Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Tom, wystukał na klawiaturze Damon. Była to prywatna notatka dla Toma Ushanta z biura obrońcy. Jeśli wyda ci się, że coś jest nie tak w którejkolwiek z tych spraw, daj mi o tym znać z pominięciem obowiązującej procedury. Orzekamy zbyt wiele wyroków skazujących w zbyt krótkim czasie; mogą zdarzyć się pomyłki. Nie chciałbym, aby któraś wyszła na jaw dopiero po rozpoczęciu zabiegu.

Nie spodziewał się odpowiedzi, a jednak nadeszła.

Damon, jeśli chcesz, aby coś spędziło ci sen z oczu, zajrzyj do akt Talleya. Russell zastosował Przystosowanie.

— Chcesz przez to powiedzieć, że on jest już po zabiegu? — Po zabiegu nie, ale sądzę, że podczas przesłuchań stosowali podejrzane metody.

— Dobrze, zajrzę do tych akt.

Przerwał połączenie, wyszukał numer kodowy i wywołał akta na ekran komputera. Strona po stronie przewijały się przed nim dane z ich własnych przesłuchań, większość nie. wnosząca do sprawy nic nowego: nazwa i numer statku, pełnione obowiązki… operator komputera bojowego mógł znać widniejący przed nim pulpit sterowniczy i cel, do którego strzelał, ale niewiele więcej. Potem wspomnienia z domu… śmierć rodziny podczas nalotu Floty na kopalnie systemu Cyteen; brat poległy w służbie Unii — wystarczający powód, aby żywić urazę, jeśli ktoś się uparł. Wychowany przez siostrę matki w kolonii Cyteen, na jakiejś plantacji… Potem szkoła rządowa, studia techniczne. Twierdzi, że nie interesuje się polityką i nie uskarża na swoje obecne położenie. Dalszą część akt stanowił aktualny stenogram, rozwlekłe, chaotyczne strzępy informacji… które przechodziły w żenująco osobiste wynurzenia, intymne szczegóły wychodzące na wierzch podczas zabiegu Przystosowania, który badając i sortując obnaża bezlitośnie duszę człowieka. Strach przed odtrąceniem, ten najgłębszy; strach przed obarczaniem swą osobą krewnych, przed zasłużeniem na odtrącenie: dręczyło go trudne do rozwikłania poczucie winy za utratę rodziny, paraliżowała obawa, że może się to powtórzyć, jeśli zwiąże się bliżej z kimkolwiek. Kochał ciotkę. Opiekowała się mną, nawiązał do tego w pewnym miejscu. Przytulała mnie czasami. Przytulała… kochała mnie. Nie chciał odchodzić z domu. Ale miał zobowiązania wobec Unii; korzystał z pomocy państwa i wzięli go, kiedy osiągnął wiek poborowy. Potem były studia państwowe, dyplom ukończenia uczelni, szkolenie wojskowe i żadnych przepustek do domu. Przez jakiś czas dostawał listy od ciotki; wuj nigdy do niego nie napisał. Sądził, że ciotka już nie żyje, bo listy nie przychodziły od kilku lat. Napisałaby, był pewien. Kochała mnie. Ale gdzieś głębiej kryła się obawa, że jednak nie kochała go; że chodziło jej tylko o pieniądze, jakie dostawała od państwa na jego wychowanie; i było tam jeszcze poczucie winy, że nie pojechał do domu; że na to rozstanie też sobie zasłużył. Pisał do wuja, ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Zabolało go to, chociaż nigdy za sobą nie przepadali. Uprzedzenia, sympatie… kolejna rana, zerwana przyjaźń; niedojrzały romans; i tu też przestały przychodzić listy; ta rana też dołączyła do dawnych. Późniejsze przywiązanie do kolegi z wojska… przerwane w nieprzyjemnych okolicznościach. Ten człowiek rozpaczliwie pragnął akceptacji. Przytul mnie, powtarzał w swym patetycznym i tajonym poczuciu samotności. I nie koniec na tym.

Znalazł coś. Strach przed ciemnością. Bliżej nieokreślony, powracający koszmar: białe miejsce. Przesłuchanie. Narkotyki. Wbrew wszelkim zakazom Kompanii, wszelkim prawom człowieka Russell użył narkotyków — pragnęli wyciągnąć od niego coś, czego Talley po prostu nie wiedział. Pojmali go w strefie Marinera — na Marinerze — przewieźli w panicznym pośpiechu na Russella. Chcieli wydobyć z niego informacje na tej zagrożonej. stacji; zastosowali w śledztwie metody Przystosowania. Przysłaniając usta dłonią i czując, jak żołądek podchodzi mu do gardła, Damon przeglądał fragmentaryczną rolkę akt. Czuł naiwne zawstydzenie swoim odkryciem. Nie kwestionował meldunków Russella, nie zapoznał się z nimi bliżej; miał na głowie co innego i personel odpowiedzialny za zajęcie się tą sprawą; nie chciał — musiał to teraz przyznać — mieć z tą sprawą do czynienia więcej, niż to było absolutnie konieczne. Talley nigdy nie zażądał widzenia się z nim. Oszukiwał go. Trzymał się, rozkojarzony już po pierwszym zabiegu, żeby skłonić podstępem Pell do uczynienia tego, co mogło położyć kres jego psychicznemu piekłu. Talley patrzył mu prosto w oczy i przygotowywał własne samobójstwo.