Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка]

Автор: Матяш Нина Иосифовна
Год: 1999
Язык: белорусский
Год: Мастацкая літаратура
ISBN: 985-02-0438-9
Жанр: Современная русская и зарубежная проза

Электронная книга - «Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка]». Краткое содержание книги:

Галоўным матывам творчасці лаўрэата Літаратурнай прэміі імя А. Куляшова Н. Мацяш застаецца роздум над гістарычным лёсам і непарыўна звязаным з ім сённяшнім днём Беларусі. Лірычная споведзь паэтэсы спалучас філасофскую разважлівасць і рамантычнае светаўспрыманне, глыбокае веданне сусветнай культуры і нязменную блізкасць да нацыянальнага быцця.

Перейти на страницу:

Я выжыла. Мне трэба жыць. Як-небудзь звыкнуся са стратай. Ды памяць!.. Як трымцяць напята Таго яднання міражы! Няма тых вуснаў, а гараць На мне ўсе пацалункі тыя, Няма тых рук, а трапяткія Віры іх ласкі ўсё віраць!..

...А як жа, мілы, ты жывеш, Як дыхаецца там, з другою? Ты і яе найдарагою, Каханай і яе завеш? I з ёю гэтак, як са мнон, Табе і ўдосвіта, і ў змроку, I гэтак жа навідавоку Ўсе барвы шчасця, мілы мой?

Ці ўсё ж — на самым дне маны — Ты палкім прытварацца мусіш, I слухаць у смяротнай скрусе, Як звоняць па любві званы?!. I не сканаць, і не забыць. Ні апраўданнейка, ні рады. Жахлівей не бывае здрады, Як сонца ўласнае забіць!

Пракляты будзь — так званы доўг! Будзь клятая — мараль натоўпу, Што ад часоў патопу топіць Слабых у багне пошлых догм!

Там кожны ведае, як жыць, I кожны кожнага асудзіць. I паразвучваліся людзі Адзіна вартым даражыць — Сваёй Любоўю...

Ах, першацвет мой кранальна чысцюткі, Донька мая! Годы пройдуць так хутка.

Бачу той час, калі шызую чаплю Суму твайго я прагнаць не патраплю.

Будзе кружыць над табой неадхланна, Покуль і ты не прашэпчаш: «Каханы!»

Покуль не пойдзеш і ты па лязе За сонцам уласным, а даль — у смузе!

О хай сабе, хай! Толькі б далеч — была: Каханне без пространі — птах без крыла.

І як ні падтрымваць, і чым ні лячыць — Сканае ў пакутах. Памрэ. Не ўзляціць.

Будзь ластаўкай, доля, будзь чорнай змяёй — Дай пространь Кахання для донькі маёй!

Я дам ен нангожую ў свеце зямлю, Якую да спазмаў у горле люблю.

Дам вежы яе, і яе курганы, I казкі-паданні сівой даўніны.

Бярозку пры лёне, ў палёце бусла, Усё, што і мне колісь мама дала,

Усё, чым багата сама я душой, — Дай пространь Кахання для донькі маёй!

Я ведаю змалку, знаць будзе й дачка, Чым слаўная ў свеце зямля Васілька.

I што мы любілі, і што мы клялі, I як выжывалі на гэтай зямлі.

У мальвах надзей, пры тузе касачоў Наш зранены сцяг развіну над плячом,

I дух Белай Русі ў дачцэ не прымрэ, I мове сунічкай на вуснах гарэць.

Што трэба шчэ ў нашай старонцы жытной?! — Дай пространь Кахання для донькі маёй!

Не дай ёй пачуць, як пачула я: «I твой тут — ніхто, і ты — нічыя».

1986

Перейти на страницу:

Сюжет

Атмосфера

Главный герой

Общее впечатление

Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)

Не работает?