Arka odkupienia. Tom 1: Zdrada [Redemption Ark - pl]

— Może się okazać, że Żonglerzy w niczym mi nie pomogą.

— Nie przekonamy się, póki nie spróbujemy.

— Trzeba spróbować.

— Tak trzymać — powiedział Clavain.

Coś pękło w obrabianym obiekcie. Felka syknęła jak sparzony kot i cisnęła przedmiotem w ścianę. Rozbił się na setki klockowatych kawałków. Niemal natychmiast przyciągnęła następny i rozpoczęła rzeźbienie.

— A jeśli Żonglerzy Wzorców nie pomogą, spróbujemy z Całunnikami.

Clavain uśmiechnął się.

— Nie wybiegajmy zbytnio naprzód. Gdyby z Żonglerami się nie udało, pomyślimy o innych możliwościach. A przejście przez rzekę rozważymy po dojściu do mostu. Przedtem musimy załatwić drobną sprawę — wygrać tę wojnę.

— Powiadają, że wkrótce wojna się skończy.

— Tak mówią?

Dłuto ześlizgnęło się i odcięło Felce kawałek skóry z pala. Przycisnęła palec do ust i mocno ssała jak ktoś, kto wysysa ostatnią kroplę soku z cytryny.

— Dlaczego uważasz, że nie mają racji?

Miał ochotę ściszyć głos — absurd, bo przecież praktycznie nie robiło to żadnej różnicy.

— Nie wiem. Może po prostu jestem starym głupcem. Ale czy starzy głupcy nie są po to, by mieć od czasu do czasu wątpliwości?

Felka uśmiechnęła się wyrozumiale.

— Przestań mówić zagadkami, Clavainie.

— Chodzi o Skade i Ścisłą Radę. Coś się dzieje, a ja nie wiem co.

— Na przykład?

Clavain starannie dobierał słowa. Ufał Felce, ale przecież miał do czynienia z członkiem Ścisłej Rady. Wprawdzie przez pewien czas nie uczestniczyła w jej zebraniach i prawdopodobnie nie była au courant ostatnich sekretów, jednak nie miało to większego znaczenia.

— Przestaliśmy budować statki przed stu laty. Nikt mi nigdy nie wyjaśnił powodów i szybko zdałem sobie sprawę, że dopytywanie się nie ma większego sensu. Od tego czasu słyszałem dziwne pogłoski o zagadkowych działaniach: tajnych inicjatywach, tajnych programach przyswajania nowych technik, tajnych eksperymentach. I teraz, kiedy akurat Demarchiści są gotowi się poddać i uznać swą klęskę, Ścisła Rada prezentuje zupełnie nowy projekt statku międzygwiezdnego. Jeśli „Nocny Cień” nie jest bronią, to co nią jest? Przeciw komu zamierzają ją wykorzystać, jeśli nie przeciw Demarchistom?

— Jacy oni?

— Chcę powiedzieć „my”.

Felka skinęła głową.

— Ale od czasu do czasu zastanawiasz się, czy Ścisła Rada nie planuje czegoś za kulisami.

Clavain pociągnął łyk herbaty.

— Chyba mam prawo się zastanawiać?

Felka zamilkła na kilka długich chwil. Ciszę przerywało tylko szuranie jej pilnika o drewno.

— Mogłabym natychmiast odpowiedzieć na niektóre twoje pytania. Wiesz o tym. Wiesz również, że nigdy nie ujawnię informacji ze Ścisłej Rady. Ty na moim miejscu też byś tak postępował.

Clavain wzruszył ramionami.

— Nie spodziewałem się niczego innego.

— Nawet gdybym chciała cię poinformować, to nie wiem wszystkiego. Już nie. Rada ma swoją wewnętrzną hierarchię. Nigdy nie znałam sekretów Wewnętrznego Sanktuarium i od lat nie mam dostępu do danych Ścisłej Rady. — Felka postukała pilnikiem o skroń. — Niektórzy z członków Rady chcieliby nawet wymazać mi na stałe pamięć, bym zapomniała wszystko, czego się dowiedziałam podczas swych aktywnych lat w Radzie. Powstrzymuje ich jedynie dziwaczna budowa mego mózgu. Nie mogliby gwarantować, że nie zetrą niewłaściwych wspomnień.

— Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Potaknęła.

— Ale istnieje rozwiązanie twego problemu, Clavainie. I to bardzo proste.

— Mianowicie?

— Zawsze możesz dołączyć do Ścisłej Rady.

Clavain westchnął, szukając kontrargumentów. Wiedział, że nawet gdyby je znalazł, prawdopodobnie nie przekonałyby Felki.

— Chętnie napiłbym się jeszcze herbaty, jeśli pozwolisz.