Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Jestem Emilio Konstantin — powiedział mężczyzna. Wyprostowała się od razu, rozluźniając sprężone do ciosu i ucieczki mięśnie. — Dziękuję ci w imieniu Bennetta Jacinta; on byłby ci wdzięczny.

— Człowiek-Konstantin. — Zapomniała o wszystkich swoich zwyczajach i dotknęła go, tego bardzo wysokiego z rodzaju wysokich. — Kochać człowieka-Bennetta, wszyscy kochać człowieka-Bennetta. Dobry człowiek. Nazywać go przyjaciel. Wszyscy Dołowcy smutni. — Położył rękę na jej ramieniu, ten wysoki człowiek-Konstantin, a ona odwróciła się, otoczyła go ramieniem i położyła głowę na jego piersi obejmując go z namaszczeniem poprzez mokre, okropne w dotyku, żółte ubranie. Dobry Bennett złościł Lukasa. Dobry przyjaciel dla Dołowców. Jaka szkoda, że odszedł. Taka, taka szkoda, człowiek-Konstantin.

— Słyszałem — powiedział. — Słyszałem, jak tu było.

— Człowiek-Konstantin dobry przyjaciel. — Uniosła twarz w odpowiedzi na jego dotknięcie i spojrzała nieustraszenie w dziwaczną maskę, która nadawała mu przeraźliwy wygląd. Kochać dobrych ludzi. Dołowcy ciężko pracować, bardzo ciężko pracować, ciężko dla Konstantin. Dawać ci dary. Nie odchodź już.

Naprawdę nie chciała, żeby odszedł. Przekonali się na własnej skórze, jacy są Lukasowie. W całym obozie mówiono, że powinni dobrze pracować dla Konstantinów, którzy zawsze byli najlepszymi ludźmi i dawali więcej darów niż hisa.

— Jak się nazywasz? — spytał klepiąc ją po policzku. — Jak na ciebie wołamy?

Uśmiechnęła się nagle, ośmielona jego dobrocią i poklepała po swym lśniącym, mokrym teraz futrze, które było jej dumą.

— Ludzie nazywają mnie Satyna — powiedziała i roześmiała się, bo prawdziwe imię było jej własnością, rzeczą hisa, ale Bennett nadał jej to, żeby miała się czym szczycić, dał jej to imię i kawałek jasnej, czerwonej tkaniny, którą nosiła, aż zostały z niej same strzępy; trzymała je jeszcze jak największy skarb pośród swych darów ducha.

— Wrócisz ze mną? — spytał mając na myśli obóz ludzi. Chciałbym z tobą porozmawiać.

Miała na to ochotę, bo to oznaczało łaskę. Ale zaraz pomyślała ze smutkiem o obowiązku, cofnęła się i splotła ramiona przygnębiona stratą swej miłości.

— Posiedzę — powiedziała.

— Z Bennettem.

— Pomagać jego duchowi patrzeć w niebo — powiedziała wskazując na kij duszy. Wyjaśniała rzecz, której hisa nie wyjaśnia. — Patrzeć na jego dom.

— Przyjdź jutro — ustąpił. — Muszę porozmawiać z hisa.

Odchyliła w tył głowę i spojrzała na niego wstrząśnięta. Niewielu ludzi nazywało ich tym, czym byli. Dziwnie było to słyszeć.

— Przyprowadzić innych?

— Wszystkich starszych, jeśli zechcą przyjść. Potrzebujemy hisa na Nadwyżu, dobrych rąk, dobrej pracy. Potrzebna nam pomoc Podspodzia, potrzeba nam tu miejsca dla wielu ludzi.

Wyciągnęła ręce w kierunku wzgórz i otwartej równiny, której końca nie było widać.

— Tam jest miejsce.

— Ale starsi będą musieli wyrazić zgodę.

Roześmiała się.

— Mówisz rzeczy duchy. Ja, Satyna, daję to człowiekowi-Konstantinowi. Wszystko jest nasze. Ja daję, ty bierzesz. Cała wymiana, dużo dobrych rzeczy; wszyscy zadowoleni.

— Przyjdź jutro — powiedział i odszedł, wysoka, obca postać w zacinającym deszczu.

Satyna-Tam-utsa-pitan przykucnęła. Nie zważając na deszcz smagający jej pochylone plecy i ściekający po całym ciele, zapatrzyła się w mogiłę, w której ulewa wybijała szybko wypełniające się wodą wgłębienia.

Czekała. Po jakimś czasie przyszli inni, mniej przywykli do ludzi. Takim był Dalut-hos-me nie podzielający jej optymizmu w odniesieniu do nich; ale nawet on kochał Bennetta.

Ludzie byli różni. Tyle nauczyła się hisa.

Oparła się o Daluta-hos-me, Słońce-Przedzierające-się-przez-Chmury, w wieczornym mroku ich długiego czuwania i sprawiła mu tym gestem przyjemność. Tej pory zimowej zaczął składać dary przed jej matą żywiąc nadzieję na wiosnę.

— Na Nadwyżu chcą hisa — powiedziała. — Chcę zobaczyć Nadwyże. Chcę tego.

Pragnęła tego od chwili, gdy usłyszała, jak Bennett o nim opowiada. Stamtąd przybywał Konstantin (i Lukasowie, ale odpędzała od siebie tę myśl). Wyobrażała je sobie jako miejsce jasne, pełne darów i dobrych rzeczy, jak wszystkie te statki, które stamtąd zlatywały na dół przywożąc im dobra i dobre towary. Bennett opowiadał im o wielkim metalowym miejscu wyciągającym ramiona do słońca, aby spijać jego moc, gdzie przybywały i skąd odlatywały niczym olbrzymy statki ogromniejsze, niż mogli to sobie wyobrazić.

Do tego miejsca i z niego płynęły wszystkie rzeczy; a teraz odszedł Bennett wyznaczając Okres w jej życiu pod Słońcem. Ta podróż, której pragnęła, aby zaznaczyć ów Okres, była rodzajem pielgrzymki, takim jak wędrówka do posągów równiny, jak noc snu w cieniu tych posągów.