Budowniczowie Pierścienia [The Ringworld Engineers - pl]

W ciągu kilku minut tubylcy zredukowali posiłek do kości. Nie rozmawiali. Wydawało się, że nie obowiązuje wśród nich zasada pierwszeństwa. Rzeczywiście jedli jak kzinowie. Chmee przyjął wyrażone gestem zaproszenie. Zjadł większość moa, którym krajowcy wzgardzili; woleli czerwone mięso.

Louis przyniósł je w kilku ratach na jednej z dużych płyt repulsyjnych. Mięśnie bolały go od wysiłku. Patrzył na ucztujących tubylców. Czuł się dobrze. Nie miał w głowie drouda, a czuł się dobrze.

Większość odeszła wkrótce, by dopilnować stada. Shivith i Ginjerofer oraz kilkoro starszych zostali.

— Czy moa to ptak czy artefakt? — zapytał Chmee Louisa. — Może Patriarcha chciałby mieć takie ptaki w swoich parkach łowieckich?

— To prawdziwy ptak — odparł Louis. — Ginjerofer, chyba zrewanżowaliśmy się za spowodowanie ucieczki.

— Dziękujemy wam — powiedziała. Na ustach i piersi miała krew. Jej wargi były pełne i czerwieńsze niż skóra. — Zapomnijcie o ucieczce. Życie to coś więcej niż uczucie sytości. Lubimy spotykać ludzi, którzy różnią się od nas. Czy wasze światy naprawdę są o tyle mniejsze od naszego? I okrągłe?

— Okrągłe jak piłki. Gdyby mój znajdował się tam wysoko na Łuku, widziałabyś tylko biały punkcik.

— Wrócicie na te małe światy, żeby opowiedzieć o nas? Komunikatory zapewne były podłączone do urządzeń rejest­rujących na pokładzie „Igły".

— Któregoś dnia — odpowiedział Louis.

— Pewnie macie pytania.

— Tak. Czy słoneczniki niszczą wasze pastwiska? Musiał pokazać palcem, żeby zrozumiała.

— Ten blask w kierunku obrotu? Nic o nim nie wiemy — odparła.

— Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym? Wysyłaliście zwiadowców?

Zmarszczyła czoło.

— Tak już jest. Mój ojciec i matka mówią, że zawsze poruszaliś­my się w kierunku przeciwnym do obrotu. Pamiętają, że musieli obchodzić wielkie morze, ale nie zbliżali się do niego, ponieważ zwierzęta nie jadłyby roślin, które rosną na brzegach. Wtedy też z tamtej strony była jasność, ale teraz jest silniejsza. A jeśli chodzi o zwiadowców… grupa młodych wyruszyła kiedyś, żeby zobaczyć to na własne oczy. Spotkali gigantów. Giganci zabili im zwierzęta. Musieli szybko wracać. Nie mieli mięsa.

— Wygląda na to, że słoneczniki poruszają się szybciej niż wy.

— Tak. Ale i my potrafimy przemieszczać się prędzej.

— Co wiecie o latającym mieście?

Ginjerofer widziała je przez całe życie. Stanowiło punkt orien­tacyjny, jak sam Łuk. Podczas pochmurnych nocy można było dostrzec żółtą poświatę miasta, ale to wszystko, co o nim wiedziała. Leżało zbyt daleko, nawet dla plotek.

— Docierają jednak do nas opowieści z dalekich stron, jeśli są coś warte. Mogą być przekręcone. Wiemy o ludziach z rozlanych gór, którzy mieszkają między pasem białego zimna a podnóżami, gdzie powietrze jest zbyt gęste. Latają między rozlanymi górami. Używają podniebnych sań, kiedy uda się im je zdobyć, ale nie robi się nowych, więc od setek lat muszą korzystać z balonów. Czy twoje urządzenie do patrzenia widzi tak daleko?

Louis nałożył jej okulary i pokazał pokrętło do regulacji powiększenia.

— Dlaczego nazywacie je rozlanymi górami? Czy tego samego słowa używacie, kiedy rozlejecie wodę?

— Tak. Nie wiem, dlaczego je tak nazywamy. Twoje oczy pokazują mi tylko większe góry… — Odwróciła się w kierunku ruchu obrotowego. Gogle prawie zakrywały jej małą twarz. — Widzę brzeg morza, a po drugiej stronie oślepiające światło.

— Co jeszcze słyszycie od podróżników?

— Kiedy się spotykamy, rozmawiamy przeważnie o niebez­pieczeństwach. Po stronie przeciwnej do kierunku obrotu żyją bezrozumni mięsożercy, którzy zabijają ludzi. Wyglądają jak my, ale są mniejsi, czarni i polują w nocy. Są też… — Zmarszczyła brwi. — Nie znamy całej prawdy. Są istoty, które zmuszają innych do robienia rishathry. Nikt z tego nie wychodzi żywy.

— Ale wy nie możecie robić rishathry. Nie są wiec dla was niebezpieczne.

— A jednak są groźne nawet dla nas, tak nam mówiono.

— A co z chorobami? Pasożytami?

Żaden z tubylców nie wiedział, co to znaczy. Pchły, glisty, moskity, odra, gangrena: niczego takiego nie znano na Pierścieniu. Oczywiście, powinien był się tego domyślić. Budowniczowie Pierścienia po prostu ich nie sprowadzili. Mimo to był zaskoczony. Zastanawiał się, czy mógł za pierwszym razem przywlec na Pierścień jakąś chorobę… i doszedł do wniosku, że nie. Autolekarz wyleczyłby go wcześniej.

Tubylcy przypominali cywilizowanych ludzi. Starzeli się, ale nie chorowali.