La Eksterordinara Lando Oz
- Автор: Баум Лаймен Фрэнк
- Серия: Oz [eo] #2
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Donald Broadribb
- Жанр: Сказки народов мира
Электронная книга - «La Eksterordinara Lando Oz». Краткое содержание книги:
“Bone, ”respondis Noĉjo, “la balailo uziĝos kielvosto, ”kaj li firme fiksis ĝin al la malantaŭa finaĵo dela sofkorpo.
Tip prenis la piproskatolon el sia poŝo.
“La Aĵo aspektas tre granda, ”li diris, dubeme; “kaj mi ne certas ke restas su fiĉa pulvoro por vivigila tuton. Sed mi ŝutos ĝin kiel eble plej zorge. ”
“Plej ŝutu sur la flugilojn, ”diris Noĉjo Hakisto; “ĉar ili devos esti kiel eble plej fortaj. ”
“Kaj ne forgesu la kapon! ”kriis la Ŝancel-Insekto.
“Kaj la voston! ”diris Joĉjo Kukurbokapo.
“Silentu, ”diris Tip, nervoze; “lasu min ĝuste uzila sorĉaĵon. ”
Tre zorge li komencis ŝuti la valoregan pulvoronsur la Aĵon. Unue li ŝutis maldikan tavolon surĉiun el la kvar flugiloj, poste li ŝutis sur la sofojn, kaj ŝutis iom sur la balailon.
“La kapon! La kapon! Ne, mi petegas, forgesula kapon! ”kriis la Ŝancel-Insekto, ekscitite.
“Restas nur tre malmulta pulvoro, ”anoncis Tip, rigardante en la skatolon. “Kaj ŝajnas al mi ke estaspli grave vivigi la sofokrurojn ol la kapon. ”
“Tute ne, ”decidis la Birdotimigilo. “Ĉio bezonaskapon por direkti sin; kaj ĉar ĉi tiu kreaĵo devosflugi, ne marŝi, ja ne gravos ĉu aŭ ne ĝiaj krurojvivas. ”
Do Tip akceptis tiun decidon kaj ŝutis larestantan pulvoron sur la kapon de la Gumpo.
“Nun, ”diris li, “silentu dum mi diros la sorĉvortojn! ”Aŭdinte maljunan Mombin prononci la magiajnvortojn, kaj ankaŭ sukcese viviginte la Seg-Ĉevalon, Tip ne hezitis parolante la tri kabalajn vortojn, el kiujĉiu vorto akompaniĝis per la stranga mangesto. Solena kaj impona ceremonio.
Kiam li finis la sorĉdiron, la tuta korpego de la Aĵotremegis, la Gumpo faris la kriĉan sonon kiun tiaj bestojkutime faras, kaj la kvar flugiloj komencis furiozesupren kaj suben leviĝadi. Tip sukcesis kaptikamentubon, sen tio libloviĝus f o r de lategmento pro la teruravento farita de la flugiloj. La Birdotimigilo, tremalmultepeza, e s t iskaptita kaj portita tra laaero de la vento ĝis Tipbonŝance kaptis unukruron kaj firme tenis lin. La Ŝancel-Insekto kuŝisplata sur la tegmento kajtiel ne suferis damaĝon, kaj la Stana Lignohakisto, kies peza stano ankris linfirme, ĉirkaŭbrakis Joĉjon Kukurbokapon kaj sukcesissavi lin. La Seg-Ĉevalo renversiĝis kaj kuŝis kun lakruroj moviĝantaj senhelpe super li.
Kaj nun, dum ĉiuj baraktis por reĝustigi sin, laAĵo malrapide leviĝis de la tegmento kaj flugis en laaeron.
“He! Revenu! ”kriis Tip, timvoĉe, dum li firmtenisla kamentubon per unu mano kaj la Birdotimigilonper la alia. “Revenu tuj, mi ordonas! ”
Tiel pruviĝis tute eksterdube saĝa la sagaco de laBirdotimigilo, pro lia prefero ke viviĝu la kapo de laAĵo anstataŭ la kruroj. Ĉar la Gumpo, jam alta enla aero, turnis sian kapon kiam Tip kriis sian ordononkaj iom post iom ĉirkaŭturniĝis ĝis ĝi povis vidi lategmenton de la palaco.
“Revenu! ”rekriegis la knabo.
Kaj la Gumpo obeis, malrapide kaj gracie skuantesiajn kvar flugilojn en la aero ĝis la Aĵo denove estissenmova kaj kvieta sur la tegmento.
ĈAPITRO XVIII
En la Nesto de la Monedoj
“Ĉi tiu, ”diris la Gumpo, kies voĉo estis grinca, tutene proporcia al la dimensio de ĝia granda korpo, “estasla plej eksterordinara sperto iam spertita de mi. Miaplejfreŝa klara memoro estas ke mi marŝadis tra laarbaro kaj aŭdis laŭtan bruon. Verŝajne io mortigismin tiam, kaj tio certe devus esti mia finiĝo. Tamen, jen mi denove viva, kun kvar grandegaj flugiloj kajkorpo kiu, mi aŭdacas deklari, larmigus pro hontoĉiun respektindan beston aŭ birdon. Kion ĉio ĉisignifas? Ĉu mi estas Gumpo, aŭ ĉu mi estasmonstro? ”La besto, parolante, skuetis sianmentonbarbon tre komike.
“Vi estas nur Aĵo, ”respondis Tip, “kun la kapo deGumpo. Kaj ni faris vin kaj vivigis vin por ke viportu nin tra la aero kien ajn ni volos flugi. ”
“Tute bone! ”diris la Aĵo. “Ĉar mi ne estasGumpo, mi ne povas posedi la fieron aŭ sendependanspiriton de Gumpo. Do mi fariĝu senproteste viaservisto. Nur kontentigas min ke ŝajne mi ne estastre fortika, do mi verŝajne ne longe vivos sklave. ”
“Ne diru tion, mi petegas! ”kriis la StanaLignohakisto, kies simpatiegan koron malfeliĉigis tiusenĝoja parolo. “Ĉu vi malbone fartas hodiaŭ? ”
“Nu, pri tio, ”respondis la Gumpo, “ĉar mi nurhodiaŭ komencis ekzisti; mi ne povas taksi ĉu aŭ nemi bone fartas. ”Kaj ĝi skuis sian balavostonmediteme.
“Nu, nu! ”diris la Birdotimigilo, afable; “strebu estipli gaja kaj akceptu la vivon kia vi spertas ĝin. Niestos kompatemaj mastroj, kaj ni strebos kiel eble plejplezurigi vian ekziston. Ĉu vi akceptas porti nin trala aero kien ajn ni volos? ”
“Certe, ”respondis la Gumpo. “Mi multe preferasnavigi tra la aero. Ĉar se mi veturus sur la tero kajrenkontus samspecanon, mi plenplene embarasiĝus! ”
“Mi komprenas tion, ”diris la Stana Lignohakisto, simpatie.
“Tamen, ”pludiris la Aĵo, “kiam mi zorgeekzamenas vin, miaj mastroj, laŭaspekte neniu el viestas pli artisme konstruita ol mi. ”
“Aspekto povas trompi, ”diris la Ŝancel-Insektoserioze. “Mi estas kaj Multe Pligrandigita kaj PleneEdukita. ”
“Ĉu? ”murmuris la Gumpo, neimponite. “Kaj oni opinias mian cerbon rimarkinde maloftaspecimeno, ”diris la Birdotimigilo, fiere. “Tio mirigas min! ”komentis la Gumpo. “Kvankam mi konsistas el stano, ”diris laLignohakisto, “mi posedas koron kiu estas la plejvarma kaj admirinda koro en la tuta mondo. ”
“Plezurigas min aŭdi tion, ”respondis la Gumpo, tusetante. “Mia rideto, ”diris Joĉjo Kukurbokapo, “meritasvian plenan atenton. Ĝi estas senvaria. ”
“Semper idem, ”klarigis la Ŝancel-Insekto, pompe; kaj la Gumpo turnis sin por rigardi lin. “Kaj mi, ”deklaris la Seg-Ĉevalo, plenigante iomĝenan paŭzon, “estas rimarkinda nur ĉar mi fariĝistia. ”
“Mi vere fieras ricevi tiom neordinarajn mastrojn, ”diris la Gumpo, per tono ne tre serioza. “Se mi povusakiri tiom intiman komprenon pri mi, mi pli olkontentiĝus. ”
“Iam vi kapablos, ”komentis la Birdotimigilo. “‘Koni sin’estas malfacila lertaĵo, kaj ni, viajpliaĝuloj, bezonis monatojn por perfektigi ĝin. Sednun, ”li diris, “ni suriĝu kaj komencu nian veturon. ”
“Kien ni iru? ”demandis Tip, dum li grimpis alsidloko sur la sofoj kaj helpis la Kukurbokaponsekvi.
“En la Suda Lando regas vere ĉarma Reĝinonomata Glinda la Bona, kaj mi certas ke ŝi volontegastigos nin, ”diris la Birdotimigilo, mallerte enirantela Aĵon. “Ni veturu al ŝi kaj petu ŝian konsilon. ”
“Tre lerta plano, ”deklaris Noĉjo Hakisto, helplevante la Ŝancel-Insekton kaj post tio ĵetante laSeg-Ĉevalon sur la malantaŭan parton de lakusenkovritaj seĝoj. “Mi konas Glindan la Bonan, kaj mi kredas ke ŝi montriĝos tre helpema amikino. ”
“Ĉu ni pretas? ”demandis la knabo.
“Jes, ”anoncis la Stana Lignohakisto, sidigante sinapud la Birdotimigilo.
“Do, ”diris Tip, parolante al la Gumpo, “bonvoluflugigi nin suden; kaj ne iru pli alten ol necesos pormaltra fila domojn kaj arbojn, ĉar mi kapturniĝaspro la alto. ”
“Bone, ”respondis la Gumpo, mallonge.
Ĝi skuis siajn kvar flugilegojn kaj leviĝis nerapideen la aeron; kaj post tio, nia grupeto de aventurantojkroĉis sin al la dorsoj kaj flankoj de la sofoj kaj laGumpo turnis sin suden kaj for flugis rapide kajmajeste.
“La pejzaĝo vidata el ĉi tiu alto estas belega, ”komentis la edukita Ŝancel-Insekto, dum ili veturadis.
“Malatentu la pejzaĝon, ”diris la Birdotimigilo. “Firme kroĉu vin, por ne fali. La Aĵo tre timigeskuiĝas. ”
“Baldaŭ noktiĝos, ”diris Tip, vidante ke la sunokuŝas malalte sur la horizonto. “Eble ni pli boneagintus atendante ĝis la mateno. Ĉu la Gumpo povosflugi dumnokte? ”