Piąta Góra

W tamtym czasie Izrael był potężnym państwem, choć czczono tam jednego tylko boga, którego imienia nawet nie znano, więc nazywano “Panem". Sydońskiej księżniczce udało się nawrócić Salomona na prawdziwą wiarę i wzniósł on ołtarz bogom Piątej Góry. Izraelici twierdzili, że “Pan" ukarał najmędrszego z ich królów i sprawił, że na skutek wojen został odsunięty od władzy.

Jego syn, Jeroboam, trwał przy kulcie zapoczątkowanym przez ojca. Nakazał odlać dwa cielce ze złota i lud Izraela oddawał im cześć. Wtedy na scenę wkroczyli prorocy i wypowiedzieli władcy bezlitosną walkę.

Jezabel miała rację: by zachować prawdziwą wiarę należało zgładzić proroków. Choć była łagodną kobietą, wychowaną w duchu tolerancji i odrazy dla wojen, wiedziała że czasem jedynym rozwiązaniem jest przemoc. I że bogowie, którym służy, wybaczą krew, która plami jej dłonie.

– Wkrótce i moje dłonie splami krew – zwrócił się kapłan do stojącej przed nim milczącej góry. – Tak jak prorocy są przekleństwem dla Izraela, tak dla Fenicji jest nim pismo. Może ono, tak samo jak prorocy, stać się przyczyną zła, dlatego trzeba zniszczyć i pismo i proroków, póki to jeszcze możliwe. Bóg Czasu nie może nas teraz opuścić.

Był zaniepokojony wydarzeniami tego ranka – obce wojska nie zaatakowały. Bóg Czasu już kiedyś odwrócił się od Fenicji, bo obraził się na jej mieszkańców. Zgasł wtedy ogień w lampach, owce i krowy porzuciły swoje potomstwo, pszenica i jęczmień nie dojrzały i pozostały zielone. Bóg Słońca wysłał na poszukiwanie Boga Czasu ważne osobistości – orła i Boga Burzy, niestety, na nic to się zdało. W końcu Wielka Bogini posłała pszczołę, która znalazła go śpiącego w lesie i użądliła. Obudził się rozsierdzony i zaczął niszczyć wszystko wokół. Trzeba było go pojmać, wyplenić nienawiść drzemiącą w jego duszy i dopiero wtedy nastał dawny porządek.

Gdyby teraz znów ich opuścił, nie doszłoby do bitwy. Asyryjczycy zostaliby na zawsze u wejścia do doliny, a Akbar istniałby nadal.

– Modlitwa przemienia lęk w odwagę – powiedział do siebie. – Dlatego jestem tutaj, bo nie mogę się wahać w chwili walki. Muszę wykazać wojownikom Akbaru, że bronią miasta z jakiegoś powodu i że tym powodem nie jest ani studnia, ani rynek, ani pałac namiestnika, lecz walka z asyryjskim wojskiem, bo ktoś musi dać przykład.

Zwycięstwo Asyryjczyków na zawsze położy kres zagrożeniu, jakie niesie alfabet. Wprawdzie zdobywcy narzucą swój język i obyczaje, ale czcić będą tych samych bogów Piątej Góry, a to jest najważniejsze.

Z czasem nasi żeglarze rozniosą po świecie wieść o czynach naszych wojowników. Kapłani wspominać będą ich imiona i dzień, w którym Akbar podjął próbę obrony miasta przed asyryjską inwazją. Skrybowie wymalują na papirusie egipskie znaki, a zapisy z Byblos zginą na zawsze.

Święte teksty pozostaną w posiadaniu tych jedynie, którzy urodzili się, by je zgłębiać. Przyszłe pokolenia będą naśladowały to, co my stworzyliśmy i zbudujemy lepszy świat.

Lecz dzisiaj – ciągnął dalej – musimy przegrać tę bitwę. Będziemy walczyć dzielnie, ale nasze położenie jest gorsze i umrzemy okryci chwałą.

Kapłan wsłuchał się w odgłosy nocy i pojął, że ma rację. Ta cisza zapowiadała decydującą bitwę, ale mieszkańcy Akbaru błędnie ją tłumaczyli – opuścili włócznie i świętowali, miast czuwać. Nie dostrzegali znaków przyrody – zwierzęta milkną, gdy zbliża się niebezpieczeństwo.

– Niechaj wypełnią się boskie zamysły. Niechaj niebiosa nie spadną na Ziemię, bo zrobiliśmy wszystko co trzeba i byliśmy posłuszni tradycji – dokończył.