Pierworodny

— Tak. Musicie — oznajmił głos, który do tej pory nic odezwał się nawet słowem.

Oczy wszystkich zwróciły się na stojącego u boku Mówcy Sithasa. Książę przez długi czas przysłuchiwał się i z uwagą przedstawiającym swe stanowiska frakcjom. Teraz poczuł, że sam powinien zabrać głos. Zszedł po schodach i stanąwszy obok kapłanów, zwrócił się do swego ojca.

— Niezbędne jest, aby została zachowana czystość naszych świątyń i naszego miasta — rzekł z zapałem.

— My, najstarsza i najmądrzejsza spośród ras Krynnu, którzy żyjemy najdłużej i dostępujemy największych błogosławieństw, musimy wznieść się ponad mniejsze ludy, które napływając w te strony, starają się skraść odrobinę naszych łask i kultury. — Po tych słowach Sithas uniósł w górę obie ręce.

— Tam gdzie nie ma czystości, nie może być Silvanostu ani też Silvanesti. — Niektórzy z kapłanów — wyjąwszy tych, którzy służyli bogini Quenesti Pah pokiwali głowami na znak uznania dla słów Sithasa. Jednak stojący za ich plecami mistrzowie gildii wyglądali na dalece niezadowolonych. Patrzący z góry na swego syna Sithel również powoli skinął głową. Następnie przeniósł wzrok ponad głową Sithasa na mistrzów gildii, nakazał im się zbliżyć.

— Wasza Wysokość — przemówił mistrz Gildii Jubilerów — cudzoziemcy przywożą ze sobą wiele towarów, których próżno szukać w Silvanoście. Krasnoludy sprzedają nam najszlachetniejsze metale Krynnu w zamian za naszą żywność i nektary. Ludzie przynoszą przepięknie rzeźbione drewno, najdelikatniejsze skóry, wino i olej. Nawet kenderzy mają tu swój udział.

— W kradzieżach — mruknął jeden z kapłanów. W wieży rozległ się stłumiony śmiech.

— Dosyć — nakazał Sithel. Jego wzrok po raz kolejny spoczął na synu. — Jak zamierzasz trzymać przybywających z dala od naszych świątyń, nie zniechęcając ich tym samym do handlu, którego tak bardzo potrzebuje nasz lud?

Sithas wziął głęboki oddech.

— Możemy tu, na wyspie Fallan, zbudować enklawę i ograniczyć handel jedynie do tego miejsca. Nikt z przybywających — z wyjątkiem ważnych ambasadorów — nie będzie miał wstępu do miasta. Jeśli ludzie, czy też pozostali, będą mieli życzenie złożyć hołd bogom, pozwolimy mi wybudować w owej enklawie ich własne świątynie.

Sithel odchylił się na tronie i w zamyśleniu pogładził się po brodzie.

— Ciekawy pomysł, ale dlaczego sądzisz, że przybysze na niego przystaną?

— Nie będą chcieli utracić dóbr, które od nas dostają – stwierdził Sithas – Jeżeli się nie zgodzą, zostaną odprawieni.

Słysząc te słowa kapłanie spojrzeli na księcia z nieskrywanym podziwem.

— Doskonałe rozwiązanie! — wykrzyknął Zertinfinas.

— Oto dowód mądrości następcy tronu — dodał obłudnie Firincalos.

Sithel spojrzał ponad ich głowami, kierując swój wzrok na mistrzów gildii.

— Co wy na to, szlachetni panowie? Czy pomysł mojego syna przemawia do was?

W rzeczy samej, pomysł Sithasa przemawiał do mistrzów gildii. Gdyby kupcy musieli gromadzić się w jednym określonym punkcie wyspy, gildiom tym byłoby łatwiej obłożyć ich stosownymi podatkami. Przedstawiciele gildii głośnymi okrzykami wyrazili swą aprobatę.

— Dobrze więc, niech zostaną poczynione wszelkie i niezbędne przygotowania — zdecydował Sithel. — Budowę doków i murów powierzam Gildii Mistrzów Budowniczych. Kiedy plany zostaną już wybrane, można rozpocząć ciosanie kamieni. — Widząc, że Sithel podnosi się z tronu, zgromadzeni zgięli się w głębokich pokłonach. — Jeśli to wszystko, uważam audiencję za zakończoną.

Mówca obdarzył Sithasa pełnym zadumy spojrzeniem, po czym odwrócił się i opuścił salę ukrytymi za tronem drzwiami.

Kapłani natychmiast stłoczyli się wokół księcia, gratulując mu doskonałego pomysłu. Miritelisina spytała jedynie, czy w umyśle następcy tronu po w stał już jakiś pomysł co do przyszłej nazwy enklawy.

W odpowiedzi Sithas uśmiechnął się i potrząsnął głową.

— Nie rozważałem jeszcze wszystkich szczegółów. — To miejsce powinno być nazwane twym imieniem — wtrącił się Firincalos. Może Sithanost, Miasto Sithasa?

— Nie — stanowczo odparł Sithas. — To byłoby nie odpowiednie. Niech będzie to coś, co zrozumieją również przybywający do Silvanostu. Thon-car, wioska na Thonie.

- Coś równie prostego. Nie chcę, aby miejsce to nosiło moje imię.

Kiedy w końcu uwolnił się od tłumu, Sithas wszedł po schodach i wyszedł tymi samymi drzwiami, którymi wcześniej opuścił sale jego ojciec. Na zewnątrz czekała już jego lektyka. Wsiadłszy do niej, Sithas rozkazał:

— Do Quinari, natychmiast.

Niewolnicy dźwignęli uchwyty na swe szerokie ramiona i truchtem ruszyli we wskazanym kierunku.

W prywatnych komnatach czekała na Sithasa Hermathya. Wieści rozniosły się już po pałacu i przepełniała ją radość z sukcesu męża.

— Podbiłeś ich — szczebiotała, nalewając Sithasowi puchar chłodnej wody. Kapłani patrzą na ciebie niczym na swego bohatera.

— Powiedziałem tylko to, w co sam wierzę — spokojnie odparł Sithas.