Паляванне ў райскай даліне

Чаму зайцы і лосі па лесе скачуць, Прочкі ўцякаючы? Людзі з'елі кару асіны, Ялінаў зялёныя парасці... Жанчыны і дзеці блукаюць па лесе, Збіраюць лісты бярозы Для варыва, шніткі, баршчу, Яловыя макаўкі і срэбраны мох, — Ежа лясная. Дзеці, разведчыкі лесу, Шастаюць па гаях, Смажаць у вогнішчы вусеняў тлустых, Капусту заечую, чарвякоў белуноў Альбо павукоў вялізных — яны саладзей за арэхі. Ловяць кратоў, яшчарак шэрых, Гадаў шыплівых страляюць з лука, Хлябцы пякуць з лебяды. За матылькамі ад голаду бегаюць: Цэлую торбу набралі, Будзе ў іх сёння матыльковая страва — Матулька зварыць. На зайца, што скача па лесе ласкавым скокам, Дзеці, быццам у сне, Як на светлага свету мрою, Захопленыя, глядзяць вачамі вялізнымі, Святымі ад голаду, Праўдзе не вераць. Але ён уцякае мрояю жвавай, Кончыкам вуха чарнеючы. Наўздагон яму страла паляцела, Ды позна — уежны абед паскакаў. А дзеці, зачараваныя, стаяць... «Матылёк, вунь, глядзі, паляцеў...» Лаві і бяжы! А там вунь блакітны!.. Пахмура ў лесе. Воўк прыцёгся здалёк На тое месца, дзе летась Ён з'еў ягня. Доўга круціўся, нібы дзіцячы ваўчок, Усё абнюхваў месца: Нічога не засталося — Парупіліся мурашы, — апроч капытка сухога. Змаркочаны, камлюкаватыя рэбры падцяў І ўцёк за лясы. Там цецерукоў чырванабровых, сівых глушцоў, Што паснулі пад снегам, будзе лапай Цяжкай душыць, абсыпаны пырскамі снегу... Лісічка, агнёўка пушыстая, На пень камячком умасцілася І разважала пра будучыню... Хіба сабакам стаць? Людзям на службу пайсці? Сетак напята многа — Кладзіся ў любую... Не, небяспечная справа. З'ядзяць рыжую ліску, Як з'елі сабак! Сабакі ў вёсцы не брэшуць... І стала лісіца пуховымі лапкамі мыцца. Узвеяўшы ўгору вогненны ветразь хваста, Вавёрка сказала, вуркочучы: «Дзе ж мае жалуды і арэхі? — З'елі людзі!» Ціха, празрыста, ужо вечарэла, Шалёстаннем ціхім з асінай Сасна цалавалася. Можа, назаўтра ссякуць людзі іх на сняданак.