De Cock en een variant op moord
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #23
- Год: 2002
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0194-5
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een variant op moord». Краткое содержание книги:
De Cock blikte onnozel om zich heen. 'Na mij is niemand binnengekomen.'
De jonge dokter knikte begrijpend. 'Komt u maar,' sprak hij koel.
De oude rechercheur stond op en volgde met zijn hoedje in de hand.
Vaag blikte de dokter op hem neer. 'U bent geen patiënt van mij?' 'Nee.'
'Hoe is uw naam?'
'De Cock… met ceeooceekaa. Voluit Jurriaan de Cock. Jurre voor mijn vrienden.'
De jonge dokter ging in de draaistoel achter zijn bureau zitten, greep een blanco kaart en begon te schrijven.
'Wat zijn uw klachten?'
'Een verdwenen directeur.'
De dokter keek verrast op.
'U zegt?'
De Cock trok een milde grijns.
'Een verdwenen directeur,' herhaalde hij vriendelijk. 'Ene Jean- Paul Vreedenbergh.'
De gouden vulpen gleed uit de handen van de dokter; maakte een inktvlekje op de nieuwe kaart.
'De heer Vreedenbergh,' stamelde hij.
De Cock knikte bevestigend.
'U bent toch dokter Haanstra?'
'Zeker… zeker.'
De Cock glimlachte beminnelijk.
'En de heer Vreedenbergh was toch een van uw patiënten?' Hij had het woordje 'was' wat nadrukkelijk uitgesproken, in de hoop, dat de dokter zou reageren. Dat deed hij niet.
'Hij… eh, hij was hier wel eens op het spreekuur.' Het klonk wat onzeker.
'Klachten?'
'Een zwak hart… was aan een ingreep toe. Verder… voor zijn leeftijd… een niet zo beste conditie en een veel te hoge bloeddruk.'
'U… eh, u wist van zijn verdwijning?'
Het was alsof de jonge dokter uit een verdoving ontwaakte. In zijn blauwe ogen vonkte enig vuur.
'Wie bent u?' vroeg hij plotseling scherp.
De Cock wees met uitgestoken vinger naar de half ingevulde kaart op het bureau van de jonge arts.
'Mijn naam heeft u al. Ik ben rechercheur van politie, verbonden aan het bureau Warmoesstraat, hier in Amsterdam.' Hij maakte een verontschuldigend gebaartje. 'Ik had u dat al steeds willen vertellen, maar u was zo beroepsmatig bezig, dat ik daartoe…' Dokter Haanstra onderbrak hem fel.
'U had zich bij uw binnenkomst onmiddellijk als rechercheur moeten legitimeren,' sprak hij streng bestraffend. 'Dat is uw plicht. U… eh, u ontfutselt mij vertrouwelijkheden over mijn patiënten.'
De Cock trok gelaten zijn schouders op.
'Ik vroeg u of u van zijn verdwijning op de hoogte was en daarop heeft u niet geantwoord.'
Dokter Haanstra schudde heftig zijn hoofd.
'Nee, dat was ik niet. Dat is voor mij een volkomen verrassing.
Volgens mij vertoeft de heer Vreedenbergh op de Bahama's. Met vakantie.'
De Cock keek hem onderzoekend aan.
'Heeft de heer Vreedenbergh u gezegd dat hij met vakantie zou gaan? Ik bedoel… in verband met de medicijnen die u hem voorschrijft?'
Dokter Haanstra toonde een lichte aarzeling. 'Ja, ja, dat heeft hij mij gezegd. Ik had het hem trouwens ook aangeraden om met vakantie te gaan. Het was voor zijn totale gesteldheid wel eens goed dat hij er een tijdje tussenuit ging.'
De Cock knikte begrijpend.
'Waarom de Bahama's?'
Dokter Haanstra wuifde wat geagiteerd.
'De keuze lag aan hem,' riep hij wrevelig. 'Hij had voor mijn part ook naar Texel mogen gaan of naar Schiermonnikoog.' Hij zweeg even en drukte zijn volle lippen op elkaar. In zijn blauwe ogen kwam een waakzame blik. 'Wie zegt, dat de heer Vreedenbergh is verdwenen?'
De Cock tikte mij een kromme vinger op zijn borst.
'Ik.'
De jonge dokter reageerde hautain.
'U?' vroeg hij minzaam. 'U hebt zomaar het idee opgevat dat de heer Vreedenbergh is verdwenen en valt mij daarmee lastig?' De cynische toon deerde de oude rechercheur niet. Hij had de stellige overtuiging, dat de jonge dokter meer wist dan hij losliet. Speurend blikte hij om zich heen. Binnen zijn handbereik stond op het bureau van de arts een bruin kistje met witte kaarten. Plastic greepjes met een alfabet staken erbovenuit. Met scherpe blik stelde hij vast, dat tussen de grijze hardkartonnen afscheidingen achter de letter 'V' slechts een klein aantal kaarten was gevat. Hij liet de vraag van de jonge dokter onbeantwoord en wees opnieuw naar de half ingevulde kaart met het hoofdje 'De Cock'. 'Maakt u van iedere patiënt zo'n kaart?' 'Zeker.'
'Ook van de heer Vreedenbergh?'
Dokter Haanstra verbleekte. Het zachte roze verdween van zijn gezicht. Wat aarzelend reikte zijn hand naar het kistje schuin voor hem. 0
De Cock reageerde sneller. In een flitsende beweging had hij het kistje buiten bereik van de jonge dokter geschoven en het plukje V- kaartjes er uitgelicht. Eén voor één gleden ze door zijn vingers. Toen de laatste kaart uit zijn handen was gevallen, stond hij op. Dreigend liep hij op de arts toe.
'Dokter Haanstra… de kaart van de heer Vreedenbergh is er niet meer bij.'
15
De Cock liep van de Keizersgracht terug naar de Warmoesstraat. Hij was somber gestemd. Het gesprek met de jonge arts had hem niet bevredigd. Het vage antwoord van de dokter, dat hij niet wist hoe en waarom de kaart van de heer Vreedenbergh uit de patiëntenbak was verdwenen, gaf hem te denken. Dokter Haanstra wist meer. Die overtuiging had hij. De vraag was: wat? Waarom was de arts zo weinig mededeelzaam? Zat hij mee in het complot? En wat was dan zijn rol?
Het begon te regenen. Een indringend miezerig motregentje deed de straten glimmen. De Cock zette de kraag van zijn regenjas omhoog en drukte zijn oude hoedje iets naar voren. Amsterdam is het mooist als het regent. Als de stad onder een grauw wolkendek ligt bedolven… als de geveltjes spiegelen in het asfalt… sprankelt Amsterdam.
Hij had deze regels van een enthousiaste columnist eens gelezen en onthouden. Hij blikte om zich heen; zag een eenzaam dobberende meeuw in een vervuilde gracht en een wegglijdende rondvaartboot tegen het troosteloze decor van druipende iepen. 'Amsterdam is mooi,' sprak hij hardop. Maar het klonk niet overtuigend. Via de Gasthuismolensteeg en de Paleisstraat sjokte hij naar de Dam. Toen hij over de kleine steentjes liep, vlogen de duiven voor hem op.
Bij een verlaten, natgeregende bank bleef hij staan. Hoelang was het geleden dat hij hier Marlies van Haesbergen had opgemerkt en de oude conciërgevrouw was gevolgd naar het reisbureau aan het Koningsplein… een eeuwigheid, of slechts twee dagen? Hij vroeg zich opnieuw af of hij haar dood had kunnen voorkomen, maar staakte het zoeken naar een antwoord, omdat het zinloos was. De mens wikt, maar God beschikt. Dat was ook een kreet van zijn oude moeder. De Cock was er niet zo zeker van. Er waren mensen, die niet op Gods beschikking wensten te wachten en zelf het recht namen om te oordelen over leven en dood. Het waren dergelijke lieden, die een rol speelden in de macabere dans rond… ja, rond wat? Wat was de inzet?
Hij probeerde zich een beeld te vormen van de verdwenen heer Vreedenbergh. Het fotootje in het paspoort, dat hij nog steeds bij zich droeg, gaf weinig uitsluitsel. Een wilskrachtig gezicht met de markante trekken van een eigenzinnig mens. Xaveria van Breevoorde had hem nog het duidelijkst geschetst; een ouderwetse man met een tomeloze energie en een open, ongecompliceerd karakter. Een man, die om miljardenopdrachten te vergaren, kwistig, als een gulle Sinterklaas met bankbiljetten van duizend dollar strooide. Lag hier het motief?
Ineens doorstroomde hem een gevoel van blijheid. Het was alsof plotseling in het donkere gat van zijn denken een lichtpuntje gloorde, alsof het grauwe wolkendek boven hem uiteen dreef en een priemend zonnestraaltje in zijn nek prikte. Hij likte een regendruppel van zijn bovenlip en hij liep zoet grijnzend verder.