Электронная книга - «Οι Φλόγες του Ουρανού». Краткое содержание книги:
Ο Τροχός του Χρόνου γυρνά, και οι εποχές έρχονται και φεύγουν, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις που γίνονται θρύλος. Ο θρύλος ξεθωριάζει και γίνεται μύθος· ακόμα και ο μύθος έχει ξεχαστεί από καιρό, όταν ξανάρχεται η Εποχή που τον γέννησε.
Οι Εκλεκτοί είναι ελεύθεροι και ήδη καταστρώνουν σχέδια για τη Μεγάλη Μέρα του Γυρισμού, όταν ο Σκοτεινός θα ξαναπατήσει το πόδι του στη Γη. Τόσο οι σκέψεις όσο και οι μηχανορραφίες τους περιστρέφονται αναπόφευκτα γύρω από τη σύλληψη του Αναγεννημένου Δράκοντα.
Η Ελάιντα, νεοεκλεγείσα Άμερλιν των Άες Σεντάι, επίσης έχει στο μυαλό της μόνο τη σύλληψη του Αναγεννημένου Δράκοντα. Γνωρίζει ότι ο Σκοτεινός θα απελευθερωθεί, ότι η Τελευταία Μάχη έρχεται και ότι ο Αναγεννημένος Δράκοντας πρέπει να είναι εκεί για να τον αντιμετωπίσει, αλλιώς ο κόσμος είναι καταδικασμένος στη φωτιά και στον απόλυτο όλεθρο. Η νέα Άμερλιν πρέπει να εξασφαλίσει ότι ο Άρχοντας Δράκοντας θα βαδίσει προς το θάνατο που του έχει προφητευθεί.
Και ο Ραντ αλ’Θόρ, ο αναγεννημένος Δράκοντας, κρυμμένος στην αρχαία πόλη του Ρουίντιαν, περιμένει τις πολεμικές φατρίες του Άελ να συσπειρωθούν υπό τις διαταγές και το λάβαρό του...
«Η Ελάιντα κρατά τον Πύργο στη γροθιά της και ξέρετε ότι θα χειριστεί λανθασμένα τον Ραντ αλ’Θόρ», είπε περιφρονητικά η Σιουάν. «Αν δεν πανικοβληθεί και δεν τον ειρηνέψει πριν από την Τάρμον Γκάι’ντον, αυτό θα οφείλεται σε καθαρή τύχη. Ξέρετε πως ό,τι νιώθετε για έναν άνδρα που διαβιβάζει, οι Κόκκινες το νιώθουν στο δεκαπλάσιο. Ο Λευκός Πύργος είναι στην πιο ασθενική στιγμή του, τώρα που θα έπρεπε να είναι πιο δυνατός από ποτέ, στα χέρια μιας ανόητης τη στιγμή που χρειάζεται ικανή διοίκηση». Ζάρωσε τη μύτη της, κοιτώντας τις μια-μια στα μάτια. «Κι εσύ κάθεστε και πλέετε με τα πανιά κατεβασμένα. Ή μήπως μπορείτε να με πείσετε ότι κάνετε κάτι καλύτερο από το να παίζετε τα δάχτυλα και να βγάζετε μπουρμπουλήθρες;»
«Συμφωνείς με τη Σιουάν, Ληάνε;» ρώτησε ήπια η Ανάγια. Η Σιουάν δεν είχε καταλάβει ποτέ γιατί η Μουαραίν συμπαθούσε αυτή τη γυναίκα. Όταν την έβαζες να κάνει κάτι που δεν ήθελε, ήταν σαν να χτυπούσες ένα σακί με πούπουλα. Δεν σου εναντιωνόταν, δεν λογομαχούσε· απλώς σιωπηλά αρνιόταν να μετακινηθεί. Ακόμα και ο τρόπος που καθόταν, με τα χέρια σταυρωμένα, έδειχνε περισσότερο γυναίκα που περίμενε να ζυμώσει παρά Άες Σεντάι.
«Εν μέρει συμφωνώ», απάντησε η Ληάνε. Η Σιουάν της έριξε μια αιχμηρή ματιά, την οποία αυτή αγνόησε. «Για το θέμα της Ελάιντα, οπωσδήποτε. Η Ελάιντα θα κακομεταχειριστεί τον Ραντ αλ’Θόρ, όπως κακομεταχειρίζεται τον Πύργο. Όσο για τα υπόλοιπα, ξέρω ότι δουλέψατε σκληρά για να συγκεντρώσετε εδώ τόσες αδελφές, και πιστεύω ότι δουλεύετε εξίσου σκληρά για να κάνετε κάτι σε σχέση με την Ελάιντα».
Η Σιουάν ξεφύσηξε δυνατά. Διασχίζοντας την κοινή αίθουσα, είχε δει κλεφτά μερικές από τις περγαμηνές εκείνες που μελετούσαν εμβριθώς. Ήταν κατάλογοι προμηθειών, κατανομές ξυλείας για την ανοικοδόμηση, βάρδιες για κόψιμο ξύλων κι επιδιόρθωση σπιτιών και καθάρισμα πηγαδιών. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα που να μοιάζει έστω και αμυδρά με αναφορά για τις δραστηριότητες της Ελάιντα. Σκόπευαν να ξεχειμωνιάσουν εδώ. Αν συλλαμβανόταν μια Γαλάζια που είχε μάθει για το Σαλιντάρ, αν ανακρινόταν ―δεν θα κρατούσε πολλά μυστικά, αν την αναλάμβανε η Αλβιάριν― αυτό θα αρκούσε για να μάθει η Ελάιντα πώς ακριβώς να τις παγιδεύσει. Ενώ αυτές εδώ θα τις απασχολούσε να φτιάξουν τους λαχανόκηπους και να κόψουν αρκετά καυσόξυλα πριν από τα πρώτα κρύα.
«Τελειώσαμε μ’ αυτό λοιπόν», είπε ψύχραιμα η Καρλίνυα. «Δεν δείχνετε να καταλαβαίνετε ότι δεν είστε πια Άμερλιν και Τηρήτρια. Δεν είστε καν Άες Σεντάι». Μερικές είχαν την αξιοπρέπεια να δείξουν ντροπή. Όχι η Μόρβριν και η Μπεόνιν, αλλά οι υπόλοιπες. Οι Άες Σεντάι δεν ήθελαν να μιλάνε για το σιγάνεμα ή να τους το θυμίζουν·, θα το θεωρούσαν ιδιαιτέρως σκληρό μπροστά σ’ αυτές τις δύο. «Δεν το λέω για να φανώ άσπλαχνη. Δεν πιστεύουμε τις κατηγορίες που σας απηύθυναν —παρά τον συνοδοιπόρο σας― αλλιώς δεν θα ήμασταν εδώ, όμως δεν μπορείτε να ξαναπάρετε τις παλιές σας θέσεις ανάμεσά μας, κι αυτό είναι αντικειμενικό γεγονός».
Η Σιουάν τη θυμόταν καλά ως μαθητευόμενη και ως Αποδεχθείσα. Μια φορά το μήνα έκανε κάποιο παράπτωμα, κάτι ασήμαντο για το οποίο την τιμωρούσαν με μια-δυο επιπλέον ώρες αγγαρείας. Ακριβώς ένα το μήνα. Δεν ήθελε να τη θεωρούν οι άλλες τυπολάτρη. Εκείνα ήταν τα μοναδικά παραπτώματά της —δεν παραβίασε ποτέ άλλους κανόνες, δεν έκανε κανένα στραβοπάτημα· δεν θα ήταν λογικό― αλλά όμως ποτέ δεν είχε καταλάβει γιατί οι άλλες κοπέλες τη θεωρούσαν χαϊδεμένη των Άες Σεντάι. Πολλή λογική κι ελάχιστη κοινή λογική, αυτή ήταν η Καρλίνυα.
«Παρ’ όλο που αυτό που σας έκαναν ακολούθησε πολύ κοντά το γράμμα του νόμου», είπε καλοσυνάτα η Σέριαμ, «συμφωνούμε ότι ήταν κακόβουλο και άδικο, άκρα διαστρέβλωση του πνεύματος του νόμου». Η ράχη της καρέκλας πίσω από τα πυροκόκκινα μαλλιά της ήταν αταίριαστα στολισμένη με ένα σκαλισμένο κουβάρι φιδιών που πάλευαν. «Ό,τι και να λένε οι φήμες, οι περισσότερες κατηγορίες που σου απηύθυναν ήταν τόσο αφελείς που θα έπρεπε να έχουν απορριφθεί μέσα σε γέλια».
«Όχι όμως η κατηγορία ότι γνώριζε για τον Ραντ αλ’Θόρ και συνωμοτούσε για να τον κρύψει από τον Λευκό Πύργο», παρενέβη απότομα η Καρλίνυα.
Η Σέριαμ ένευσε. «Έστω κι έτσι, ακόμα κι αυτό δεν ήταν αρκετό για την τιμωρία που επιβλήθηκε. Ούτε και θα έπρεπε να έχετε δικαστεί εν κρυπτώ, χωρίς καν μια ευκαιρία να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας. Μην φοβηθείτε ποτέ ότι θα σας γυρίσουμε την πλάτη. Θα μεριμνήσουμε για σας».