La Eksterordinara Lando Oz
- Автор: Баум Лаймен Фрэнк
- Серия: Oz [eo] #2
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Donald Broadribb
- Жанр: Сказки народов мира
Электронная книга - «La Eksterordinara Lando Oz». Краткое содержание книги:
“Ankaŭ mi demandas al mi tion, ”respondis laGumpo mallaŭtavoĉe. “Ĉio ĉi estas nova sperto pormi. Dum la antaŭa vivo mi havis krurojn por portimin rapide trans la teron. Sed nun ŝajnas ke miajkruroj dormas. ”
“Ili ja dormas, ”diris Tip. “Ni ne vivigis ilin. ”
“Vi devas flugi, ”klarigis la Birdotimigilo; “nemarŝi. ”
“Ni povas mem marŝi, ”diris la Ŝancel-Insekto.
“Mi komencas kompreni kion vi postulas de mi, ”komentis la Gumpo; “do mi penos kiel eble plej plaĉivin, ”kaj li plu flugis silente dum kelka tempo.
Baldaŭ Joĉjo Kukurbokapo malkvietiĝis.
“Ĉu veturi tra la aero putrigas kukurbojn? ”li diris. “Nur se vi senzorge faligos vian kapon sur lateron, ”respondis la Ŝancel-Insekto. “Se tio okazos, via kapo ne plu estos ku-kurbo, ĝi estos ku-plato. ”
“Ĉu mi ne petis vin ne plu fari tiajn stultajnŝercojn? ”diris Tip, severe rigardante la Ŝancel-Insekto.
“Jes, kaj tre multajn mi ne faris, ”respondis lainsekto. “Sed ekzistas oportunoj por multegaj bonegajvortludoj en nia lingvo, kaj edukita persono kia mine povas rezisti la tenton esprimi ilin. ”
“Homoj pli-kaj malpli-edukitaj trovis tiujnvortludojn antaŭ tre longe, ”diris Tip.
“Ĉu vi estas certa? ”demandis la Ŝancel-Insekto, alarmite.
“Mi estas plene certa, ”respondis la knabo.
“Edukita Ŝancel-Insekto eble estas novaĵo, sed laeduko ricevita de Ŝancel-Insekto estas malnovega, semi rajtas juĝi laŭ viaj ekzemploj. ”
Ŝajne tre impresis la insekton tiu komento, kajdum kelka tempo li mildigite silentadis.
La Birdotimigilo, iom movinte sin, vidis sur lakusenoj la piproskatolon kiun Tip apudenĵetintis, kajkomencis ekzameni ĝin.
“Forĵetu ĝin, ”diris la knabo; “ĝi estas tutemalplena nun, ne utilas konservi ĝin. ”
“Ĉu vere malplena? ”demandis la Birdotimigilo, interesate rigardante en la skatolon.
“Jes, ”respondis Tip. “Mi elŝutis ĉiun grajnon dela pulvoro. ”
“Do la skatolo havas du malsupraĵojn, ”anoncis laBirdotimigilo; “ĉar la malsupraĵo interne de la skatoloestas almenaŭ du centimetrojn pli alta ol lamalsupraĵo de la ekstero de la skatolo. ”
“Mi vidu, ”diris la Stana Lignohakisto, prenante laskatolon de sia amiko. “Jes, ”li deklaris, rigardinte ĝin, “ĝi nepre havas falsan malsupraĵon. Kial? ”
“Ĉu vi ne povos dispecigi ĝin kaj trovi la kialon? ”demandis Tip, nun tre interesata de la mistero.
“Nu, jes; eblas malŝraŭbi la eksteran malsupraĵon, ”diris la Stana Lignohakisto. “Miaj fingroj estas iomrigidaj, bonvolu mem provi. ”
Li transdonis la piproskatolon al Tip, kiu tre facilemalŝraŭbis la malsupran parton de la skatolo. En lamalsupra kavaĵo estis tri arĝentaj piloloj, kun zorgefaldita paperfolieto kuŝanta sub ili.
Tiun paperfolieton la knabo malfaldis, zorgante neelŝuti la pilolojn, kaj trovis pluraj liniojn klareskribitajn per ruĝa inko.
“Laŭtlegu ĝin, ”diris la Birdotimigilo; do Tip legistion:
“LA FAMAJ DEZIRPILOLOJ DE D-RO NIKIDIKO.
Instrukcioj: Englutu unu pilolon; kalkulu per duoj ĝis deksep; esprimu Deziron.
— La Deziro tuj plenumiĝos.
AVERTO: Gardu en Seka Senluma Loko. ”
“Nu, jen tre valora trovo! ”kriis la Birdotimigilo. “Jes, vere, ”respondis Tip, tre serioze. “Tiuj pilolojpovos esti tre utilaj al ni. Ĉu Mombaĉo sciis ke iliestas en la malsupra parto de la piproskatolo? Mimemoras ke ŝi diris ke ŝi akiris la Vivopulvoron detiu sama Nikidiko. ”
“Certe li estas potenca Sorĉisto! ”krietis la StanaLignohakisto; “kaj ĉar la pulvoro sukcesis, ni povasfidi la pilolojn. ”
“Sed kiel, ”demandis la Birdotimigilo, “oni povaskalkuli ĝis dek sep per duoj? Deksep estas malparanombro. ”
“Vi pravas, ”respondis Tip, tre malĝojigita. “Tutene eblas kalkuli ĝis dek sep per duoj. ”
“Sekve la piloloj tute ne utilas al ni, ”ploris laKukurbokapo; “kaj tiu fakto tre malplezurigas min. Ĉar mi intencis peti ke mia kapo neniam putru. ”
“Absurde! ”diris la Birdotimigilo, akre. “Se ni japovus uzi la pilolojn, ni petus multe pli gravajnaferojn. ”
“Mi ne konas ion pli gravan, ”protestis kompatindaJoĉjo. “Se vi ambaŭ ĉiumomente riskus putri, vikomprenus mian timon. ”
“Nu mi, ”diris la Stana Lignohakisto, “ĉiumaniere kunsentas kun vi. Sed ĉar ni ne povaskalkuli ĝis dek sep per duoj, nur kunsenton viakiros de mi. ”
Jam mallumiĝis, kaj la veturantoj trovis super sinuboplenan ĉielon, tra kiun ne povis penetri la radiojde la luno.
La Gumpo plu flugadis senĉese, kaj ial la grandegasofokorpo skuiĝis pli kaj pli kapskue ĉiun horon. La Ŝancel-Insekto deklaris sin marmalsana; kaj Tipankaŭ estis pala kaj iom malsana. Sed la aliajfirmtenis la dorsojn de la sofoj kaj ŝajne ne ĝenis ilinla skuiĝo, kondiĉe ke ili ne elskuiĝos.
Pli kaj pli nigriĝis la nokto, kaj plu kaj plu rapidisla Gumpo tra la nigra ĉielo. La veturantoj eĉ ne povisvidi unu la alian, kaj subprema silento kuŝiĝis surilin.
Post longe, Tip, kiu profunde pensadis, parolis. “Kiel ni scios ke ni atingis la palacon de Glindala Bona? ”li demandis.
“La vojo al la palaco de Glinda estas tre longa, ”respondis la Stana Lignohakisto; “mi laŭiris ĝin. ”
“Sed kiel ni scios la rapidon de la Gumpo? ”persistis la knabo. “Ni tute nenion povas vidi sur latero, kaj antaŭ la mateniĝo ni eble estos longe preternia celo. ”
“Vi plene pravas, ”la Birdotimigilo respondis, iommalkviete. “Sed mi ne scias kiel ni povus halti ĝustenun; ĉar ni eble surteriĝus en rivero, aŭ sur la pintode spajro; kaj tio estus katastrofa. ”
Do ili lasis la Gumpon plu flugadi, per regulaskuado de siaj flugilegoj, kaj atendis pacience lamateniĝon.
Kiam venis la mateno, la timoj de Tip montriĝisbone bazitaj. Ĉar kiam eklumis la grizajkrespukostrietoj, ili malsuprenrigardis trans laflankojn de la sofoj kaj trovis grandajn ebenaĵojn surkiuj estis strangaj vilaĝoj, kie la domoj, anstataŭkupolformaj —kiel ĉie en la Lando Oz —havisdeklivajn tegmentojn kiuj pintiĝis en la mezo.
Strangaspektaj bestoj ankaŭ moviĝadis sur lanekovritaj ebenaĵoj, kaj la lando estis nefamiliara kajpor la Stana Lignohakisto kaj por la Birdotimigilo, kiuj jam antaŭe vizitis la regnon de Glinda la Bonakaj bone konis ĝin.
“Ni perdiĝis! ”diris la Birdotimigilo, malĝoje.
“Klare la Gumpo portis nin tute el la Lando Oz kajtrans la sablajn dezertojn kaj en tiun mondaĉon prikiu rakontis Doroteo. ”
“Ni devas retreniri, ”krietis la Stana Lignohakisto, tre serioze. “Ni devas retreniri kiel eble plej baldaŭ! ”“Turnu vin! ”kriis Tip al la Gumpo; “turnurapidege! ”
“Se mi faros tion, mi renversiĝos, ”respondis laGumpo. “Mi ne kutimiĝis al flugado, kaj estos plejbone ke mi surteriĝu ie. Tie mi povos turni min kajrekomenci. ”
Ĝuste tie, tamen, ŝajne ne estis taŭga haltejo. Ilitrans flugis vilaĝon tiom grandan ke la Ŝancel-Insektoinsistis ke ĝi estas urbo; kaj ili atingis altanmontaron kun multaj profundaj valoj kaj krutajdeklivoj.
“Nun ni povas halti, ”diris la knabo, trovante keili estas tre proksimaj al la montosuproj. Li turnis sinal la Gumpo kaj ordonis:“Haltu sur la unua ebenaloko kiun vi vidos! ”
“Jes, bone, ”respondis la Gumpo, kaj malleviĝis surebenan roktavolon kiu staris inter du deklivoj. Ĉar li estis nesperta pri tiaj agoj, la Gumpomistaksis sian rapidecon; kaj anstataŭ ekhalti sur laebena roko li maltra fis ĝin, estante duonon de sialarĝo for de la ebenaĵo, tiel ke ambaŭ dekstraj flugilojrompiĝis pro la akra rando de la roko, kaj la Gumpofalis daŭre renversiĝante kaj rerenversiĝante suben, flanke de la deklivaĵo.
Niaj amikoj firmtenis la sofojn laŭeble, sed kiamla Gumpo tra fis eletendiĝantan rokon, ĝi ekhaltis —renversite —kaj ĉiuj tuj elfalis.