψει το αίμα του Γερακόφτερου, θα υπηρετούμε και θα συμβουλεύουμε, όπως κάναμε με τον Υψηλό Βασιλιά. Υψηλέ Άρχοντα, με εξαίρεση το τελείωμά του, το λάβαρο που πετά πάνω από αυτή τη στέγη είναι το λάβαρο του Λουθαίρ, του γιου που έστειλε ο Άρτουρ Πέντραγκ Τανρήαλ μαζί με τις στρατιές του πέρα από τον ωκεανό». Ο Φάιν έπεσε στα γόνατα, παριστάνοντας πολύ καλά ότι τον έπνιγε η συγκίνηση. «Υψηλέ Άρχοντα, το μόνο που επιθυμώ είναι να υπηρετήσω και να συμβουλεύω τη γενιά του Υψηλού Βασιλιά».
Ο Τούρακ έμεινε σιωπηλός τόση ώρα, που ο Φάιν άρχισε να αναρωτιέται αν χρειαζόταν να πειστεί κι άλλο· ήταν έτοιμος να πει περισσότερα, όσα χρειαζόταν. Στο τέλος, όμως, ο Υψηλός Άρχοντας μίλησε. «Δείχνεις να ξέρεις αυτά για τα οποία κανένας, ούτε ταπεινός ούτε ισχυρός, δεν μίλησε από τότε που είδαμε αυτή τη γη. Οι άνθρωποι εδώ την αναφέρουν σαν μια φήμη ανάμεσα σε δέκα άλλες. Το βλέπω στα μάτια σου, το ακούω στη φωνή σου. Παραλίγο θα σκεφτόμουν ότι σ’ έστειλαν να με παρασύρεις σε παγίδα. Μα ποιος, έχοντας το Κέρας του Βαλίρ, θα το χρησιμοποιούσε έτσι; Κανείς από κείνους του Αίματος, που ήρθαν με το Χαϊλέν, δεν μπορούσε να έχει το Κέρας, γιατί ο θρύλος λέει ότι ήταν κρυμμένο σ’ αυτή τη χώρα. Και σίγουρα ο κάθε άρχοντας αυτής της χώρας θα το χρησιμοποιούσε εναντίον μου, αντί να το βάλει στα χέρια μου. Πώς ήρθε στην κατοχή σου το Κέρας του Βαλίρ; Ισχυρίζεσαι πως είσαι ήρωας, όπως λέει ο θρύλος; Έχεις κάνει ανδραγαθήματα;»
«Δεν είμαι ήρωας, Υψηλέ Άρχοντα». Ο Φάιν τόλμησε να πάρει ένα ταπεινό χαμόγελο, αλλά η έκφραση του Τούρακ δεν άλλαζε και το άφησε να σβήσει. «Ένας πρόγονός μου βρήκε το Κέρας στους ταραχώδεις καιρούς μετά το θάνατο του Υψηλού Βασιλιά. Ήξερε πώς να ανοίξει το κιβώτιο, αλλά το μυστικό πέθανε μαζί του στον Εκατονταετή Πόλεμο, που τσάκισε την αυτοκρατορία του Άρτουρ του Γερακόφτερου, κι έτσι όσοι ήρθαμε μετά απ’ αυτόν ξέραμε ότι το Κέρας του Βαλίρ ήταν εκεί μέσα και έπρεπε να το φυλάξουμε μέχρι να επιστρέψει η γενιά του Υψηλού Βασιλιά».
«Σχεδόν σε πιστεύω».
«Πίστεψε, Υψηλέ Άρχοντα. Όταν ηχήσεις το Κέρας—»
«Μην καταστρέφεις τη λίγη εμπιστοσύνη που κέρδισες. Δεν θα ηχήσω το Κέρας του Βαλίρ. Όταν επιστρέψω στη Σωντσάν, θα το παρουσιάσω στην Αυτοκράτειρα ως το μέγιστο ανάμεσα στα τρόπαιά μου. Ίσως η Αυτοκράτειρα το ηχήσει η ίδια».
«Αλλά, Υψηλέ Άρχοντα», διαμαρτυρήθηκε ο Φάιν, «πρέπει να—» Ξαφνικά βρέθηκε να κείτεται με το πλευρό, ενώ το κεφάλι του κουδούνιζε. Μόνο όταν ξεθάμπωσαν τα μάτια του είδε τον άνδρα με την ανοιχτοκίτρινη πλεξούδα και κατάλαβε τι είχε συμβεί.
«Μερικές λέξεις», είπε ο άλλος απαλά, «δεν χρησιμοποιούνται ποτέ μπροστά στον Υψηλό Άρχοντα».
Ο Φάιν αποφάσισε πως αυτός ο άνδρας θα πέθαινε.
Ο Τούρακ κοίταξε τον Φάιν και μετά το Κέρας, γαλήνια, σαν να μην είχε δει τίποτα. «Ίσως σε δώσω στην Αυτοκράτειρα μαζί με το Κέρας του Βαλίρ. Ίσως σε βρει διασκεδαστικό, έναν άνδρα που ισχυρίζεται πως η οικογένειά του κράτησε την πίστη της εκεί που όλοι οι άλλοι πάτησαν τους όρκους τους, ή τους ξέχασαν».
Ο Φάιν ένιωσε κρυφή αγαλλίαση, καθώς ξανασηκωνόταν όρθιος. Ούτε που γνώριζε για την ύπαρξη μιας Αυτοκράτειρας πριν την αναφέρει ο Τούρακ, αλλά αν ξαναβρισκόταν κοντά σε κάποιον ηγέτη... αυτό άνοιγε καινούργιους δρόμους, καινούργια σχέδια. Κοντά σε μια ηγέτιδα με τη δύναμη της Σωντσάν στο πλάι της και το Κέρας του Βαλίρ στα χέρια της. Πολύ καλύτερο από το να έκανε Μέγα Βασιλιά αυτόν τον Τούρακ. Μπορούσε να περιμένει για μερικά μέρη του σχεδίου του. Ήρεμα. Μην του δείξεις πόσο πολύ το θέλεις. Μετά από τόσον καιρό, λίγη υπομονή ακόμα δεν θα σε βλάψει. «Όπως επιθυμεί ο Υψηλός Άρχοντας», είπε, προσπαθώντας να φανεί σαν άνθρωπος που απλώς θέλει να υπηρετήσει.